Ijsklimmen februari 2012 in Cogne Vrijdag 24/02: In de voormiddag moet ik nog werken maar om half één zitten we in de wagen richting Pontarlier. Zowel de ring rond Brussel als omgeving Metz en Nancy verlopen vlekkeloos zodat we nog tijd over hebben voor een kort intermezzo in de decathlon van Epinal. In Besançon is het wel zeer druk zodat we voor één keer, en ook de eerste keer, de ring errond nemen. Dit valt eigenlijk best mee en om kwart na zeven rijden we de parking van het Ibis hotel op. We kozen dit hotel omdat de formule 1 in dezelfde stad al volzet was en eigenlijk valt het best mee voor amper 25 Euro meer. We kijken nog wat tv, doen nog een internetje, lezen nog wat maar om negen uur gaat letterlijk en figuurlijk het licht uit. Zaterdag 25/2: Om zes uur loopt de wekker af en een dik half uur later zijn we aan het rijden want het zal best druk zijn in Zwitserland. Eerst aan de grens nog een nieuw vignet kopen bij de douane, hier betaal je trouwens geen meerprijs als je met visa betaalt. Het is zaterdag en dan gaan de Zwitsers met zijn allen skiën. Op dit uur valt het nog best mee maar we zijn toch maar juist op tijd om geen file te hebben. Eens voorbij Martigny valt er bijna geen wagen meer te bespeuren zodat we probleemloos Italië binnenrijden. En zoals gewoonlijk baden we direct in de volle zon, al was het weer in Zwitserland ook verre van slecht. We parkeren de wagen op de parking van ons favoriete warenhuis, altijd is er daar plaats, en gaan dan een wandelingetje maken door de binnenstad. We profiteren van de laatste solden op Italiaanse bodem en doen dan de nodige inkopen voor de volgende vier dagen. Op het middaguur rijden we door richting Cogne en Lillaz waar we nog een paar uur gaan wandelen alvorens af te zakken naar bar licone waar we Albino Savin zullen ontmoeten. Het weer is ronduit prachtig en zelfs in “frigo” Lillaz is het om 14 uur 13° C in de winterzon. Gelukkig hebben we een lange koude periode achter de rug zodat de watervallen in super conditie zijn. In bar licone zegt Albino ons wat we al verwachtten: er valt te klimmen maar enkel op watervallen die volledig naar het noorden gericht zijn. Er wordt gekozen voor “è tutto relativo”, een 4 tot 4+ in valeille en een excellente keuze nu de lawineschaal naar 1 is gezakt en het ook in Valeille overal veilig kan geklommen worden, zolang je maar vroeg genoeg vertrekt en op tijd uit de zon bent. Voor dinsdag zien we wel, eerst kijken of mijn vingers nog tegen de kou kunnen na mijn capriolen van vorig jaar. Om kwart over vijf stappen we albergo belvedere binnen en is het weerzien met Darma en Neva super hartelijk, dit is echt een beetje onze tweede thuis, maar wat wil je, na XX keer. We installeren ons en na een verkwikkende douche zien we Sep Van Marcke Gent-Gent winnen op sporza, aardig stukje sprintwerk. We nemen vlug nog even de nieuwsberichten door en gaan dan maar aanschuiven voor het avondeten want gans het hotel is volzet en het restaurant barst uit zijn voegen. Zoals steeds is het eten superlekker en met een goed gevoel keren we naar onze kamer om te gaan knorren.  Zondag 26/2: Rond kwart voor negen gaan we ontbijten en het verwondert mij dat er nog cascatisti zitten, die zouden nu al een uur op het ijs moeten hangen, zeker op zondag. We rijden door het met toeristen volgepropte Cogne naar Valnontey en ook daar staat de parking al overvol, vooral met dagjestoeristen die profiteren van een zonnige zondag. Toch is het een stuk frisser dan gisteren want er is veel wind. Als we rond 11 uur sentiero dei troll passeren zijn er toch een drietal cordées aan het klimmen en dit met de volle zon er op èn met positieve temperaturen, zot zijn doet duidelijk geen zeer. Wanneer we een half uurtje later in de nabijheid van gran val vertoeven horen we een geroffel van jewelste en is deze waterval verleden tijd, volledig ingestort. Gelukkig maar waren er hier geen klimmers aanwezig want anders hadden ze geen schijn van een kans. We eten onze broodjes in Vermiana hopende de vos te zien maar tevergeefs, enkel een aantal steenbokken grazen hoog boven ons op de door de zon vrij gemaakte  flanken. Terug in Valnontey breien we nog een stuk aan onze wandeling en kiezen voor het pad naar rifugio Sella daar dit toch een zekere garantie biedt om gemzen van nabij te kunnen fotograferen, en ja hoor…bij het terugkeren stappen we nog even binnen in bar licone en rijden dan terug naar boven richting Gimillan waar we nog net een plaatsje kunnen versieren op de overvolle parking. En wij die dachten dat we nu alleen zouden zijn, niet dus, het zijn drukke dagen bij Darma en bijna uitsluitend zijn de kamers gevuld met ijsklimmers uit Italië, Spanje, Frankrijk en België. Het enige kleine minpuntje van ons verblijf is dat we op onze kamer onderaan geen internetverbinding kunnen versieren maar we zijn flexibel en gaan dan maar met onze portable in de bar zitten om Cavendish Kuurne-Brussel-Kuurne te zien winnen…it’s a small world. Na het avondeten duiken we ons bed in want  morgenvroeg om half acht komt Albino mij oppikken. Maandag 27/2: Zoals elke maandag om twintig voor zeven uit ons bed voor het ontbijt en stipt om half acht zijn we onderweg naar Lillaz waar er al enkele klimmers zich aan het klaarmaken zijn. Toch zijn wij als eersten, belangrijk op watervallen, aan de voet van è tutto relativo en hij ziet er prachtig uit. Toch is het ijs “cassante” en niet zo gemakkelijk te beklimmen maar Albino is een voortreffelijk oude rot in dit vak. Tot mijn grote verbazing heb ik niet het minste last van mijn vingers al speelt de temperatuur van -6° om half negen redelijk in mijn voordeel maar toch ik voel me als herboren en de eerste twee lengtes gaan als vanzelf. Dan stopt onze tocht abrupt want de free standing is zo goed als onbeklimbaar, je slaat hem gewoon aan diggelen. Jammer dat deze 9 à 10 meter onze pret moeten bederven. Geen probleem want we gaan onze armen gauw nog eens laten branden op de chandelle de Lillaz, een 12 meter hoge pijler die we elk nog twee keer beklimmen. Genoeg voor vandaag en met een zalig gevoel keer ik terug richting albergo belvedere waar Jeannique al van kwart voor tien ligt te zonnen op het terras. Na een hapje en een drankje liggen we nog wat te luieren in de zon maar zo vlak tegen de muur is het voor ons toch wel wat warm en zoeken we de schaduw op. Daarna ga ik mijn attributen drogen want de chandelle was, zoals bijna altijd ook een beetje een douche. Veel van de watervallen worden met deze hitte trouwens onbeklimbaar, zo is de cascade de Lillaz bijna volledig verdwenen en zal het niet lang duren vooraleer alles wegsmelt. Ik ben blij dat ik met mijn nieuwe job zo snel kan reageren op de weersomstandigheden. Dinsdag 28/2: Om half acht is Albino er terug om te gaan kijken of Veritgine di porcellana nog beklimbaar is. Eigenlijk denken we van niet want deze zit van negen uur in de zon en zal wel al volledig wit zijn ipv mooi blauwig. We stijgen langs het vermoeiende sneeuwkanaal tot aan de voet en inderdaad, de waterval is bijna volledig wit met errond een “korrelige” laag brokkelijs als de chocolade rond een magnum. Toch begint Albino aan de eerste gemakkelijke lengte om te kijken of het te doen is of niet. Rechts en door het midden is zekeren zowat onmogelijk maar volledig links, waar er wat meer schaduw is zit er een weliswaar steile 90° lijn die hij wel wil voorklimmen. Het valt mij op dat hij nogal traag klimt en elke slag met zijn bijlen moet blijkbaar echt top zijn of hij probeert opnieuw. Het touw vordert en vordert om uit te komen op…30 cm overschot, dat wordt dus een lengte van 60 meter en wat voor één. Als ik de tien meter getraverseerd heb en onder de wand sta zie ik waarom Albino zo secuur klom. Dit is gewoon 90° omhoog voor de volgende 50 meter, gelukkig is het ijs ideaal voor bijlen en stijgijzers, voor de ijsschroeven daarentegen is het een ware nachtmerrie. Met de zon volop de wand en deze warmte is er zowat niets af te zekeren en van de zes schroeven die hij stak kan ik er twee gewoon uit het ijs trekken. Mijn respect voor Albino groeit met de minuut bij elke meter die ik vorder, met zijn bijna 61 jaren is dit een echte topper op het ijs. Ik voel mij al een stuk zekerder dan gisteren, het was mijn eerste stijl ijs dit seizoen, en vorder vrij snel door de eerste 40 meter. Vooraleer de laatste 10 meter aangevangen moeten worden is er een miniscule “trap” van 5 cm zodat ik de kuiten eventjes kan laten rusten. Die laatste 10 meter zijn echt niet van de poes met zelfs een meter of 3 overhangend ijs wat ik nog nooit geklommen heb. Met een blij gezicht arriveer ik op de standplaats bij Albino en ik krijg er een paar complimentjes bovenop voor de zekerheid en de snelheid waarmee ik klom. Dit doet echt goed na de twijfels die er gerezen waren vorig jaar. Na mijn vervroren vingers op Rovenaud dacht ik echt dat ijsklimmen verleden tijd zou geweest zijn. Na twee stevige rappels staan we terug in de sneeuwcouloir die we in een zinderende hitte afdalen. Met een goed gevoel keren we terug naar de wagen tot het noodlot voor mij toeslaat. Op een ijsplek  onder een boom schuif ik uit en val met mijn volle gewicht op mijn rechter enkel waar ik duidelijk een “krakje” voel. Gelukkig zijn we op 150 meter van de parking en met behulp van Albino’s stokken geraak ik aan de wagen. Ik trek mijn bergschoen uit en zie…niets aan mijn enkel, niet gezwollen, niet blauw, niets. Ik trek mijn schoen gauw terug aan want misschien is het wel door de stevigheid van deze schoenen dat er geen zwelling optreedt. Na een frisse cola rijden we bij Darma en nemen hartelijk afscheid van Albino, een gemoedelijk man waar je enorm veel kan van leren. Ik verkleed me en we laden de wagen om de terugreis aan te vatten. Na het afscheid van de belvedere crew rijden we naar de gros cidac waar we een broodje eten en inkopen doen. Even na twee rijden we met spijt in ons hart richting Zwitserland en Frankrijk. In tegenstelling tot kerstmis was dit echt een topreisje. Mijn pijnlijke enkel moet ik er dan maar bijnemen. In de omgeving van Pontarlier verliezen we een uurtje door de avondspits maar uiteindelijk zijn we om zeven uur in Vesoul waar we overnachten. Woensdag 29/2: Na het ontbijt zijn we om half acht onderweg, de wegen zijn goed berijdbaar en er is weinig verkeer zodat we een vijftal uurtjes later afrit Aalst nemen. Hopelijk geneest mijn enkel snel want de zin om naar de rotsen te gaan klimmen is er meer dan ooit.

Ijsklimmen december 2012 in Valsavarenche en Val di Rhemes Donderdag 20 december: Om 15 uur staan mijn vader en ik Jeannique op te wachten aan haar werk. Met een gutsende regen als compagnon rijden we richting Vesoul. Na het tanken in Luxemburg krijgen we er nog een flinke file richting Thionville bovenop zodat we uiteindelijk na meer dan 6 uur aankomen op onze bestemming, meer dan een uur later dan normaal. Vrijdag 21 december: We nemen om half zeven ontbijt in de Formule 1 en bij het vertrek rond zeven uur miezert het nog een beetje richting Besançon. Van daaruit houdt het op en betert het weer gestaag. Als we voorbij Martigny de col de Grand-Saint-Bernard oprijden is het oppassen geblazen want er ligt een weinig sneeuw op de baan. Niets om ons druk over te maken want geladen en met de winterbanden rijdt de wagen als een trein naar boven, een Zwitserse trein dan, zeker geen Fyra van den Aldi. Eens door de pijp rijden we in de volle zon naar beneden richting Aosta. We gaan iets eten in de stad en doen onze inkopen voor een paar dagen in de gros cidac. Dan zoeken we het spiksplinternieuwe B&B Gran Paradiso van mijn goede vriend en berggids Corado Gontier, midden in de wijngaarden van Jovençan in het gehucht Pompiod op een steenworp van het kasteel van Aymavilles. Drie mooie kamers met wifi en een volledig ingerichte keuken, neem daarbij de gastvrijheid en vriendelijkheid van Corrado en zijn vrouw Carin en je hebt garantie voor een geslaagd verblijf. Meer info: http://www.bbgranparadiso.com We installeren ons en doen dan nog een wandelingetje door de wijngaarden, meer moet dat niet zijn voor de eerste dag. Zaterdag 22 december: Om half acht zijn Corrado en ikzelf onderweg naar Antares in Valsavarenche, een klassieke waterval met gradatie 4 en sinds een paar jaar op mijn verlanglijstje. Het is niet echt koud en als we aankomen op de parking nabij Pont is het amper -4°. Na 20 minuten sneeuwploegen staan we aan de basis van de waterval die er in topconditie bijligt. De eerste lengte is vrij makkelijk, de tweede al een heel stuk intensiever en toch wel een dikke 45 meter hoog. De derde lengte heeft een vrij spectaculaire instap maar eens je in de route zit is het ijs zalig om te klimmen, steil maar in zeer goede conditie. Rond de middag zijn we terug aan de wagen en gaan we iets drinken in Degioz, dan gaat het gestaag terug naar ons verblijf. In de namiddag maak ik met mijn vader nog een wandeling in de omging van de B&B. ‘s Avonds smaakt het eten prima: tortellini met vleessaus en gebakken salsici. Als dessert gaat ook de pannacotta goed binnen. Zondag 23 december: Terug om half acht op weg, nu richting Glacier boven Ollomont waar we naar Gomorra willen gaan maar twee zaken houden ons tegen: het is 10° om 8 uur met een groot gevaar voor lawines en alles moet nog meer dan kniehoog gespoord worden. Ontgoocheld gaan we een koffie drinken in Ollomont. Wat een opdoffer na het succes van gisteren. Corrado belt Ezio Marlier op en deze raadt ons aan naar Val di Rhemes te gaan waar we de keuze hebben tussen cascata di Entrelor (3) en Sogno Realizzato (4+tot 5). In deze vallei is het “amper” 2° en dus nog doenbaar om te klimmen. Na 40 minuten staan we aan de basis voor beide watervallen. Ikzelf mag kiezen en ik opteer voor Sogno, die wat korter is maar stukken moeilijker. Als Corrado halverwege de eerste lengte is krijg ik een nieuwe opdoffer te verwerken: hij kan door de warmte amper afzekeren en wil het naar de eerste lengte voor bekeken houden. Gelukkig betert het ijs naarmate we hoger vorderen en komt hij op zijn beslissing terug. L2 is toch niet van de poes en na een aartsmoeilijke instap volgt 30 meter douche van ijswater maar het ijs zelf is fantastisch goed. Met brandende armen maar meer dan voldaan kom ik aan op de relais en ook Corrado ziet er best tevreden uit. Dan volgt er een rappel in het ijle van 52-53 meter, iets wat ik helemaal niet leuk vind met al dat materiaal op mijn lijf en ik ben dus wat blij als mijn beide voeten terug op de grond staan. We gaan iets eten in een nabijgelegen restaurant en keren dan terug naar Pompiod. Mijn vakantie kan helemaal niet meer stuk. Jeannique is vandaag gaan wandelen met mijn vader zodat we ‘s avonds meer dan trek hebben in de risotto met funghi en pollo a la spieda. Maandag 24 december: We slapen eens wat langer uit en gaan dan naar de cidac om ons eten vaar kerstavond aan te schaffen. Het wordt een bodje met lokale cruditeiten gevolgd door tagliatelli in de room met scampi en look. Als nagerecht zijn er traditionele koekjes met koffie. Na het vullen van de ijskast bij Corrado gaan we wandelen naar Cogne. Na een korte tocht door het stadje is onze volgende obligate stop bar licone, het mekka voor de ijsklimmers. Ik vul het gastenboek in en we eten een lekkere pizza. Daarna gaan we wandelen in het idyllische Valnonty waar er een massa sneeuw ligt maar het wandelpad is mooi aangelegd dus geen enkel probleem. Als we in Valmiana aankomen wordt het al een stuk kouder en maken we rechtsomkeer. Als we ’s avonds aan het eten zijn komen Corrado en Carin er bij zitten en drinken we samen een glaasje champagne op ons voortreffelijk verblijf. Zij hebben typische hapjes uit de streek mee. Dit is echt genieten. Dinsdag 25 december: Het afscheid met onze Italiaanse vrienden is hartelijk en gemeend, hopelijk kunnen we binnen de kortste keren nog eens terug komen. Om negen uur rijden we door Aosta richting Zwitserland. Er is weinig verkeer en we vorderen vrij goed zodat we na minder dan 4 uur al in Vesoul zijn waar ik ga tanken. Dan rijden we in één keer door naar de carestel van Wanlin waar we stoppen om te eten. Onderweg hadden we enkel in de ruime omgeving van de Vogezen hondenweer met hevige stortregens. Ook in België regent het maar dat zijn we ondertussen gewoon op onze reizen van en naar de bergen. Kwart na zes staat mijn vader voor de deur van zijn appartement, een tiental minuten later is ook onze wintertrip ten einde. Met een goed gevoel en de smaak naar meer lossen we de wagen.

Ijsklimmen Aosta Februari 2013 Donderdag 7 februari: Rond de middag vertrekken we richting Pontarlier. We, dat zijn Jeannique, Erik en ikzelf. Het is de bedoeling dat Erik en ik 4 dagen gaan ijsklimmen en dat Jeannique enkele rustige dagen heeft en van de winterzon geniet. Ondanks de voorspellingen voor slecht weer rijdt alles zeer vlot tot besançon, als we echter aan de klim beginnen voor de laatste 50 km naar Pontarlier zitten we in een heuse sneeuwstorm waardoor de gemiddelde snelheid zakt naar 50 km/H en minder. Aangekomen in Pontarlier gaan we eerst eten in de Hyper-U een stukje eten en daarna zoeken we onze kamer op in het Formule 1 hotel. Als we gaan slapen is het nog steeds aan het sneeuwen. Vrijdag 8 februari: Om half zeven zitten we aan de ontbijttafel en een half uurtje later zijn we onderweg. De sneeuw valt nogal mee al is het opletten geblazen maar op hier en daar een vlokje na houdt het op. In Zwitserland zijn de wegen prima op het stuk naar de grand Saint-Bernard tunnel na. Hier is het ploeteren geblazen op de sneeuw van vorige nacht, gelukkig houdt het nu op al is het nog zwaar bewolkt. Vrachtwagens moeten ook nog wachten tot het wegdek terug volledig vrij is. Eens door de “pijp” is er van al deze miserie op de weg niets meer te bespeuren en rijden we onder een stralende zon naar beneden richting Aosta. In de gros cidac gaan we een broodje eten en vervolgens rijden we naar de B & B van Corrado. Zoals steeds is het onthaal meer dan hartelijk maar we hebben niet veel tijd om te socializen, dit doen we vanavond wel, want Erik en ikzelf willen nog naar cascata di chevril, een waterval op een boogscheut van Pompiod. Twintig minuutjes later staan we op het ijs. Ik neem het voorklimmen voor mijn rekening want het is al een poosje geleden dat Erik waterval ijs gezien heeft. Het ijs is vrij dun en moeilijk af te zekeren maar nergens is het echt stijl en hier en daar kan je een zekering plaatsen aan een boompje wat het klimmen direct een stuk veiliger maakt. Het laatste stuk is zowaar enkele meters drytooling maar ook dit brengen we er zonder kleerscheuren vanaf. We ruimen ons materiaal op en te voet keren we langs een zeer mooi paadje terug naar de wagen. Met een goed gevoel voor de komende dagen rijden we terug richting B & B. In de late namiddag gaan we dan terug naar de gros cidac om onze etenswaren te kopen voor de komende dagen. ‘s Avonds genieten we van een lekkere kip aan het spit met verse sla vergezeld van een degelijk rood wijntje. Meer moet dat niet zijn. Zaterdag 9 februari: Corrado heeft ons ontbijt klaargemaakt en is dan vertrokken met een klant naar Val di Gressoney. Erik en ikzelf gaan vandaag naar Val di Rhemes om de cascata di Entrelor te beklimmen. Het is berenkoud en als we boven Rhemes Notre Dames de wagen parkeren geeft de thermometer - 17,5°C. Dat belooft want we moeten nu nog een dik half uur omhoog naar de waterval. Er zijn amper een paar klimmers onderweg ondanks het goede spoor, de crisis laat zich in Italië toch wel degelijk voelen. Als we aan de basis van de waterval aankomen ligt ook Sogno Realizzato er nog steeds majestueus bij en ik ben wat blij dat ik hem met kerstmis kon beklimmen. We maken ons klaar en ik begin aan de eerste lange lengte. He klimmen gaat vrij vlot maar ik heb nog steeds de (bezwete) handschoenen aan waarmee ik de aanlooproute deed waardoor mijn handen vrij koud krijgen. Daardoor zit de schrik er toch wel een beetje in want met bevroren vingers heb ik het toch wel een beetje gehad. Het ijs is ook vrij bros en als Erik mij vergezelt op het relais houden we de klim voor bekeken. Eens terug beneden gaan we ons verwarmen in het prachtige bar/restaurant aan de bosrand in Chaudanne. Als we terug in Pompiod aankomen pikken we Jeannique op en kuieren we nog wat door Aosta, genietend van het winterzonnetje. Zondag 10 februari: Vandaag dus terug naar Entrelor en van verwarming is er duidelijk geen sprake want het is nu -18° C op de parking. Toch ben ik er beter op gekleed dan gisteren zodat er van koude vingers geen sprake is. Mijn vertrouwen groeit met de dag en zonder problemen klim ik beide lengtes uit. Na de klim maken we nog een wandelingetje door het fantastisch decor wat Val di Rhemes toch is. Het is ook nog steeds stralend weer waardoor de bijtende kou veel minder opvalt. ’s Avonds tovert Jeannique ons een overheerlijke maaltijd met Italiaans tinten: risotto met boschampignons en gebakken worstjes. Maandag 11 februari: De weergoden zijn ons vandaag slecht gezind want sinds deze nacht is het aan het sneeuwen. Desalniettemin rijden we na het ontbijt richting Lillaz want E tutto relativo staat op het programma. Eens op de parking van de camping schiet Corrado als een speer richting waterval om de 4 fransen die net voor ons vertrokken voorbij te steken. Zijn kennis van het terrein haalt het van de aarzelende youngsters zodat we als eerste kunnen beginnen. De eerste twee lengten klimt Corrado in één keer uit en wij volgen hem simultaan. Dan komt de sleutelpassage door het loodrechte gordijn maar ook dat verteren we met gemak. De laatste lengte is een breed couloir en dan gaat het te voet steil naar beneden richting wandelpad. Daar ontdoen we ons van alle materiaal en begeven ons voorzichtig, ik weet wat het is om in deze omgeving te crashen, richting wagen. We gaan nog wat drinken in de kleine bar van Lillaz maar dan zit onze klimvakantie er genadeloos op. Corrado ploetert door de sneeuw terug naar huis en wij pikken Jeannique op en laden de wagen. Daarna gaat het richting gros cidac voor onze obligatoire aankopen voor thuis. We eten er nog een broodje en rijden dan richting Besançon waar we zullen overnachten. Eens aan de Franse grens net voor Pontarlier wordt de baan omgetoverd in een skipiste en met een slakkengang rijden we verder. In de hyper U van Pontarlier nemen we ons avondmaal en dan dalen we voorzichtig af naar Besançon. Vanaf 10 Km voor ons doel stopt het met sneeuwen maar regent het pijpenstelen en we zijn wat blij als we aan de balie van het hotel staan. Erik neemt een kamer voor hem zelf apart, een kwestie dat iedereen eens lekker kan slapen want in een kamer met drie is er toch wel nu en dan ongewild lawaai.(lees gesnurk) Het duurt niet lang of we zijn met zijn allen in droomland. Dinsdag 12 februari: Als we na het ontbijt vertrekken is het gestopt met sneeuwen. We kunnen dus met vrij degelijk weer naar huis rijden. Enkel de wagen heeft een wintertrekje: blijkbaar is de temperatuursonde stuk waardoor hij automatisch -40°C meet en dus alle openingen dicht houdt. Met de gesmolten sneeuw van onze voeten in de tapijten is er echter veel waterdamp in de wagen en dampen de ruiten constant aan. Bij -10°C rijden we dan maar met de ramen op een kier om toch enig zicht te hebben. In de Ardennen stoppen we nog eens om een hapje te eten en anderhalf uur later zit onze trip er op. Het ijsklimseizoen zal voor ons alvast nu wel voorbij zijn. Zelf ben ik zeer tevreden over seizoen 12-13: Antares 4 Sogno Realizzato 4+/5 Chevril 2+/3 Entrelor 3 E Tutto  Relativo 4

FEB 12  DEC 12  FEB 13 DEC 13  JAN 14  FEB 14

Ijsklimmen Aosta December 2013 Vrijdag 20/12: Het is 11.30 uur en we rijden de snelweg op richting Pontarlier. De wegen zijn vlot berijdbaar en enkel in Besançon verliezen we  een half uurtje met de avondspits. De laatste kilometers rijden we alsnog in de regen maar als we rond 20 uur de hyper U buitenstappen houdt het terug op. We overnachten in de F1 zoals al zo vele keren. Zaterdag 21/12: We staan om 6 uur op en een half uurtje later rijden we richting grens met Ch in Orbe. Het weer valt terug meer dan mee en er is weinig te merken van een eventuele winter. Bijvoorbeeld in Metabief, één der belangrijkste skistations van de Jura liggen de pistes er groen bij in plaats van maagdelijk wit. Rond 9 uur ontbijten we in de cafetaria van de Gros-Cidac om daarna te gaan rondkuieren in Aosta. Dat kuieren wordt al gauw zwaar shoppen maat toch zijn we rond 14 uur in Pompiod bij Karen en Corrado. We krijgen onze kamer toegewezen en maken dan nog een wandeling in de namiddagzon door de wijngaarden. De broodjes smaken dan ook heerlijk met een glaasje wijn. Ik maak kennis met mijn klimpartner voor morgen, Massimo, een dierenarts uit de omgeving van Milaan. Ik denk dat het zal klikken, we hebben er beiden een goed gevoel bij. Zondag 22/12: We ontbijten allemaal samen om half 8 en rijden dan richting Glacier, het laatste gehucht voorbij Ollomont. Er ligt een kleine 20 cm sneeuw wat weinig is en we vorderen dus vrij snel naar de watervallen die we voor ons uit zien. We kiezen voor Oratorio, de verste van de overweldigende ijsmassa’s. De andere zullen voor na nieuwjaar zijn als ik hier terug ben met Hans. Ht klimmen gaat vrij goed al is het de eerste van het seizoen en de “Rage” bijlen van edelrid voelen ver van slecht aan, ook al is het de eerste keer dat ik met dergelijk technisch spul uitpak. Corrado is er minder enthousiast  over, klimt liever met een rechter type bijl type Quark. Met een goed gevoel komen we terug aan de wagen en nemen nog een kijkje in de klimzaal van Ollomont waar Grivel een nieuw soort drytool-grepen uittest speciaal voor het indoor gebeuren. Ik begin al te hopen dat deze materialen ook hun weg naar de klimzaal van Aalst vinden, zou de max zijn. We gaan nog een toast eten in de plaatselijke bar en nemen dan afscheid van Massimo, die heeft zich danig geamuseerd dat hij me een lekkere fles wijn cadeau doet, aan gemoedelijke sfeer geen gebrek. Het is zeer snel avond en na ons diner zitten we redelijk snel in bed. Maandag 23/12: Vandaag gaat het richting Pont waar een nieuwe waterval( ja, dat bestaat) te beklimmen valt en dat op 25 minuten van de parking. De naam is Arbre Magique en zou een dikke 4+ zijn. Als we er aankomen zijn er net 2 gidsen begonnen aan L1 en even na ons komen er nog 2 aspi’s ons vervoegen. Ik ben vandaag dus de enige niet gids die een poging zal wagen…Het loopt echter niet van een leien dakje wat halverwege de eerste pijler geraakt gids 1 er niet door en maakt rechtsomkeer. Zijn collega, Nicolas Meli, een vrij gerenommeerd alpinist en ijsklimmer met enkel eerstbeklimmingen in de Khumbu op zijn naam neemt over en geraakt via een vrij spectaculaire traversée naar een andere pijler toch boven. Zijn verdict is echter onrustwekkend: beide pijlers zijn los van de wand, waarschijnlijk door de warmte van gisteren. Einde verhaal dus tenzij je kost wat kost snel wil sterven. Een beetje met tegenzin gaan we naar de cascata di Pont, ook een dikke 4 tot 4+ maar toch met minder uitstraling dan onze magische boom. Toch klimmen we een prachtige route maar houden het dan voor bekeken want de zon en het smelten van de ijspegels tot gevolg maakt deze plek toch wel vrij gevaarlijk om er nog langer te blijven. Toch kan ik terugblikken op twee leuke ervaringen meer en op stijl ijs een zeer goed gevoel met de nieuwe ijsbijlen op minder stijl ijs zijn de quarks dan weer aan de orde. Kort na de middag landen we in l’abro de la leuna, HET café van Valsavarenche en the place to be voor een lekker broodje met mochetta en gorgonzola. En of het smaakt. Ondertussen heeft Jeannique al bergen werk verzet aan onze Mustang-voorstelling en als ik terug in de B & B ben toont ze wat al is en nog moet komen, vrij indrukwekkend. Na het avondeten beginnen we één en ander al in te pakken want morgen beginnen we sowieso aan onze terugtocht en met een beetje geluk genieten we nog van het mooie weervenster van 4 dagen, voor woensdag verwachten  ze ook hier felle wind en bakken sneeuw. Dinsdag 24/12: De lucht zit potdicht en dus besluiten we om niet meer te gaan wandelen naar Cogne maar nog wat rond te kuieren in Aosta, het is dinsdag en dus ook marktdag wat ook al eens een ervaring is. Kort na de middag doen we onze definitieve inkopen in het grootwarenhuis, altijd leuk om wat Italiaanse etenswaren mee huiswaarts te nemen, maar dan rijden we door naar het Ibis hotel in Pontarlier. Het is kerstdagavond en dus kiezen we toch wel voor de gezelligheid van Ibis boven de prijs van F1. Voor kerstavond staan er lekkere hapjes en prosecco op het menu, en of het smaakt! Woensdag 25/12: De wind loeit over de hoogvlakte van Pontarlier en het regent pijpenstelen, zo hard zelfs dat je mekaar nauwelijks verstaan in de wagen en dat zal blijven duren tot voorbij Epinal. Ook in de Vogezen is het dus geen weer om een hond door te laten, laat staan ons tweetjes. Gelukkig is er zo goed als geen verkeer op de wegen en vorderen we alsnog zeer goed zodat we op de middag al getankt hebben in Luxemburg waar de benzine een halve euro goedkoper is dan in Italië, een verschil dat kan tellen. Rond half 3 staan we netjes geparkeerd voor ons appartement in Aalst. Het is nu aftellen voor de tweede ijsklimsessie begin Januari met Hans.