AVONACU
© AVONACU 2013
ICE
Een speciale pagina gewijd aan mijn grootste passie: ijsklimmen
Cogne Winter 06 of ijsklimmen in de zon... Ijsklimmen in Cogne heeft zoveel meer in petto dan in La Grave: Ten eerste staat Italië zoveel treden hoger dan Frankrijk en ten tweede is de omgeving waarin geklommen wordt zoveel mooier, ver van de auto's en alle lawaai. Ten derde betekent dit ook dat we gaan logeren in Albergho Belvedere in Gimillan, een oase van rust en een culinair orgasme. Wat Darma allemaal op tafel tovert hou je niet voor mogelijk, come and taste...Eén negatief puntje is dat het mij toch wel een stuk meer kost om te gaan klimmen met Corrado dan een stage te volgen bij Paulo maar het klimmen met zijn tweeën is dan ook veel intenser en vrijer dan op een stage met vier. Woensdag 17.00H stipt zijn we op weg en zonder al te veel vertraging houden we halt voor onze nachtrust zoals gewoonlijk in Besançon. Met anderhalf uur vertraging, wekker niet gehoord vervoegen we onze weg naar Aosta. Voor deze dag staan er eigenlijk maar twee  zaken op het programma: shoppen en ons installeren bij Darma. Het eerste loopt zelfs zodanig uit dat ik haar moet verwittigen omdat we later zullen arriveren dan afgesproken. Het hotel is namelijk nog gesloten maar voor ons maakt ze graag een uitzondering op voorwaarde dat we voor het avondeten onze plan trekken. Alvorens omhoog te rijden naar Gimillan houden we nog een korte stop in Bar Licone in Cogne. Deze zaak staat gekend voor zijn degelijke info over de watervallen en voor zijn verrukkelijke broodjes, allemaal genoemd naar een te beklimmen ijswaterval uit de streek. In tegenstelling tot de broodjes valt de info nogal tegen want er is nog bijna niets geklommen dit jaar, alvast niet door "toeristen". Een kort gesprekje met de insiders van het dorp geeft ons al een veel beter beeld van de situatie: er is zelfs meer ijs van verwachtSenteiro dei troll 1 al is alles nog vrij broos en blijven de "houthakkers" best nog een paar weken thuis. Door het droge weer in het najaar is er gewoon minder water en zijn op dit moment alle te beklimmen watervallen ook een graadje hoger gequoteerd. 's Avonds belt mijn goede vriend en gids Corrado mij om te zeggen dat hij de volgende ochtend om kwart voor acht present zal zijn, ik ben er klaar voor. Vrijdag kwart voor acht en we zijn al aan het afdalen met de wagen naar Valnontey om Flash Estivo te beklimmen. We zijn echter nog niet halverwege als we zien hoe mooi Il Senteiro Dei Troll erbij ligt. Aan het brugje van het gehucht Valmiana slaan we dus rechtsaf en een kwartier later zijn we aan de voet van de waterval. Het ijs is dus nog vrij dun maar zeker goed beklimbaar en wat meer is: We zijn vertokken voor 350M, 8 touwlengtes in tegenstelling tot de 3 van Flash Estivo. De bovenste twee lengtes zijn dit seizoen nog niet beklommen wat onze klim in dit maagdelijk ijs nog een extra dimentie geeft. We dalen af langs de helling en niet in rappel om het broze ijs te sparen en we houden ook even halt aan de waterval ernaast: Valmiana. Senteiro dei troll.Hij ligt er prachtig bij maar nog o zo broos en Corrado heeft zijn twijfels of het al te doen is met een lichte overhelling naar niet. Als we er in de Licone met de hoofdgids van Cogne over praten weet deze te vertellen dat als wij niet gaan, hij het zeker wel doet met een klant want hij is ook gaan prospecteren en hij vindt het wel te doen. De keuze is dus snel gemaakt en op zaterdag gaan we Valmiana doen. Om 7 uur krijg ik telefoon van Corrado dat hij nog in het hospitaal zit want zijn vader is deze nacht opgenomen. Ik dring er op aan om niet te gaan maar deze man houdt steeds zijn woord en rond half negen zijn we op stap. Dit is net een halfuurtje te laat om niet als eerste aan de beklimming te beginnen. Gelukkig is er na de eerste lengte een sneeuwhelling zodat met twee touwgroepen klimmen geen enkel probleem is. Het is al vrij snel warm en het ijs is in superconditie maar je moet er de koude douche wel bijnemen. Als extraatje doen we boven de waterval nog een 55M goulotte zodat we ons werkelijk in het hooggebergte wanen. Dit is echt een topdag. Terug langs de helling naar beneden en ter hoogte van de eerste touwlengte zijn er net twee Britten begonnen aan de waterval, het is dan 14.10H!!!! Eventjes blijven hangen in de bars gisteren maar toch zin in klimmen en dus maar aanvatten in de namiddag en dit op flinterdun ijs. Ach ja, het is mijn zorg niet. Eenmaal beneden haasten we ons naar de wagen zodat Corrado mij kan afzetten en terug naar het hospitaal kan gaan bij zijn vader. Dit is echt een gids pur sang, je komt er zo maar weinig tegen.  Na de zoveelste culinaire verwenning kruipen we in onze tram want mijn lichaam voelt zo hier en daar raar aan, alsof ik door een vrachtwagen omvergereden ben. Voeten, kuiten, beenpezen, schouders, armen en vingers, ze lijken wel te willen verhuizen. Op zondag 24 december gaan we met zijn beidjes naar Tsa Plana op 2677M zodat we een 900M hoog klimmetje voor de boeg hebben en dit op een vrij ijzig pad. We amuseren ons rot een de enige die we op de klim tegenkomen is een zweed die hetzelfde objectief Lunchen in gezelschap van de madonnavoor ogen heeft. Moederziel alleen eten we onze lunch naast de madonna. De afdaling is nog net iets meer glibberig maar we komen er zonder kleerscheuren vanaf en we hebben een prachtige tocht achter de boeg. Vol verwachting tellen we af voor het kerstmenu welk we voor het eerst in vier jaar hier gaan nuttigen, de vorige 3 waren bij Sylvie in de Vogezen. En of het gesmaakt heeft: Kastanjes met prosciutto, penne al ragu, zuppa valdostane, Kalkoen op valdostaanse  wijze en gemengd fruit. Voeg hierbij een lekker rood wijntje en meer moet dat echt niet zijn op een zondagavond...We proberen nog niet aan morgen te denken want dan keren we huiswaards en wisselen we de zon en heldere hemel terug in voor het grauwe en grijze weer in België. De terugreis gaat vlot op kerstmis, van het zonnige Italië rijden we het mistige Martigny binnen en op een  paar km na hebben we dit grauwe weer tot in ons belgenland waar het natuurlijk niet anders is. Pffffff......
Wintertochten eind januari in Cogne Vrijdag 26 januari en we trekken er nog maar eens op uit voor enkele dagen naar onze favoriete winterbestemming, Cogne. Daar er voor zaterdag in de Vogezen en lager sneeuw verwacht wordt rijden we in één ruk naar Albergho Belvedere. Om kwart na tien zijn we dan ook op bestemming waar Darma ons trakteert op een lekkere pudding met karamel alvorens we onder de lakens duiken. Zaterdag 27 januari: Het is bar koud, -13,5°C en we trekken er op uit in Valnontey. De voor ons eersteValnontey. koude gaat door merg en been maar de combinatie van een stevig tempo en het dragen van een goed gevulde rugzak inclusief sneeuwraketten doet ons al gauw opwarmen. Het doet deugt na 4 weken onder de intriest grijze bewolking te hebben vertoefd om terug onder een stralend azuurblauwe hemel te lopen. Ook Erik geniet met volle teugen van Jeannique in Valnontey.deze onderbreking uit de dagelijkse conditionering. Na een dikke 2 uur passeren we de Patry, Acheronte, Repentance Super en Monday Money om uiteindelijk ons doel te bereiken: Flash Estivo en Fiumana di Money. Deze twee watervallen hebben onze aandacht getrokken omdat ze ons “te doen” lijken en ook wegens hun alpine karakter. Er worden foto’s genomen an alles wordt grondig bestudeerd met de verrekijker: goedgekeurd. Het is zaterdag en het valt op hoeveel “cascatisti” er zich wel bevinden in de vallei. Op de klassiekers is het echt aanschuiven geblazen en dit is toch wel een beetje van het goede te veel. Daar we om 14.30H al terug aan de wagen zijn maken we nog een ommetje naar Aosta met een obligaat bezoek aan de Gros-Cidac en Joe Sport. Het eten ’s avonds is zoals steeds bijDarma in Albergho Belvedère: te goed en te veel. Zondag 28/01: Darma, de eigenares van Albergho Belvedere.Daar Darma ons verwittigd heeft dat er ook vandaag tientallen ijsklimmers aanwezig zijn (alleen al bij haar hebben er gisteren een veertigtal komen dineren) wagen wij ons aan een Op weg naar Rifugio Sella.sneeuwraketten tocht naar rifugio Sella. Erik en ikzelf hebben deze tocht al gemaakt in de winter van 2002 maar toen lag er merkelijk minder sneeuw. Toch is de route, ondanks de verse sneeuw van vorige donderdag gespoord en dat spaart heel wat energie. Zelfs op zondag is deze stevige wintertocht niet populair en op ons drieën na komen we nog een jong  koppeltje tegen en een oudere man die in een ijltempo de beklimming afhaspelt en ook even snel terug verdwenen is naar beneden. Wij nemen onze tijd en genieten met volle teugen van elk moment in dit wonderbaarlijke landschap. Het feit dat we zowat alleen zijn geeft deze wandeling nog extra cachet. We nemen foto’s van enkele chamois en één enkel wit hermelijntje vlucht over het witte tapijt voor de grote boze Erik. Voor we terugrijden naar Gimillan maken we nog een pitstop in bar licone, de ontmoetingsplaatsPeter Van den Bossche geniet van het zonnetje aan de Rifugio Sella voor trekkers en bergbeklimmers. Onder andere Ezio Marlier, zowat de sterkste ijsklimmer van Italië en één der beteren van onze planeet, is er aanwezig en met spijt denk ik er nog aan dat we met kerstdag niet samen konden klimmen. Hij was toen een beetje te veel van zijn melk wegens het verongelukken van ’s werelds beste en vriend van hem: Harald Berger. Na dit intermezzo hebben we nog tijd voor een verkwikkende douche alvorens we terug de gebruikelijke valdostaanse specialiteiten naar binnen gaan werken. Voor het slapen gaan leggen we alles klaar voor de volgende ochtend want wat we ook gaan doen, ijsklimmen op Flash Estivo of een tocht in de Grauson vallei, Jeannique neemt op maandag een dagje rust. Maandag 29/01: Een weerspannige maag en vooral het schitterende weer doet ons beslissen om een tocht te maken in de zonnige Grauson vallei. Het zou zonde zijn om de ganse dag in de schaduw te gaan hangen als je kan profiteren van een stralende zon. Zonder Jeannique kan het nog net iets avontuurlijker en we nemen er onder andere een helling van 40-45° recht omhoog op onze TSL's. Even denk ik aan de lawine in Les Hières en jaar geleden maar dit kan de pret niet bederven. Uiteindelijk staken we dan toch de strijd als het pad vrij onzichtbaar wordt en de diepte ernaast net iets te veel van het goede blijkt. Toch hebben we er ook prachtige watervallen kunnen spotten welke zeker in aanmerking komen voor volgende winter. In de namiddag leest Erik de nieuwste "Meirhaeghe" uit terwijl Jeannique en ikzelf nog eens afzakken naar Cogne. Jeannique had gisteren nogal last van natte voeten in de sneeuw omdat de gore-tex van haar 5-6 jaar oude Boreals hier en daar gescheurd is. Deze beestjes hebben hun dienst meer dan bewezen en zijn nu echt toe aan vervanging. We nemen een kijkje bij Ezio-sport in het dorp en vinden er de zeer hoog gequoteerde "Super Trek" van kayland met vrij stijve zool en ideaal voor haar semi-automatische stijgijzers. Met de Mentok II in gedachten is dit een voltreffer en met zijn 165 Euro een dikke 100 Euro goedkoper dan in België. Meedoen dus... Na nog een intermezzo in de Licone, lekkere broodjes trouwens, gaan we Erik redden uit zijn eenzaamheid. 's Avonds krijgen we onder andere groenten steengril en het door Jeannique zo geliefde hutsepotje met fontina. Wie één keer in Albergho Belvedere is geweest heeft de microbe zeker te pakken en keert gegarandeerd terug. Dinsdag 30/01:Het is weeral onze laatste dag. Als afsluiter doen we de bloedmooie wandeling naar Arpison waar je eigenlijk constant boven op de Cogne vallei loopt tot aan het gehucht Epinel. Je vertrekt op dezelfde weg als naar Tsa-plana. Na de splitsing loop je de ganse tijd in de zon en het pad is er afwisselend vals plat tot vrij steil, de ideale test voor het nieuwe schoeisel van Jeannique. Ze denkt dat deze aankoop een schot in de roos is want ze voelen niet alleen een stuk warmer aan, they also fit lake a glove. Eens boven de boomgrens wordt het pad toch wel een stuk avontuurlijker daar het zowat nergens nog te zien is. Op deze hoogte heeft de wind vrij spel en je weet niet of je in het geultje loopt of eventueel op de zeer gevaarlijke rotsplaten. We bereiken ons einddoel na een dikke 2 uur wat volgens ons goed doorgestapt was. De aanduiding 1.40H duidt dus echt op de effectieve staptijd zodat dit vrijwel niet doenbaar is. Dit geldt trouwens voor alle tijdsaanduidingen in de regio. Darma heeft gewacht van onze kamer te verversen tot we terug zijn zodat we eerst nog een douche kunnen nemen alvorens we naar de Fiera de Sant-Orso in Aosta vertrekken. Dit is één der grootste feesten van Italië en is bedoeld om de oude ambachten en gewoonten in eer te houden. Het is een sfeervolle toffe bedoening maar er is veel te veel volk. De politie regelt er zelfs het verkeer voor de voetgangers. We hebben alles gezien, de boodschappen zijn gedaan en dus houden wij het voor deze fantastische trip voor bekeken. Ci vediami nella primavera!!!!! We delen de terugtocht in twee etappes in doordat we gaan overnachten in Pontarlier en onderweg maak ik nog een korte stop boven Montreux omdat de zonsondergang fenomenaal is boven het Lac Leman. Woensdag 31/01: We zijn al vroeg uit de veren en we ontbijten dan ook in Epinal waar we rond 9.00H al zijn. Daarna nog een korte pitstop met tankbeurt in Luxemburg zodat we in de vroege namiddag al terug in Aalst zijn. We zijn het ondertussen al gewend om de zon omgeruild te hebben voor mist en miezerig weer. Veel tijd om te zaniken hebben  we niet want in de vooravond begint de tweede module indesign. De volgende reis zal de Vogezen worden met Pasen, dus hebben we weer al iets om naar uit te kijken...
Wintertochten en ijsklimmen eind december 07 in Cogne Woensdag 19/12: 0m 15.00H wens ik mijn collega's en Francis, de baas, prettige feesten en een weinig later ben ik op weg naar het station. Voor één keertje gaat het goed met de trein, wat een ellende de laatste maanden, en om kwart voor vijf sta ik op de parking van het ASZ. Ik bel direct Jeannique om te horen dat mijn vader er nog niet is. Hij is nu 76 jaar en voor het eerst gaat hij de Alpen zien, eindelijk heb ik hem kunnen overtuigen om eens mee te gaan naar mijn geliefde Parco Gran Paradiso. Maar hij is er dus nog niet en daarom bel ik hem op om te horen dat hij zich van dag vergist heeft waardoor we hem na Jeannique haar shift hem eerst nog moeten gaan ophalen.Urbain in volle actie Uiteindelijk rijden we rond 17.30H de autosnelweg op waar we het geluk hebben dat er langs Anderlecht vrij vlot verkeer is zodat we één en ander in tijd kunnen goedmaken. Ik zou namelijk graag tussen half negen en negen uur aan de formule 1 van Laxou zijn zodat we zeker binnenkunnen want de automatische terminal weigerde vorige keer dienst met VISA. Om kwart voor negen rijden we de parking op en de hotelier staat netjes achter zijn glazen deur op ons te wachten. Eest nog een hapje eten en om 22.00H gaat het licht uit, letterlijk en figuurlijk. Donderdag 20/12: Om 5 uur zijn we aan het bollen en alles verloop vlotjes zodat we rond half elf in Aosta zijn, wat een massa volk is hier aanwezig. Alsof elke inwoner van gans de regio hier moet zijn waardoor we echt moeten zoeken voor een parking. Na het obligate bezoek aan Joesport gaan we een hapje eten in de bar del centro om vervolgens inkopen te gaan doen voor de volgende dagen. Als we de vallei naar Cogne omhoog rijden zit mijn vader met opengesperde mond te staren naar de steile rotswanden die als het ware de lucht en aarde in 2 snijden. In bar licone kijken we naar de condities van het ijs in het logboek en het valt allemaal nogal mee ook al is het nog vroeg in het ijsklim seizoen. We vinden onze verdiende rust op de kamer bij Darma in Albergho Belvedere. Zoals steeds worden we zeer hartelijk ontvangen met taart en koffie, enkel de kamers zijn niet deze die we gewend zijn maar in het oude gebouw. We hebben dan ook zeer laat geboekt en wie eerst komt, eerst maalt...Onze kamer is zeker even groot als boven maar we hebben geen terras en om te fotograferen is dat een minpunt. Toch kan dit de pret niet derven en het avondmaal maakt direct veel goed. De combinatie van veel eten en rode wijn doet ons als een blok in slaap vallen rond 21.00H. Vrijdag 21/12: Na een uitgebreid ontbijt gaan we met de wagen naar Valnontey en beginnen aan de beklimming naar de Sella hut toe, we zien wel waar we stranden want mijn vader is 76 jaar en heeft de laatste 3 jaar niet veel meer uitgepookt op sportief vlak. Toch is hij steeds een fervent fietser geweest zodat we traag maar gestaag en zonder enige problemen aan de Thoule hut geraken op 2130 Meter. Daar rusten we een uurtje uit om foto's te nemen en te genieten van de zon en het landschap. Er zitten chamois in overvloed zodat onze fototoestellen niet stilvallen. Terug beneden gaan we in Cogne een goede pint pakken want dat hebben we verdient. Rond 18.30H is Hans toegekomen in het hotel, hij gaat met mij 3 dagen ijsklimmen terwijl Jeannique en mijn vader gaan wandelen. In afwachting van het avondmaal smeden we onze plannen voor de komende dagen. Zaterdag 22/12: Hans en ik zijn al vroeg op pad naar de Henninger een stevige 4 III van 60 meter, meer dan voldoende om mee te starten, zeker voor mij. Hans is een op en top doorwinterd alpinist en heeft helemaal geen moeite met dit niveau van ijsklimmen. Ik sta versteld van de routine waarmee hij klimt. Het ijs is nog vrij dun en de andere watervallen in het amfitheater zijn nog niet gevormd. Na onze beklimming gaan we kijken naar de instap van cold couloir, de langste waterval(600M 4+ IV) van Cogne maar het zrappel in henningeriet er echt alles behalve simpel uit. Ook Tuborg, een 4+ - 5 III is gevormd maar is op dit moment zeker 5+, eigenlijk boven mijn petje met 1 waterval in 12 maand in de benen. Ik stel hem voor om morgen Thoule(3+ II) te doen om daarna nog eens te kunnen gaan wandelen met mijn vader want ik wil de achterblijvers niet de ganse dag alleen laten. We kunnen dan samen daarna gaan wandelen in Valnontey tot aan Repentance om de staat van de watervallen met onze eigen ogen waar te nemen. Van mijn pas aangekochte G14 stijgijzers ben ik trouwens zeer tevreden, bijna zo goed als mijn vectors maar deze passen helaas niet om scarpa's wegens te breed achteraan. Jammer want die vectors zijn echt top in stijl ijs. Na het weeral voortreffelijk avondmaal met oa suppa valpellinenze praten we op onze kamer nog wat bij en genieten erna van onze nachtrust. Zondag 23/11: Om kwart na zeven zijn we al op weg naar de waterval en het valt ons op hoe smal het gordijn van andere jaren in L3 wel is, hoogstens een meter. L1 en L2 zijn een kolfje naar de hand van Hans maar ondertussen zitten er al 6 klimmers onder ons en dat is minder prettig. Dat gordijntje zie Hans niet zitten om te proberen met zo een hoop volk eronder zodat ik hem beneden laat en wij via rappel ons terug naar de begane grond  begeven. Daarna gaan we onze twee kornuiten oppikken in de Licone, leggen in het hotel al ons materiaal te drogen en rijden dan terug naar Valnontey om te gaan wandelen met dit prachtige weer. Langs de linkerzijde van de vallei is alles vrij goed gevormd maar alles heeft toch dat +je meer qua quotering. Aangezien DE klassieker van Cogne toch Jeannique genietend van de omgeving en iets lekkerswel de Patri is besluiten we van deze morgen te doen. Ik heb hem al gedaan maar dat is alweer van 2001 geleden toen ik mijn eerste stappen in het ijs zette. In de Licone staat de voetbal op Juve tegen Siena en we vragen ons af hoe de Italianen zouden reageren als we nu een "bakske" hadden om stiekem te veranderen van kanaal. Veel dichter bij de dood kan je waarschijnlijk niet staan moest het uitkomen. Maandag 24/11: We zijn nog een kwartiertje vroeger uit de veren want de Patri is toch al gauw anderhalf uur stappen en we willen zeker de eersten zijn om te beginnen. Om 9 uur zitten we al op het ijs en dit is toch wel een mooie waterval vol afwisseling. Als we aan het bovengedeelte komen wil Hans gaan kijken om de rechterzijde (5 tot 5+ op dit moment) te doen. Als we vlak onder de pijp staan keren we echter op onze stappen terug want de waterval is bijna overhangend en het water spuit er nog uit. Hij is zeker voor Hans te doen maar hij kiest toch het zekeren voor het onzekere en we doen de klassieke linkerzijde. Ik doe de laatste niet aangezien ik deze waterval reeds patri rechts gedaan heb en hij vrij nat is. Ik heb namelijk geen gore-tex broek aan, enkel mijn softshell winterbroek.(eigenlijk een flauw excuus) Als we terug beneden zijn zien we 2 Amerikanen zonder problemen de rechter Patri beklimmen waardoor Hans redelijk spijt heeft want hij kon dit ook zonder problemen als je ziet hoe goed hij gevormd is , het zal voor een andere keer zijn. Terug beneden komen we Jeannique en mijn vader tegen die te voet van het hotel naar hier gekomen zijn. Chapeau want dit is echt wel een fikse wandeling en zeker mijn vader herleeft hier volledig, nog een beetje en hij gaat mee klimmen...Herbetet Volledig voldaan gaan we in de Licone het logboek invullen en kijken er al naar uit om nog eens terug te komen. Dinsdag 25/12: Na het ontbijt nemen we afscheid van Hans die nog een dagje gaat skiën in Chamonix alvorens terug te keren. Wij pakken in en rijden op het gemak naar huis maar eerst doen we nog wat inkopen voor de heimat want veel winkels zijn open in Aosta met kestmis. Alles verloopt prima en in de late namiddag zijn we terug in het land van Boon. BUON NATALE!!!!
Ijsklimmen Jan 08 in Cogne Vrijdag 11/01: Daar ik wegens werkverplichtingen niet is staat was mijn stage vervolmaking te volgen bij Paulo Grobel heb ik besloten om enkele dagen naar Cogne te gaan. Mijn vaste klimpartner, Erik is voor het eerst sinds lang terug van de partij. Een goed gevoel voor beiden. Rond de middag zijn we op pad en het verkeer valt meer dan mee alsook het weer. Zo is het rond 19.50 H in Martigny 14,5°C en beginnen we met een goed gevoel aan de weg naar de Grand St. Bernard. Geen vuiltje aan de lucht tot we door de pijp zijn: een ware sneeuwstorm aan Italiaanse zijde doet ons tegen 30 Km per uur naar beneden slenteren en nu voel ik het verschil van mijn toch wel dure investering van winterbanden. Wat een verademing tegenover het normale schoeisel van de signum. We doen er ongeveer een uur over om in Aosta te geraken en dan moeten we nog terug 27 Km omhoog door een sneeuwtapijt naar Gimillan waar Darma van albergho Belvedere beloofd heeft op ons te wachten. Het omhoog rijden gaat trouwens vlotter dan dalen en om 21.40 H staan we op de parking van het hotel waar een sterke koffie en een stuk taart klaarstaat. Zaterdag 12/01: Het heeft de ganse nacht onophoudelijk gesneeuwd en het is nog steeds bezig. We maken onze rugzak klaar en gaan proberen naar de cascata delle loie te gaan. Deze ligt 10 min stappen boven de lau bij  op de weg naar het lago delle loie, normaal zo een 50 Minuten. Eens op het pad naar loie gaat het uiterst moeizaam op het zeer steile pad waar zowat 60-70 cm verse sneeuw opligt en na een klein anderhalf uur bereiken we de lau bij een wondermooie ijswaterval met verduiveld moeilijke traversé (II 5 80M), voorlopig boven ons petje dus. We steken het couloir over en hier is het alles behalve veilig door de overvloedige sneeuwval, zelfs tussen de bomen en struikgewas begint alles nu en dan te schuiven. Terug naar af dus want we keren terug als we twee vrij ervaren Amerikanan tegenkomen waarvan er eentje vrij zenuwachtig bijloopt. Ook volgens hem deugt het weer niet maar zijn compagnon wil en zal de lau bij beklimmen...Kort na het middaguur zijn we terug beneden en gaan we nog even kijken naar L1 van de cascate de Lillaz maar het weer laat niet toe om veilig te klimmen. We gaan opwarmen en drogen in Bar Licone en als we rond 16 uur terug naar Gimillan willen rijden, het sneeuwt nog steeds onophoudelijk, is er ook met mijn winterbanden geen doorkomen meer aan. 10 minuten later zijn we terug aan het rijden, nu met mijn sneeuwketting, zodat we zonder problemen aan het hotel geraken. Als we 's avonds zitten te eten, zoals steeds lekker met de grote L, sneeuwt het nog altijd...patienza. Zondag 13/01: Met een bang hart doen we de luiken van de ramen open...het houdt op!!!! Maar wat een massa sneeuw is er hier de laatste 30 uur gevallen. Na het ontbijt graven we de wagen uit en rijden we nar Valnontey. Het valt ons op dat er hier geen levende ziel te bespeuren valt. Als we 10 minuten ver zijn realiseer ik mij dat mijn helm nog op de achterbank van de wagen ligt, terug ernaartoe en we maken van de Massa's sneuw in Valnonteygelegenheid gebruik om onze sneeuwraketten aan te trekken. Nog steeds geen kat gezien maar we hebben er zin in en we gaan naar flash estivo. Als we een uur aan het sporen zijn, we hebben dan valmiana bereikt, zien we het nutteloze van onze tocht in. Alles ligt onder een dijk sneeuw en zelfs Valsavarenche, de aangrenzende vallei is afgesloten voor alle verkeer wegens het lawinegevaar. We trekken nog door tot aan de grote helling voor de cascate de patri maar dan hebben we het wel gehad. In deze vallei is ijsklimmen geen optie en met een beetje spijt keren we terug. We komen welgeteld nog 2 klimmers tegen, aan hun Engels accent vermoedelijk oostblokkers maar ook zij zien het niet zitten want ze hebben zelfs geen sneeuwraketten mee. Als we na de middag nog een kijkje gaan nemen maar de Lillaz geloven we onze ogen niet, daar dit zowat de enige waterval is waar het lawinegevaar nihil is krioelt het hier van de klimmers. Op alle lengtes lijkt er wel een colonne mieren zich voort te bewegen, vermoedelijk een zestigtal personen, dat hoeft voor ons ook niet en we maken nog een fikse wandeling in de sneeuw. Morgen is het weekeind voorbij en dan doen we deze lekker alleen als we op tijd uit de veren zijn. Maandag 14/2: Eindelijk op weg naar onze eerste waterval. Daar ik de eerste lengte al een paar keer gedaan heb slaan we die over. De rest is gewoon prachtig al is L3 langs de rechterzijde volledig opengescheurd met een gapende wonde van een 25-tal cm breed. geregeld hoor je een angstaanjagende "krak" en dit gaat volgens ons niet lang meer duren of deze ijsmassa gaat en gronde. Gelukkig is er nog de linkerzijde maar dit is voornamelijk bloemkoolijs. L4 is een waar paradijs langs de rechterzijde onder de rots. Je kan er halverwege zelfsAwax ijsbijlen: topmateriaal! zekeren aan een paar spits. Ook de beide relais zijn goed en we nemen de linkse omdat je daar volledig plat kan staan met de voeten. In L5 zit nog 15 meter stijl ijs en dan is er een mixed van sneeuw en wat rots tot op het pad welk naar de lauson vallei loopt. Met een goed gevoel dalen we langs het pad af naar de parking in Lillaz.  Ook Erik had er duidelijk zin in en we besluiten om deze morgen nog eens te doen maar dan met hem als eerste in de cordée. Nu is het echter tijd voor ontspanning en in Bar Licone genieten we van een frisse pint en een meer dan lekker panino caldo. Daarna is het alweer tijd om ons klimgerief te drogen en onze overtollige kleren in te pakken want morgen na de middag rijden we naar huis. We laden de wagen zo veel mogelijk in en hopen dat er deze keer niet te veel sneeuw valt want de witte vederlichte massa dwarrelt weeral neer op de regio. Dinsdag 15/2: Om kwart voor zeven zijn we al uit de veren want we willen zonder haast nog kunnen genieten van onze laatste klimdag. Peter Van den Bossche met cyborg van BDAlles verloopt naar wens en na een paar keer oefenen voor het plaatsen van een ijsschroef fladdert Erik als een vlinder rond een bloem op het ijs, dit is puur genieten. Zoals veel liedjes duur ook dit niet lang genoeg en even na de middag lopen we al rond in de gros cidac want ik heb van Jeannique een boodshappenlijstje meegekregen. Een half uurtje later is alles ingeladen en zijn we op weg naar onze carnavalstad (ja, de koorts stijgt). In de namiddag is het stralend weerom naar huis te rijden zodat het zelfs een beetje te vlot verloopt in de buurt van Pontarlier...Tegen 19.30H staan we te tanken inErik op terugweg naar Lillaz Luxemburg en genieten we van een korte break alvorens de laatste 250 Km aan te vatten. Om half elf is Erik reeds thuis afgeleverd en ben ik aan het uitladen. De laatste loodjes wogen duidelijk het zwaarst want er raast een storm over België en hierin rijden was zeker geen pretje. Toch is alles nog maar eens goed verlopen en kunnen we beginnen dromen van wat nog moet komen. Hopelijk stopt het ijsklimseizoen niet op 15 januari....
Ijsklimmen en wandelen Dec 09 in Cogne 24/12: Aalst – Pontarlier Even na acht uur staat Jeannique aan de bandencentrale want de boordcomputer duidt aan dat er drukverlies is in de band rechts voor. Na de capriolen van vorige winter mag ik er niet aan denken dat we weer moeten afgelasten. Gelukkig is het allemaal niet van die aard, gewoon een tegenwerkend ventiel wat in een paar minuten verholpen is. Van daar gaat het naar Haaltert bij mijn vader want die is ook terug van de partij om mee te gaan naar albergo belvedère in Gimillan, onze vaste winterstek boven Cogne. Om elf uur staan beiden voor de deur van mijn werk in Vilvoorde en zijn we er vandoor. Het weer is aanvankelijk beter dan er voorspeld is en ok het verkeer valt meer dan mee. De eerste regendruppels vallen Nabij Vesoul als we al meer dan 4 uur aan het rijden zijn maar het betert er zeker niet op. In Besançon stortregent het en het laatste half uur naar Pontarlier haspelen we af in een ware storm met bakken regen en wind van meer dan 80 Km/H. Toch zijn we om kwart na vijf op bestemming zodat we nog tijd hebben om de plaatselijke intersport een bezoekje te brengen. Rond zes uur stappen we Het formule 1 hotelletje binnen en vieren we kerstavond op onze manier met broodjes, bubbels en toast met gerookte forel en zalm. Meer moet dat niet zijn onderweg. 25/12: Pontarlier – Cogne Daar er in de voormiddag in de Jura redelijk wat sneeuw verwacht wordt zijn we om half zeven al vertrokken. Van sneeuw is er nog geen sprake maar de wind loeit er nog steeds op los. Tegen Lausanne begint het terug te regenen maar eens we Wallis binnen rijden houdt het op. Alles gaat meer dan vlot maar toch staan de borden te flikkeren om er op de wijzen den de Grand St-Bernard tunnel gesloten is voor vrachtwagens. Als we plots even stuurloos zijn door een ijsplek op 1100 M weten we waarom, hier is er aangevroren regen gevallen en wat verder is het wegdek wit door een mengeling van sneeuw en vervroren regen. Toch geeft de BMW op winterbanden geen krimp en zonder problemen rijden we door de tunnel richting Aosta. Deze zijde is zoals gewoonlijk veel zonniger al zijn er nog genoeg sporen op de weg dat ook hier de weergoden lelijk huis gehouden hebben deze nacht. Rond negen uur lopen we al door de winkelstraten van Aosta maar het is natuurlijk kerstmis, dus alles vast op een paar bars na, koffie bars wel te verstaan. Mijn geluk kan niet op als ik in de vitrine van Meinardi zie dat de La sportiva Trango Extreme er aan een meer dan behoorlijke prijs staat en dat de eigenaar, die net buiten komt mij ook op deze feestdag binnenlaat om er een paar te kopen. Als hij er mij dan nog een kleine korting bovenop geeft groeit mijn respect voor deze man nog meer. Dit is service van de bovenste plank, ik zal er hem eeuwig dankbaar voor zijn. Bar del centro, onze favoriete zaak op de markt is ook gesloten zodat we elders een cappucino gaan nuttigen en dan rijden we de laatste 27Km omhoog richting Cogne. Ook hier ligt er hier en daar nog sneeuw op de weg, er is deze nacht 30-35 Cm bijgevallen maar de snelheid waarmee hier de banen vrijgemaakt worden is net dat tikkeltje efficiënter dan in Belgie. Het laatste stukje naar Gimillan is nog even uitkijken maar zonder enig probleem rijden we de parking op bij Darma. Zoals steeds is de ontvangst hartelijk en staat de taart en koffie klaar. Na het uitpakken gaan we te voet richting Cogne waar we in bar Licone een broodje gaan eten. Albino en Bibiana lopen er niet meer rond, er zijn nieuwe uitbaters maar het warme broodje met gerookte ham, fontina, artichokken en mayonaise is er nog steeds overheerlijk. Rond drie uur steekt er nog meer wind op en vliegt er terug wat sneeuw rond zodat we op het gemakje terug omhoog slenteren richting hotel. In de late namiddag belt Corrado mij op dat hij met griep in bed steekt en hij een bevriende gids zal sturen om morgen te gaan ijsklimmen. Matteo Giglio, naar verluid een top ijsklimmer zal mij morgenvroeg om 8 uur komen oppikken. Jammer dat ik niet met mijn vriend Corrado kan gaan klimmen maar het voornaamste is nog steeds dat er kan geklommen worden. ’s Avonds eten we een overheerlijke tagliatelle met funghi, fonduta met gegrilde groenten en een overheerlijk dessert. Slaapwel. 26/12: Gran val Om half acht ontbijten we en het is nog geen acht uur als Matteo mij ophaalt. Het is een vrij jonge gids, vlotjes in omgang maar ik mis toch een beetje de band die ik heb met Corrado. Eens in Valnontey, waar het -18° is, gaat hij er als een speer vandoor en ben ik wat blij dat ik mijn “Nepal-conditie” blijven onderhouden ben. Deze kerel zweeft als het ware boven de sneeuw en dat komt nog meer tot uiting als er moet gespoord worden door 60-70 cm poedersneeuw. Voor dit stuk heb ik mij voorgenomen mijn eigen tempo te lopen om mezelf niet op te branden alvorens er geklommen wordt. En ijsklimmen, jawadde, dat kan hij: als een echte “danseur” beweegt hij zich voort op het ijs, echt een plezier om naar te kijken ook al is het voor hem, net als voor mij de eerste waterval van het seizoen en is gran val, door het ontbreken van sneeuw en regen de weken ervoor meer een dikke 4 dan een 3+. In het algemeen is er trouwens nog maar weinig ijs te zien en enkel de grote klassiekers zijn al gevormd. Zo hangt het gordijn van Thoule zeker nog een dikke meter boven de grond en zijn Thoulette en Lauson er helemaal nog niet klaar voor. De eerste lengte zie ik af als een beest, knijp veel te hard in mijn bijlen waardoor mijn armen al snel verzuurd zijn en let niet genoeg op mijn voeten. Daarna is het terug 50 meter sneeuw zwemmen om dan aan de mooiste lengte te beginnen. Deze is echt stijl dit jaar maar ik begin meer ontspannen te klimmen en het gaat al een stuk beter. De laatste lengte in de goulotte is genieten en moe maar voldaan begin ik aan de rappel. In twee rappels met een stukje sneeuw ploeteren er midden in staan we terug op de begane grond om vervolgens een spurtje te trekken naar de wagen. Veel rondkijken stond niet in de sterren deze tocht, ik ken enkel Matteo zijn hielen van buiten, het enig waar ik een dik uur op gefixeerd was. Aan de wagen gekomen zegt hij:”amaai, jij stapt snel!” Kalm blijven Peter…Toch heb ik er van genoten en vind ik eigenlijk hierin toch wel meer voldoening dan in een rondje sneeuwstampen op een trekking peak in Nepal. Jammer dat het zo duur is met een gids. Terug bij Darma krijg ik te horen hoeveel Jeannique wel genoten heeft van haar relaxerende massage die ze onderging terwijl ik in het ijs aan het hakken was. Ook voor haar is dit zeker voor herhaling vatbaar. Het wellness gedeelte van albergo belvedère is blijkbaar een schot in de roos en helemaal niet duur. Daarna is ze met mijn pa wat gaan wandelen in de omgeving van het hotel. Ze zijn ook broodjes gaan halen in het piepkleine kruidenierszaakje van Gimillan en die zijn meer dan welkom na mijn calorievretende voormiddag. In de late namiddag maak ik  nog een tochtje met mijn vader door het dorp terwijl Jeannique bezig is met foto’s sorteren van onze Nepal reis. Ik maak zelf gretig gebruik van de gratis internet corner in het hotel. Het is altijd leuk om een berichtje te sturen naar het thuisfront. Na een aperitiefje is het terug smullen geblazen enom daarna moe maar voldaan in ons bed te kruipen. 27/12: Wandeling in Valnontey Na het ontbijt zakken we met de wagen af naar Cogne waar we eerst één en ander gaan inkopen, oa het nieuwe boek "alpine ice", een must voor de ijsklimmer met de beste spots in gans de Alpen. Daarna gaat het naar Valnontey waar het "maar" -8° is vandaag en waar we een tochtje maken op het pad naar Patri maar we stoppen tegenover gran val waar ik de vorige dag vertoefde. Het is vrij druk in de vallei en ook in de drie bars aan de parking is er gen plaats. We rijden dan maar terug naar bar licone in Cogne waar de nieuwe uitbaters én hun broodjes best meevallen. In de late namiddag rijden we terug naar boven bij Darma. Rond 18 uur belt Corrado mij dat hijzelf morgen zal komen maar dat hij er de voorkeur aan geeft on naar Valsavarenche te rijden waar er minder sneeuw ligt. Voor mij is dit allemaal OK, als ik maar kan klimmen. Er gaat ook een vriend van hem mee zodat ik mijn tweede dag zal kunnen klimmen voor een "prijsje". Na het avondmaal maak ik mijn rugzak en besluit om morgen met de vampire crampons te klimmen want hoe goed de cyborgs in bi-point mogen zijn, in mono vielen ze toch een beetje tegen. 28/12: Rovenaud en oefenen in Chevrère Rond 8 uur is Corrado bij Darma om mij op te picken. Blijkt dus dat we naar Valsavarenche trekken en meer bepaald naar Rovenaud, een 3+ van 150M met 3 prachtige lengtes. Er zit veel volk op de rovenaud en als ik eerst een stijgijzer verlies en erna nog mijn fototoestel naar beneden dondert door het afschieten van de lus aan mijn fototas, hou ik het alvast voor bekeken op deze waterval. Gelukkig gaan we na de middag "spelen" op een locatie naast een brug over de rivier in Chevrère. Een opeenvolging van stalactieten hangen er langs de oever en vormen hierdoor een meer dan steile wand wat een prachtig decor is om de armen eens op te blazen. Jammer dat het zo hard sneeuwt, anders kon de pret er niet op. Nadat ikzelf en daarna Sebastien elk 2 volledige lengtes geklommen hebben houden we het voor bekeken en brengt Corrado mij terug naar Gimmilan waar het al donker is als we aankomen. De rit was niet bepaald een lachertje in deze sneeuw maar Corrado stuurt zijn skoda als een volleerd rallypiloot de flanken van de vallei op. We drinken samen nog iets en dan volgt er een hartelijk afscheid. Hopelijk zien we elkaar in 2010 terug. Daarna is het inpakken geblazen want morgen vatten we na het ontbijt de terugweg aan. Tegen het moment dat we moeten gaan dineren zit alles verpakt en staan de zakken klaar om geladen te worden. 29/12: Cogne - Aalst We gaan rond half acht eten want we moeten nog naar de gros cidac om te gaan shoppen en in de bibliotheek van Aosta loopt er ook een fototentoonstelling welke we nog willen zien. Tegen kwart voor twaalf is alles in kannen en kruiken en vangen we de terugweg aan. In Italië is he weer vrij goed maar als we aan het afzakken zijn naar Martigny toe begint het te regenen en het zal in Zwitserland een seconde meer ophouden. Dan zijn de weergoden ons een paar uur beter gezind maar als we bijna in de Vogezen zijn komt het water met bakken uit de lucht vallen en dit zal niet meer stoppen tot we de wagen parkeren voor ons appartement. Na een vrij vermoeiende terugreis zitten we al gauw in ons bed want zowel Jeannique als ikzelf moeten op 30 en 31 december nog gaan werken. De volgende ijsklim trip is voorzien voor de laatste week van Januari, het aftellen kan dus terug beginnen...
 Ijsklimmen en wandelen Jan 10 in Cogne 22/01: Aalst – Pontarlier Om half twaalf pikt Jeannique Erik op in Haaltert zodat ze rond half een in Vilvoorde zijn, het sein voor mij om te vertrekken naar min tweede heimat, Cogne. Vandaag rijden we nog tot Pontarlier en aangezien het weer meevalt doen we dit in een dikke zes uur, enkel in Besançon is er iets of wat file, wat normale kost is. Rond zeven uur zitten we te smullen in de Mc Donalds op een boogscheut van het Formule 1 hotel. Een half uurtje later checken we in en na wat tv kijken kruipen we onder de wol want we willen op tijd vertrekken. 23/01: Pontarlier - Aosta-Cogne Peter ChevrereOm twintig voor zeven schiet ik wakker, nonkel Erik heeft zijn wekker blijkbaar niet goed gezet. Met een half uurtje vertraging zijn we dus terug onderweg maar we zijn met verlof, no stress dus. Of toch wel een klein beetje want dit half uur is een wereld van verschil op de snelweg in Zwitserland waar we geregeld in de file staan. Toch laten we het niet aan ons hart komen en rond 10 uur parkeren we de wagen onder een stralende zon in Aosta. Meteen trek ik naar Joe Sport om er een paar Cassin ijsbijlen te kopen en de ontgoocheling is groot als ze uitverkocht zijn. We stappen door naar het centrum waar we in onze favoriete "bar del centro" een broodje nuttigen. Rond de middag rijden we richting Valsavarenche waar we de afslag Chevrere nemen om aan het bruggetje onze armen en benen in te klimmen op de verticale pijlertjes langs de oever. Het is dus volop zonnig en het klimmen van deze volledig verticale ijsmassa vergt redelijk wat zweet. Genoeg getraind en we rijden naar Cogne waar we koffie (allé, ik toch) gaan drinken in Bar Licone zodat we ook in de topo-agenda kunnen kijken voor geüpdatet informatie van de watervallen. Daarna trek ik mijn stoute schoenen aan en vraag maar ook krijg een zeer degelijk prijs voor een paar Grivel Matrix Tech ijsbijlen bij Ezio Sport. We zoeken ook nog even naar de trainingssite van Moline maar vinden niet echt de toegang. Dan is het tijd om ons naar Albergo Belvedere van Darma en Niva te begeven want het is al na 17 uur en ze zullen zich al afvragen waar we blijven. De ontvangst is zoals altijd: koninklijk en we krijgen onze vaste kamer zodat Erik de deur rechtover de onze heeft, gemakkelijk als we 's morgens op tijd willen vertrekken. Na een verkwikkende douche en een aperitief, geschonken door het hotel, genieten we van ons meer dan lekker avondmaal. Morgen gaan we naar Fenillaz, wat we ook aan Darma doorgeven en na nog een kort intermezzo op internet gaan we slapen. 24/01: Valeille Om half acht ontbijt en dan zijn we weg richting valeille waar het vrij koud is, ongeveer -10 op de parking. Alle watervallen zijn blijkbaar goed gevormd in de vallei behalve...Fenillaz waar bijna geen ijs op te zien is. We trekken dan maar door naar Vertigine Porcellana, een waterval die ik al geruime tijd wil beklimmen maar met een zeer lange aanloop door een couloir die niet vrij is van lawinegevaar. Ik neem nu de derde dag antibioticum tegen een hardnekkige diaree en dat zal ik geweten hebben. Het is echt puffen en blazen in dit vrij stijl en met een kleine meter sneeuw gevuld couloir waar we een dik half uur over doen om de 150 hoogtemeters af te haspelen. Ik sta te trillen op mijn benen als we op de relais arriveren maar een lekkere kop thee help mij er bovenop. Als we zo goed als klaar zijn, gordels aan, crampons om...vraag ik Erik waar hij het tweede touw gelaten heeft en dat ligt... nog in de koffer van de wagen. Dan maar de eerste lengte doen met één touw en terug naar beneden want de tweede lengte is onmogelijk met één streng van een tweelingtouw. Shit happens. Op de terugtocht nemen we de tijd om foto's te nemen en rond de middag zijn we weer in Gimillan. Na de middag zakken we nog eens te voet af naar Cogne samen met Jeannique zodat ook zij eens naar buiten komt en niet de ganse dag achter haar pc zit te werken aan de voorstelling van onze nepalreis. Het is stralend weer en we genieten van ons tochtje. Terwijl we in bar licone iets gaan drinken bestuderen we nog eens de "sorti's" van de laatste dagen. Hier besluiten we om morgen de Lillaz te doen wat een vrij lange waterval is maar met een minimale aanloop zodat ik mijn krachten kan sparen om te klimmen. Moe maar voldaan gaan we terug naar Albergo Belvedere waar het avondmaal op ons wacht. Ik blijf het maar herhalen maar voor wie deze prachtige streek wil verkennen om te wandelen,te klimmen of gewoon te genieten van de tijdloze rust, bij Darma  is echt "the place to be"! 25/01: Lilaz Om half acht zijn we al op weg met de wagen naar beneden en gelukkig zijn we als eerste aan de waterval want dit is ongetwijfeld de meest drukke ijsmassa van Cogne en omgeving. Toch nemen we de linkse alternatieve route voor de eerste lengte, een beetje minder rechtaan rechtuit maar in een zeer mooi decor. Ik voel me al een beetje beter en neem ook de tweede,derde en vierde lengte voor mijn rekening. L2 is niet zo stijl maar met vrij dun ijs waardoor je vlak naast je door het ijs het water ziet naar beneden storten. L3 is duidelijk het meest uitdagende stukje van de waterval maar het gaat goed en zonder problemen komen we erdoor. L4 is vrij gemakkelijk en vrij kort en bij L5 neemt Erik de leiding. Hij voelt zich niet zo zeker vandaag maar nu hij ingeklommen is vlot het vrij goed. Zo goed zelfs dat hij ook de superlange L6 voor zijn rekening neemt. We klimmen als team toch wel vrij vlot en zien pas als we aan L6 beginnen een tweede touwgroep in L3. L6 begint met 5 meter steil en broos ijs om dan over te gaan in een vrij grote ijsstroom tussen de bomen. De laatste meters klim ik de route uit en veel sneller dan verwacht staan we ons materiaal in te pakken op het wandelpad. Een uurtje later staan we in onze kamer waar Jeannique verwoed aan het werk is aan onze Nepal voorstelling. Toch neemt ook zij een break en we gaan een pint drinken beneden in Cogne waar we in de Licone het boek met gedane watervallen invullen. Na het avondmaal trakteert Darma alle gasten op "vin brulé" met locale muziek gebracht door twee kinderen uit het dorp. Dit was echt een dagje om in te kaderen. 26/01: Loie Vandaag gaan we proberen om de Loie te beklimmen, gelegen in Lillaz, een kwartiertje voorbij de vermaarde waterval Lau Bij. Dit wil zeggen een dik uur steil klimmen langs het pad naar Lago delle Loie. Het pad ligt er net goed genoeg bij om niet met stijgijzers de volledige tocht te moeten afhaspelen maar het blijft puffen geblazen. Er is toch wel terug veel sneeuw gevallen deze winter en van zodra je naast het pad zit zak je er tot boven je knieën door. Blijkbaar is de Loie in tegenstelling tot vorig jaar nog bijna niet beklommen waardoor er geen spoor omhoog te bespeuren valt. We proberen langs beide zijden van het couloir aan de Lau Bij maar dit is toch wel onbegonnen werk op vrij lawine gevoelig terrein. Onze laatste klimdag valt dus een beetje in het water, nou ja sneeuw, maar we maken er nog een leuke tocht van door verder langs het pad omhoog te gaan tot aan de uitklim van Lillaz Gully. Van hier is het uitzicht adembenemend en we genieten ervan met volle teugen. Bij het terugkeren naar Lillaz komen we nog een zestal Italiaanse klimmers tegen die waarschijnlijk naar de Loie trekken. Ze hadden dat beter gisteren gedaan, dan was het gespoord geweest. Als we de Cascade de Lillaz passeren valt ons ook op een Engelstalige gids die op de tussenstandplaats van L1 doodleuk uitleg staat te geven zonder enige zekering. Hij is in solo hier naartoe geklommen om vanuit die standplaats commentaar te geven op één van zijn klanten die leert voorklimmen. Dit soort kamikaze gedrag is een blaam voor zijn beroep als gids en alles behalve een voorbeeld voor zijn klanten. Als we terug in Gimillan zijn is het nog maar middag zodat we bij Darma een Seupa à la Valpelinentze gaan eten. Na de middag gaan we nog wat wandelen om enkele feeërieke beelden te schieten van deze adembenemende omgeving. Dit jaar zijn er ook vrij veel paden uitgestippeld voor sneeuwschoentochten waar we aardig gebruik van maken maar dan zonder raketten. In de valavond beginnen we alvast één en ander in te pakken want morgenvroeg zit het er weeral op. 27/01: Cogne - Aalst Om half negen nemen we afscheid van Darma en Niva zodat we een half uurtje later de parking van de gros cidac oprijden. Alleen al hiervoor zou Jeannique meekomen want hier inkopen doen is een waar festijn. Niet alleen de genepy en grappa is hier spotgoedkoop maar ook tal van locale producten zoals kazen en charcuterie. We krijgen alles amper in de wagen en kopen dat de moustache aan de Zwitserse grens ons niet tegenhoudt. Bij onze vaste tankbeurt in Martigny rond de middag nuttigen we koffie met gebak in de AGIP, een aanrader. Het weer is stralend tot we halverwege zijn in Zwitserland want in Montreux giet het water en het zal pas beteren voorbij Vesoul. Dan houdt het op tot tegen de Luxemburgse grens maar in Luxemburg en België gaan de hemelsluizen terug onverbiddelijk open, wat een contrast met de Italiaanse zon van de voorbije dagen. Als we Erik thuis afzetten voel ik mij echt moe, dit was een reisje waar ik mij zeker niet topfit voelde en ben dan ook blij als de wagen voor de deur staat. PS een paar dagen later zou blijken dat mijn bloeddruk 16 stond en dat de continue stress op en door mijn werk vreet aan mijn gezondheid. Als dit zo aanhoudt ga ik daar echt iets moeten aandoen want mijn gezondheid is me echt wel meer waard.
 Valsavarenche kerstmis 2010 Woensdag 22/12: Aalst-Vesoul Het is al dagen slecht weer met bakken sneeuw in België maar gisteren en vandaag is het beginnen dooien zodat de wegen er tamelijk goed bijliggen. Al vriest het dus niet op dit moment, de sneeuw is in Wallonië allesbehalve verwijderd op het linker rijvak. Toch vorderen we redelijk goed en onze keuze om langs Nijvel en Charleroi te vertrekken was zeker de juiste. Na  een dikke twee uur staan we te tanken in Luxemburg waar het water met bakken naar beneden stroomt. Reeds in de diepe Ardennen begon het te regenen en het verergert met de minuut. Soms rij je als het ware blind door een watergordijn en we zijn wat blij als we na vijf en een half uur de wagen op de parking van de Formule 1 in Vesoul parkeren.  We checken in om half tien zodat we toch nog kunnen genieten van een degelijke nachtrust. Na een kort intermezzo op internet zijn we dan ook al gauw gewonnen voor de platte rust. Donderdag 23/12: Vesoul-Valsavarenche We ontbijten om half zeven in het hotel en een half uurtje later zijn we terug op pad. Je houdt het niet voor mogelijk maar het regent niet. Het valt ook op dat er hier bijna geen sneeuw ligt, ook niet als we door de Jura richting Zwitserland rijden. Dit is echt de omgekeerde wereld: in België een dik sneeuwtapijt en in Zwitserland rij je gans de weg langs groene alpenweiden. We zijn al een stuk omhoog aan het rijden richting Grand Saint-Bernard Tunnel als we terug sneeuw om ons heen zien, de wegen zijn sowieso volledig sneeuwvrij en we rijden zelfs onder een schraal winterzonnetje. Eens door de tunnel is het andere koek, in Italië is het weer barslecht met sneeuw tot halverwege de afdaling en daarna regent het pijpenstelen in Aosta. Dat zijn we echt niet gewend op deze plaats want meestal is het net andersom, slecht onderweg en zonnig hier. B&B Vers le boisWe laten het niet aan ons hart komen en doen een eerste shoppingrondje want veel is er in Valsavarenche niet te vinden. Er is zelfs geen degelijke kruidenierszaak in de vallei, dat weten we van vroeger. De weg naar Degioz is op sommige plaatsen nog aan wat extra sneeuwruiming toe maar de BMW op winterschoeisel kent geen problemen, ook niet op de steilere stukken. We zien onze B&B van ver blinken, plakkend tegen een heuvelrug. Alleen denken we dat we daar nooit geraken met de wagen want hier is de weg volledig ondergesneeuwd. Toch spurt de wagen terug zonder problemen de witte helling op en dit tegen alle verwachtingen in. I love this car…De eigenaars zijn super  vriendelijk en de kamer, amper een jaar oud is prachtig en ruim. Jammer dat er geen wifi in het gebouw is, anders zaten we gewoon perfect in deze oase van rust. Ook aan het keukentje is en één en ander te veranderen, zo is één kookplaat een beetje weinig en een microgolf oven zou er ook niet misstaan.  Nadat we ons geïnstalleerd hebben doen we nog een tochtje richting bar ‘abro de la leuna’, waar we een paar keer ’s avonds zullen gaan eten. Vandaag koken we echter zelf want we hadden het zekere voor het onzekere genomen en één en ander meegebracht in geval er geen restaurant of bar open zou zijn. Om zeven uur zijn we al terug op de kamer en lang zal het niet duren of we kruipen onder de wol. Vrijdag 24/12: Degioz – Pont – Degioz We hebben ontbijt gereserveerd tegen haf negen zodat we tot kwart voor acht kunnen blijven liggen, een hele prestatie voor mij maar ik was redelijk moe van het rijden in extreem weer. Het ontbijt is toch wel vrij magertjes: koffie, warme melk, koekjes, brood, boter en twee soorten jam. Wetende dat ze in hun boerderij zelf kaas maken hadden we toch wel verwacht dat we er eens konden van proeven en een fruitsapje was ook welkom geweest. We geven de eigenaars echter wat krediet want ze zijn maar anderhalf jaar bezig. We hebben helemaal geen haast en na een bezoekje aan de kruidenier trekken we richting Pont wat een 400 meter hoger ligt en 9 kilometer verder. We zeuren een dikke kilometer door in de heenrit een kort stukje mee te rijden met een vrachtwagen. De chauffeur moet mazout gaan leveren in Eaux Rousses en met plezier laat hij ons mee omhoog crossen door de verse sneeuw. Daarna zijn we enkel nog aangewezen op onze voeten maar het is plezant via de weg met een dun laagje sneeuw en zo kunnen we eens alle watervallen aanschouwen. Het weer is echter barslecht hogerop met vrij hevige sneeuwval. Net voor we Pont bereiken zie ik nog net een vos de baan op hollen maar we zien hem niet meer terug, jammer. In de albergo van Pont eten we een broodje met overheerlijke koffie. De eigenaar klaagt over het weer want er zijn amper toeristen die met zo een sneeuwval zo hoog willen rijden. Er zijn dan ook maar 3-4 personen aan het langlaufen.  Rond één uur dalen we terug af en om tien voor drie zitten we terug in de bar van Degioz waar we een tafeltje reserveren voor vanavond. Dan richting bibliotheek om te internetten maar er is niemand te zien. Net op het moment dat we afdruipen richting B&B komen de uitbaters er aan en kunnen we alsnog een paar mails versturen. Internetten is er overigens gratis en de twee jongelui zijn uiterst vriendelijk. Jeannique heeft het koud en we gaan terug naar onze kamer om er eens deftig op te warmen. Zelf bel ik naar Corrado om af te spreken voor het ijsklimmen. Hij zegt dat we best nog een dag wachten want vanaf zondag is het weer terug stabieler met een zerothermico op 700 meter ipv 1500 meter nu. Voor mij geen probleem, dan gaan we morgen wel terug een toertje maken in de sneeuw. ’s Avonds gaan we eten in “ l’abro de la leunna” en of het er lekker is… eerst een zeupa valpellinentze en daarna pasta met boschampignons vergezeld van een lokale rode wijn. Meer dan verzadigd keren we terug naar de B&B en na een lekkere douche kruipen we in bed. Zaterdag 25/12: Degioz – Rovenaud – Pont – Degioz Om 9 uur gaan we ontbijten en daarna maken we ons klaar voor een tochtje naar Rovenaud, de waterval genoemd naar het gehuchtje op 2 km van Degioz. Onderweg zien we de eerste chamois vlak bij de weg, op zoek naar een weinig eten in deze sneeuwmassa. Het pad naar Rovenaud is vrij goed en de waterval is mooi gevormd, al ligt hij maar op 1600M. We stappen nog wat hoger langs het pad en kunnen zo nog wat kiekjes maken van een drietal chamois die ons nauwlettend in de gaten houden. Wanneer we terug in Degioz aankomen is het al na de middag en we besluiten om met de wagen nog eens omhoog te rijden naar Pont in de hoop de vos van gisteren terug te zien. De vos zien we niet, wel constateren we dat het er terug al de ganse dag sneeuwt en dat Antares ook vandaag niet beklommen is . Na een koffie in de albergo keren we maar terug naar onze verblijfplaats want we willen onze parking niet verliezen, het was nu al moeilijk genoeg om er weg te geraken. Blijkbaar zijn er een aantal personen toegekomen die in het gehuchtje een chalet huren want in onze B&B zijn ze alvast niet. Daar de bar vanavond rond vijf uur dichtgaat, het is kerstmis, gaan we rond half vier nog een kleinigheid eten. Nou ja, zo een kleinigheid is de lasagne op valdostaanse wijze nu ook weer niet. Daar ik deze nacht bijna geen oog dichtgedaan heb besluiten we daarna wat te gaan rusten op onze kamer. Het sneeuwt nu ook terug in Degioz, we hebben al beter weer gekend en hopen dat het de laatste twee dagen toch nog verbetert zodat we de zon eens kunnen zien. Ik bel Corrado terug en we spreken af dat hij me morgen om half negen komt oppikken. Zondag 26/12: Rovenaud Het is 9 uur als we vertrekken aan de B&B en het is berekoud vandaag. In de wagen geeft de thermometer -9 en aan de waterval zijn dat zeker nog wat graadjes minder. Zowel voor Corrado als voor mij is het de eerste waterval waardoor het de eerste lengte wat moeizamer gaat dan anders maar wat is het koud. Ik bega de fout om mijn dikke handschoenen niet aan te doen en te kiezen voor een dunner paar waar ik meerRovenaud uitklim L1 gevoel in heb. Dat gevoel verdwijnt na  5 minuten klimmen in onhandelbare handen die ik bijna niet meer kan plooien. Na de eerste lengte staan we beiden minuten lang te molen wieken met onze armen om  terug doorbloeding te bekomen. De tweede lengte is in het begin pijl omhoog om daarna over te gaan in 70°. De derde en laatste lengte is gemakkelijk uitklimmen. Na een traverse op rotsige bodem staan we terug veilig op het wandelpad welk we afdalen tot op de straat. Wat een mooie opener maar wat een kou heb ik gehad. We gaan een hapje eten in de bar waar we ook Jeannique ontmoeten. Daarna hou ik platte rust voor de rest van de namiddag. ‘s Avonds  koken we nog eens ons potje zelf want de bar sluit om 18 uur op zondag. Ikzelf doe dat maar al te graag, jammer dat de B&B niet een paar meer potten en pannen heeft want de locatie is nochtans super. Moe maar voldaan gaan we op tijd slapen want Corrado komt morgen al om 8 uur om naar Antares te rijden. Maandag 27/12: Antares, of toch niet…Degioz - Epinal Corrado is stipt op tijd en drinkt nog een koffie mee. Terloops vertel ik heb dat ik nog steeds amper gevoel heb in mijn twee wijsvingers, een gevolg van de kou die gisteren mijn handen teisterde. Direct is het menens bij hem en hij belt direct de rescue dokter van wacht op. Meteen blijkt dat klimmen uitgesloten is as ik niet het risico wil lopen op nog ergere vervriezingsverschijnselen .  Als mijn vingers binnen de drie dagen niet volledig de oude zijn moet ik in België zeker bij de dokter. Met spijt nemen we afscheid van Corrado en maken ons dan maar klaar om naar Aosta af te zakken. Dat het weer terug stralend is maakt het allemaal nog een beetje ergen maar het is niet anders.  Na een intermezzo bij Meinardi, oviesse en gros cidac rijden we door richting Frankrijk. Eens we de tunnel voorbij zijn lijkt al gauw duidelijk dat het weer nu terug een winters karakter heeft. Overal ligt het nu wit en in Frankrijk ligt de weg er zelfs niet echt goed bij. Op de tweevakswegen is er ook maar eentje berijdbaar wat meebrengt dat  de snelheid er toch wel wat uitgaat door de vrachtwagens. Toch hebben we tijd zat en ruilen de Formule 1 van Pontarlier voor die van Epinal welke we om 19 uur bereiken. De F1 van Epinal ligt op een zeer rustige plaats, het ontbijt is er verzorgd en het is er kraaknet, kortom een aanrader en de gratis wifi is ook meer dan een troef. Blijkbaar wordt het morgen een moeilijke dag voor het verkeer met sneeuw, aanvriezende mist en ijzel. Zorgen voor morgen. Dinsdag 28/12: Epinal – Aalst Als we om 6.45 uur gaan ontbijten is het weer veel beter dan verwacht: geen ijzel, geen mist en ook geen vorst. Kwart na zeven zijn we dan ook op weg richting Aalst en een dikke 4 uur later zijn we in onze thuishaven. Op onze weg hebben we helemaal geen problemen met het weer ondervonden en door de lagere gemiddelde snelheid kom ik aan een verbruik van 4,9 liter per 100 Km wat meer dan meegenomen is. Een reisje met wat tegenslag qua weer en fysiek ongemak maar ook in de winter is Valsavarenche meer dan de moeite als je tegen de stilte en afzondering kan. Wij gaan er alvast nog terug.