AVONACU
© AVONACU 2013
Griekenland
Corfu voorjaar 2013. Dit voorjaar kon je de warmere dagen hier in België op één hand tellen en eigenlijk hadden we een zéér lange winter. Tijd om eens wat zon tot ons te laten komen en we kozen voor een weekje Corfu. Vrijdag 26 april: Deze keer zijn het niet Lena en Jozef maar mijn zus Martine die ons naar de luchthaven voert. Het meer dan ochtendlijke uur, we vertrekken om vijf na zes en moeten dus om vier uur op de luchthaven zijn, heeft hier veel mee te maken. We kunnen direct onze bagage kwijt en gaan dan ontbijten. Om kwart voor zes nemen we plaats in een spiksplinternieuwe Embroer jet E-190 van jetair, hij is drie weken in gebruik. Kleiner toestel, twee keer twee stoelen, 130 passagiers, een leuk concept om binnen Europa mee te vliegen. Na twee uur twintig zet de vrouwelijke boordcommandant ons veilig neer op het tarmac van de toch wel spectaculaire landingsbaan van Corfu: één strip die eigenlijk begint aan de zee en midden door een moeras uitloopt naar het luchthavengebouw.  Een klein uurtje later zijn we al in het hotel en nog een uurtje later is ook onze kamer al geïnstalleerd zodat we het stadje Gouvia kunnen verkennen. Het weer is super met een 25°C en dat doet deugd na onze veel te lange winter. Het stadje zelf is niet veel soeps maar de jachthaven mag er meer dan zijn. Alles speelt zich dan ook af rond deze mondaine plaats. Als je al deze weelde ziet liggen in de baai van Gouvia zou je zweren dat er helemaal geen crisis is in Europa, althans niet voor deze rijkerds al hoor je ons zeker niet klagen hoor. Maar als je ziet hoeveel Italianen alleen al hier gemeerd liggen doet me toch wel twijfelen. Zeker na wat we in Aosta en omgeving gezien hebben deze winter, daar is het echt pompen of verzuipen. Er liggen hier trouwens ook een paar Belgen met een schuitje. We genieten van het prachtige weer en fotograferen er op los, drinken een wijntje bij een Italiaan op een terras en gaan dan op ons dooie gemakje naar onze kamer om nog wat te rusten voor het avondeten. Het buffet is zeker niet overdreven groot maar over de smaak is er geen discussie: dit is lekker eten, meer moet dat niet zijn. Moe maar voldaan kruipen we in ons bed na een lange maar leuke dag. Zaterdag 27 april: Om 8u 30 zitten we bij het lekkere ontbijt te genieten van de ochtendzon  Een uurtje later pikt de stadsbus ons op richting Corfu stad. Op het Roccoplein stappen we uit en gaan richting het oude fort waar onze wandeling begint. We vertrekken in zuidelijke richting via de promenade naast de zee. Het Griekse vaste land zit een beetje in de mist maar is toch nog duidelijk te zien. De bezienswaardigheden volgen elkaar snel op: pittoreske Byzantijse kerkjes, het Mon Repos park met de villa en Dorische tempel en een paar verscholen kloosters met als eindbestemming het Vlacherna klooster gelegen in de zee. Vlak ernaast sta je eigenlijk pal onder de landingsbaan van de luchthaven waar je de ijzeren vogels bijna kunt aanraken, 10- 15m hangen ze boven ons zeker niet meer. We stappen terug richting centrum en passeren onder andere de resten van de Artemis tempel en een overgebleven stuk van de oude stadsmuur. Een weinig later staan we terug op de promenade waar we genieten van enkele lekkere locale snacks. Aangekomen op het Roccoplein  hebben we bijna ogenblikkelijk een bus die ons voor het hotel afzet. Ook al was deze tocht maar een 13-tal km, de brandende zon die ons liet genieten van 28° zorgde ervoor dat dit meer dan voldoende was voor de eerste dag. Na een verkwikkende douche en een paar uurtjes rust waren we helemaal klaar voor het diner. Smakelijk Zondag 28 april: Het is zondag en dus oppassen geblazen voor het openbaar vervoer. Toch hebben we geluk want we staan amper voor het hotel of er passeert een verdwaalde nummer 7 bus richting stad, volledig buiten het tijdsschema. In de stad aangekomen kijken we wanneer de eerstvolgende bus is die bruikbaar is voor een van onze wandelingen en een uurtje later rijden we richting Kouramades. Dit is een tocht langs typisch authentieke dorpjes in het binnenland waar de lokale bevolking op zondagmorgen nog unaniem in de plaatselijke taverne zit, genietend van een ouzo. Zo wandelen we door Kastellanoi, Viros en Kastania waar we zelf een kleine taverne opzoeken om te lunchen. Gezeten onder een dak van druivenranken kiezen we eerst in het miniwinkeltje wat we nodig hebben om het dan op het terras te nuttigen De tzadziki wordt door de vrouw des huizes geleverd op een bord met twee vorken samen met een half zelfgebakken brood en 1 liter cola. Dit alles voor de ongelofelijke prijs van €4,80 . We vervolgen onze weg maar ons geluk is blijkbaar over want  het dalend pad langs de cipressen is door verkaveling verdwenen. We besluiten dan maar om via zoveel mogelijk landelijke wegen terug te stappen naar Corfu stad. Het laatste stukje kunnen we niet anders dan de grote weg nemen en passeren we dan ook op enkele meters de landingsbaan van de luchthaven we staan er zelfs voor het rode licht om een jumbo te laten opstijgen. Moe maar voldaan zitten we in de late namiddag op de bus die ons voor het hotel afzet. Dit was een flinke tocht terug onder een loden zon, het eten zal smaken vanavond maar eerst een verfrissende douche. Maandag 29 april: We nemen de bus naar de hoofdstad maar stappen af aan de weg naar de nieuwe haven. Eerst brengen we een bezoekje aan de lokale intersport, de artikels en de prijzen zijn dezelfde als bij ons. In de nieuwe haven liggen twee cruise schepen voor anker: de mastodonten van de Middellandse Zee die menig toerist laten dromen. In de oude haven liggen de ferry’s die, Corfu verbinden met Italië, Albanië en het Griekse vasteland. Onze tocht gaat verder langs de Venetiaanse koopmanshuizen met daarboven het nieuwe fort daterend van de 17e eeuw, het leger van Corfu is er gehuisvest. We lopen verder langs de kade en komen uit bij het oude fort maar vooraleer we dit bezoeken lunchen we in een taverna. Als we het oude fort bezoeken is het bloedheet en de kalvarietocht naar boven is loodzwaar maar meer dan de moeite waard. Het uitzicht op de oude stad, de baai en zelfs de berg Pantokrator is adembenemend! We besluiten ons stadsbezoek door de oude wijk Campiello; een wirwar van steegjes waar souvenirwinkels elkaar weg drummen. Tevreden nemen we de bus terug en zoeken verkoeling in het zwembad van het hotel en laten ons daarna opdrogen in de namiddagzon. Ondanks het feit dat er geen wandeldag op het programma stond hebben we zeker op geen kilometertje gekeken. Dinsdag 30 april: Met de groene bus rijden we vandaag naar Paliokastritsas aan de westkust van het eiland. Het is hier ronduit prachtig met steile rotsen en veel ruwer dan in Gouvia en omgeving. We gaan wandelen rond de berg Arakli maar eerst bel ik naar mijn vader want die is vandaag 82 geworden! De wandeling begint met een anderhalf uur durende klim naar de achterzijde van de berg. Halverwege komen we het dorpje Lakones tegen waar we ons insmeren tegen de brandende zon. Elke dag zijn er hier een paar graden bij en voor ons mag het zeker stoppen nu want om in te wandelen is de limiet toch wel bereikt. Het lijkt wel Zanskar in volle zomer. Na de klim lopen we een dik half uur over verharde weg een beetje op en af naar Vistounas, het verste punt van de tocht en van hieruit gaat het terug omlaag richting Makrades. In Makrades ziet het zwart van de toeristen die hier met volle bussen afgezet worden voor een korte rondleiding in een typisch plattelandsdorp. Wij zijn hier dan ook gauw de hoek achter maar eerst kopen we bij twee kranige oudjes een pot honing van eigen makelij. In een verloren hoek, ver van de toeristenshops vinden we het dorpswinkeltje waar we een cola kopen en die in de winkel aan tafel nuttigen. Blijkt dat dit huisje maar twee kamers heeft: de winkel met stoelen, tafel, tv en koelkast en anderzijds een slaap- en wasplaats. De buurvrouw van de oude eigenaar helpt ons met de betaling. Terug verder en een weinig later stappen we door Krini, niets toeristisch maar wel met de sun set taverna. Deze zaak heeft het mooiste terras ooit gezien aan zee, we kunnen niet genoeg krijgen van de vergezichten. Blijkt dat de waardin ook nog een voortreffelijke kokkin is als we de gehaktballetjes en de opgevulde pepers voorgeschoteld krijgen. Na al dit moois en lekkers lopen we verder richting Angelokastro maar het ontbreekt ons de tijd om het volledig te bezoeken. Jammer want waarschijnlijk meer dan de moeite maar we hebben desalniettemin prachtige foto’s van dit fort. We eindigen onze tocht met een stukje Corfu-trail gevolgd door een adembenemende afdaling richting startplaats waar we net op tijd zijn om de bus richting Gouvia te nemen. Dit was een zware en door de hitte ook zeer lastige tocht maar de vergezichten die we er voor in ruil kregen waren het zweet meer dan waard. Woensdag 1 mei: Vandaag is het 1 mei maar in tegenstelling tot bij ons is het hier blijkbaar geen feestdag. Wel wordt er hier en daar gestaakt, zoals onder andere in grote kledingzaken en de haven  We hadden hiervoor al informatie opgevraagd in verband met de ferry’s en de vaartijden voor vandaag en we kunnen vertrekken om 12u15. We kopen ons ticket maar hebben eerst nog ruim de tijd om de locale supermarkt te verkennen en een en ander te kopen. Blijkt dat de AB supermarkt eigenlijk een Delhaize is. Om 12u mogen we inschepen en een weinig later dobberen we op de Ionische zee. We varen tussen de oostkust van Corfu en de westkust van het Griekse vasteland, en beiden zijn goed zichtbaar. We hebben een totaal ander zicht op Corfu stad maar zeker niet minder mooi. Nu en dan kruisen we een andere ferry en na twee uur varen meren we aan in Igoumenitsa. Om er rond te lopen hebben we geen tijd dus schepen we met dezelfde boot terug in. Het valt ons trouwens op dat er op het Griekse vasteland een flinke bries staat en dat het hier beduidend frisser is. Rond 17u45 staan we terug in de haven van Corfu na een tocht die niet zoveel zweet kostte dan de vorige dagen maar de koele zeewind was ook wel genieten! Donderdag 2 mei: Onze eerste gedachte om nog eens een flinke tocht te maken langs het kasteel van Sisi hebben we laten varen om te ruilen voor een dagje genieten van de zon, wetende dat het in België sowieso terug gedaan is. In de voormiddag rijden we een laatste keer naar Kerkyra, de hoofdstad, om één en ander aan te schaffen voor thuis: olijven, olijfolie, Griekse pasta en specerijen. Daarna keren we terug naar Gouvia en gaan er lunchen bij de Italiaan van onze eerste dag. Het eten is er echt lekker en zijn terras met zicht op het strand is best gezellig. Na een korte rustpauze willen we toch nog eens lekker aan en in het zwembad vertoeven want de hitte is weer alomtegenwoordig. Een flinke duik in het water doet bij deze kleine 30° ongelofelijk deugd. Uiteindelijk keren we terug naar onze kamer om onze duffelbag te laden want morgenvroeg zijn we om 8 uur 40 de pist in. Alles wordt met uiterste zorg ingepakt en dan nog is het hopen dat de honing of de olijven ons in Zaventem op de band niet tegenkomen. Op hoop van zegen dus. Een laatste keer gaan we genieten van het voortreffelijke buffet, wie dit niets lust mag ons altijd eens uitnodigen aan hun eigen dis maar we vrezen het ergste bij deze lui. Vrijdag 3 mei: We nemen het er nog eens goed van bij het ontbijt en gaan dan onze bagage halen. Wat later zitten we op de bus naar de luchthaven en het inchecken is echt een formaliteit tegenover wat we gewend zijn in bijvoorbeeld Leh. We zijn dan ook voor op ons schema maar moeten toch van de verkeerstoren wachten tot twintig voor elf wat vooropgesteld was. Dan gaat het richting Zakinthos om vervolgens onze eindvlucht naar Brussel-Nationaal in te zetten. Het enige foutje van Sunair is het landingsuur wat op Griekse tijd genoteerd staat waardoor we een uur te vroeg op Zaventem landen, ons hoor je niet klagen. En het geluk kan blijkbaar vandaag niet op want onze bagage komt als tweede op de band waardoor we als de bliksem richting treinen spurten en het nog net halen om één minuut voor vertrek op een fossiel richting Aalst te zitten. Een klein uur later pikt mijn zus ons op en Corfu 2013 zit er nu definitief op. Het was de eerste keer na 25 jaar dat we dit type reis nog eens deden en hier was echt niets op aan te merken. De vluchten verliepen vlekkeloos, het Hotel Park in Gouvia is meer dan OK en zeer goed gelegen om het eiland te verkennen met het openbaar vervoer. Als een tussendoortje is dit zeker voor herhaling vatbaar, zeker in deze tijd van het jaar.