AVONACU
© AVONACU 2013
ICE
Een speciale pagina gewijd aan mijn grootste passie: ijsklimmen
Ijsklimmen La Grave 2005 Eindelijk nog eens een weekje ijsklimmen. Door omstandigheden was het er vorig jaar niet van gekomen,wat toch wel een groot gemis was. Daar Erik door zijn operatief ingrijpen nog niet in staat is om mee te gaan heb ik mij ingeschreven voor een stage met PAULO GROBEL, één der meest gerenommeerde stageleiders van Frankrijk en het ganse alpengebied. Ik kende Paulo reeds van een andere gedeelde passie, namelijk onze liefde voor Nepal en wel bepaald het gebied rond Naar en Phu. Hij hanteert eigenlijk de ideale formule voor een stage: je leeft een weekje bij hem thuis Kerkje van Les Hières en doet alles bij en met hem. Eigenlijk heb je zelfs enkel degelijke kledij nodig want piolets, crampons, gordel en helm kan je gratis van hem lenen. Wie interesse heeft in zo een stage kan steeds alle info vinden op http://www.paulo-grobel.com/activites.htm alsmede ook zijn andere activiteiten die je kunt delen. Op 30 januari zijn we dus op weg naar La Grave, het vriest overal en er vliegt hier en daar wat sneeuw rond maar toch kan je overal goed doorrijden en na een kleine 9 uur ben ik op bestemming. Paulo woont in Les Hières, een gehucht van 54 inwoners, 4 Km van La grave op ongeveer 1800M. we zijn met 3 cursisten: Xavier, Michel en ikzelf. Ik heb het geluk dat ook de twee anderen al regelmatig op ijs geklommen hebben zodat we de basics kunnen overslaan en er meteen kunnen invliegen. 31/1: Na een stevig ontbijt begeven we ons naar Les moulins, een waterval van 6 lengtes, gradatie III 4 Les_Moulins. waar we de eerst lengte in moulinette klimmen om "het gevoel" terug te krijgen. Na een paar uur kunnen we, opgewarmd, beginnen met het echte werk en klimmen we nog 4 van de 6 lengtes met een maximale gradatie 3+ en 160 M lang. Het is bitter koud ongeveer -16° en mijn armen zijn tamelijk verzuurd, vooral te wijten aan het feit dat ik de eerste keer zonder lussen geklommen heb. Een hele nieuwe, andere ervaring waarbij je in het begin zo hard nijpt in die handvaten dat je vingers ervan bevriezen. Na een verkwikkende douche en een hartelijke maaltijd zit ik al gauw in mijn bed. 1/2: Vandaag hebben we gekozen voor een "groot debiet" waterval: Le Saut de la Pucelle II 4Le Saut de la Pucelle. van 120M in 3 lengtes. Veel bloemkolen en korte, steile stukken met in L3 een stevige douche, eigenlijk een pracht van een waterval. Eén klein nadeel: de relais van de laatste rappel hangt zowat 2,5 meter boven het ijs zodat we afdalen aan een kleine free standing van 30 cm doorsnede, wat psychlogisch toch even "klikken" is. We zijn sneller dan verwacht en gaan nog naar Mini Moulins, vlakbij de straat een II 4+ van 4 lengtes. Na L2 geven Xavier en Michel er de brui aan wegens vermoeidheid. Paulo en ikzelf klimmen nog een lengte door maar hij wil ze niet langer alleen op de relais laten staan met deze koude. Jammer want in L4 zat een prachtige free-standing van 12M. Enfin, dit is dus unfinished business en een reden om er terug te keren. 2/2: De noordzijde is aan de beurt en we gaan naar La Nuit sera Fraîche een III 3+++ met een zeer stevigeVoorbereiding La nuit sera Frache. aanlooptocht. Op de noordzijde is het ijs kei- en keihard wat het klimmen er zeker niet gemakkelijker op maakt. Toch hebben we nog tijd om L3 van Les Etourdis II 4+ erbij te nemen waar ik mijn eerste passen in voorklimmen waag. Alhoewel L3 maximaal 3+ is maar in betonijs geef ik er na 15M de brui aan. Het is altijd goed zijn grenzen te kennen alhoewel Paulo er zeker van is dat het mentale het zeker gewonnen heeftL1 La Nuit. van het fysieke. Het zal voor een volgende keer zijn. 3/2: Vallon du Diable wat betekent dat we om 5H30 al aan de ontbijttafel zitten want eerst een klein uurtje rijden en daarna nog een stevige aanlooptocht. We kiezen een waterval à la minute en na een uurtje stappen valt ons oog op Cascade Sans Nom II 4 van 120M met groot debiet. Daar deze waterval niet altijd in conditie is zullen we deze aanvallen. Het feit dat Paulo veel meer schroeven plaatst dan anders doet mij al een flauw vermoeden krijgen van de stijlheid. Komt daarbij dat hij zich maar inpikt op 1 touw zodat het andere er maar los bijhangt. De reden is dat hij mij aan het losse touw een direct wil laten klimmen in het stijlste gedeelte en ik zal het geweten hebben: 30 - 40 meter in 85-90°. Hier had ik mij toch comfortabeler gevoeld met lussen maar ik geraak er door en ben daar tochVallon du diable. een beetje fier op. De rest is makkelijker en in de namiddag gaan we een ferme klep drinken in St-Christophe. Dit was een prachtige dag in een zeer spectaculaire omgeving maar de vermoeidheid heeft nu toch zijn tol geëist. We beslissen om de dag erna La Balade de Mathesin II 3+ te doen welke 6 lengtes telt maar door een privé probleempje besluit ik om de laatste dag niet meer te klimmen maar mijn thuisreis vroeg aan te vatten. Indien ik eerst nog 6 lengtes zou klimmen en dan nog 9 uur naar huis moet rijden zou dit een beetje van het goede te veel zijn. Ik heb 5 watervallen kunnen doen in 4 dagen en de beste stage achter de rug tot nog toe. Die ene waterval er nog bij zou het verschil heus niet maken,  een beetje moe maar voldaan vat ik mijn terugtocht aan. Deze verloopt prima en in minder dan 8.30H sta ik terug in Aalst. Bij deze dank ik Paulo voor zijn gastvrijheid en zijn deskundige leiding en één ding staat nu al vast: volgend jaar ben ik ook van de partij! De condities en enige uitleg over de watervallen in deze streek kan je vinden op een andere site van Paulo: http://www.cascades-infos.com .
Ijsklimmen La Grave 2006. Wintertijd is ijsklimtijd dus worden de bijlen bovengehaald, de crampons geslepen en de kettingen in de wagen gelegd. Dit jaar gaat het terug naar La Grave bij Paulo Grobel want de stage van vorig jaar was gewoon TOP en deze keer wil ik echt de knepen onder de knie krijgen om zelfstandig voor te klimmen. Hiervoor is Paulo de geschikte persoon want met zijn ervaring, ondersteuneing en gebruik van topmateriaal in overvloed hebben we de beste basis. We zijn Erik en mezelf want ook hij is dit jaar ingeschreven. Zelf heb ik wel mijn persoonlijk materiaal en ik hunker er echt naar om mijn splinternieuwe AWAX bijlen van Camp, verbeterd met onderdelen van Charlet en Grivel, uit te proberen. Hopelijk zijn ze zo goed als ze er uit zien. 0p zaterdag, 28 januari sta ik dus om half zeven op de parking bij Erik en even later zijn we op weg. De heenreis verloopt ronduit vlot op één uur na als we moeten wachten op de snelweg om de parkings met vrachtwagens leeg te laten. Het heeft namelijk in meer dan de helft van Frankrijk zeer hard gesneeuwd zodat alle zwaar vervoer langs de kant was geplaatst. Toch zijn we in 10 uur op bestemming en de gite "le Rocher" die Paulo ons aangeraden had voor de eerste nacht valt zeer goed mee. We hebben een kamer van 4 voor ons beiden, plaats in overvloed dus. Enkel het weer slaat een beetje tegen: de wind heeft zowat orkaankracht en met de opwaaiende sneeuw geraken we maar net op de parking van de gite. Op zondag gaan we niet klimmen maar plannen we een wandeling in de omgeving van "Les Hières" zodat we direct ter plaatse kunnen rijden en er ook blijven staan voor de rest van het verblijf. We trekken naar de vallei achter het dorp waar nog enkele gehuchten zowaar een minidorpje vormen met hotel en al. Een mooie graat met rotspartij trekt onze aandacht, daar willen we opgeraken. De tocht erheen gaat vlot tot ik op minder dan 10 meter van de graat mijn piolet plant en ik gans de helling loswrik Met een diepe zucht begint de ganse boel te schuiven en voor ik het weet zit ik in een lawine. Erik kan nog net opzij lopen in ik zwem zo goed en zo kwaad ik kan in de sneeuwmassa. Gelukkig kan ik mij na een 15-tal meter stoppen.Ik blijf nog enkele seconden liggen om te bekomen en toch wel geschrokken overschouwen we de witte troep die naar beneden is gegaan. Zelfs al was dit een relatief kleine lawine, toch hebben we veel geluk gehad. Einde beklimming en als een schicht gaat het terug naar veiliger oorden. Terug aan de wagen zijn we zowat net op tijd om Paulo tegen te komen en ons in zijn woning te installeren. Later arriveren ook Pierre-Olivier en Johan, onze co-stagiairs voor de komende dagen. 's Avonds wordt het materiaal uitgedeeld en gefit zodat we er de maandag direct kunnen mee starten. We beginnen onze stage op de Perthus, een II 4 van 80M waar we vooral terug moeten wennen aan het gevoel op die punten van crampons en bijlen. Vooral het vertrouwen in de stijgijzers wordt benadrukt zodat we een paar keer een touwlengte moeten nemen met 1 en één enkele keer zelfs zonder ijsbijlen. Tegen de middag zit de zon op de waterval en keren we terug naar ons basiskamp, niet om te rusten maar om ons klaar te maken om te gaan drytoolen. Nu we dit zelf eens doen beseffen we pas hoe moeilijk dit is, zeker mede door het feit dat dit op de Belgische rotsen totaal uigesloten is. Als onze respectieve bonden mee willen met hun tijd, is het moment wel gekomen om ook voor deze tak van de bergsport de nodige ruimte te voorzien. Moe maar voldaan gaan we terug en na een (positieve) evaluatie van de dag en een stevig avondmaal kruipen we onder de lakens. Op dinsdag staat de goulotte de muretouse, een II 3+ van 200M op het programma. Vandaag is het moment van de waarheid aangebroken want ik ga deze met Erik beklimmen in volledige autonomie. Ik neem L1,L2 en L4 voor mijn rekening, Erik L3 en L5. Dit is echt waar we voor gekomen zijn al is het razend vermoeiend. Niet alleen het voorklimmen maar het kiezen van de juiste plaats voor en het plaatsen van de ijsschroeven is soms nogal bangelijk. Toch amuseren we ons rot en als we terug op de begane grond zijn is de euforie groot. Zelfs het feit dat Paulo nog eens terug omhoog gaat om met de hilti een paar nieuwe relais te maken kan ons niet deren. Rond 15 uur staan we terug aan de wagen en keren we terug naar Les Hières, dit was gewoon een topdag. Woensdag is een rustdag heeft Paulo gezegd en dat zullen we geweten hebben. Hij neemt ons mee naar een "secret spot" waar een gordijn van ijs hangt van enkele 10-tallen meters lang en een 40-tal meters hoog. Alles is hier tussen 4+ en  5+, een ideale speeltuin om in stijl ijs voort te bewegen. We maken er zelfs een spelletje van om in toprope dezelfde lengte 2 tot 3-maat toe te nemen zonder eigenlijk te beseffen hoeveel kracht dit wel kost. Met opgeblazen armen en kuiten trekken we in de namiddag op café, niet om te drinken maar om de pas verschenen film van Paulo en François Damilano te bekijken over hun capriolen op de Nemjung. De film heet "Skippers d'altitude" en is een aanrader voor mensen die interesse hebben in expedities want zowel de toffe zaken als de keerzijde van de medaille worden getoond. Als we donderdag opstaan om 5 uur in de morgen voelen zowel Erik als ikzelf dat we gisteren zeer diep zijn gegaan. We zijn dan ook geen mid- twintigers meer zoals onze collega's. Toch willen we alles doen om de tocht naar Vallon de Diable tot een goed einde te brengen. We begeven ons naar "les hemos de godo", een II 4 van 220M. Ik klim de eerste 2 lengtes terug voor maar heb dan toch wel genoeg van het stresserende voorklimmen, zeker met een lichaam die maar voor 3/4 meewil. Erik ziet het al helemaal niet zitten zodat ik voortklim met Johan en Erik gaat verder in de cordee van Paulo en Pierre-Olivier. Zo gaat het nog enkele lengtes verder maar in de voorlaatste verliest Erik een stijgijzer zodat we er beiden voor de laatste lengte de brui aan geven."Samen uit, samen thuis!" We hebben ons kostelijk geamuseerd maar de vermoeidheid slaat toch wel toe. Vijf dagen na mekaar klimmen in deze condities zou van het goede te veel zijn en omdat we zeker in schoonheid willen eindigen, want prachtig is deze vallei en waterval zeker en vast, besluiten we om de stage op donderdag het ijsklimmen te beëindigen. Het is mooi geweest en we geven er de voorkeur aan om met een frisse kop terug naar België te reizen. We staan dan ook samen met onze vrienden op, nemen afscheid en doen nog een stevige wandeling alvorens af te zakken naar ons miezerig belgenlandje. Tegen 19.00 Uur ben ik terug bij Jeannique die een ganse week met de miserie gezeten heeft van behangen en verven. Zij is het  eigenlijk ongetwijfeld die het meeste heeft afgezien waarvoor duizend maal dank en nog veel meer kussen.