india tekst b

India

2008 Rajastan en Varanasi 24/10: Aalst - Delhi 5.30H en de wekker verlost ons van een vrij slapeloze nacht. Zeven minuten later staan Lena en Jozef aan de voordeur, zoals steeds paraat om ons naar de luchthaven te brengen. Het verkeer stremt hier en daar maar toch staan we om kwart voor zeven al in de vertrekhal van de luchthaven. Tijd zat dus om eerst een koffie met croissant te nuttigen alvorens onze bagage in te checken. Een weinig later nemen we afscheid en begeven ons naar de gate waar de grote vogel van swiss wacht om ons naar Zurich te brengen. Stipt op tijd hangen we de lucht in en een weinig later zijn we aan het knabbelen aan ontbijt nummer twee, zeer lekker trouwens. In Zurich moeten we van gebouw B naar E wat gebeurt met een metro. Sjieke dinges en blijkbaar niet voor niets is Zurich uitgeroepen tot de beste luchthaven van Europa, en dit voor het vijfde jaar op rij. Wat die Zwitsers uitgespookt hebben met SABENA was niet fraai maar hun service in de lucht mag er best wezen: aperitief, wijn a volonté bij het eten, keuze uit 3 menu's, dessert en kaas met daarboven op nog een calzone vlak voor het landen. Verder in The colors of India.iedere zetel een scherm en entertainment zo veel je maar wil. Nieuw voor ons was ook de camera in de neus van het vliegtuig waarbij je net hetzelfde ziet als de piloot door de voorruit. Kortom swiss = OK. Bij aankomst in Delhi moeten we door het drukke verkeer in de lucht nog een half uurtje rondcirkelen maar dan vlamt onze airbus de landingsbaan op. Onze bagage is mee, altijd een beetje bang afwachten, en als we buitenkomen staat de vooraf geboekte taxichauffeur netjes te wachten tussen de menigte, een A4 met onze naam er op in de hoogte houdend. Hij wil blijkbaar snel thuis zijn want hij loopt ???? niet alleen met onze bagage, eens vertrokken snelt hij er als de bliksem vandoor tot we om half twee 's nachts midden in de file staan. Daar vindt hij ook iets op door te gaan bumperkleven achter een ziekenwagen die zich met loeiende sirenes een weg baant door de chaos. Enfin, zonder fysieke schade, mentaal is wat anders, zet hij ons af in cottage yes please. Nu nog inchecken en dan eindelijk wat nachtrust. 25/10: Delhi Dat laatste moet je wel met een korreltje zout nemen. Het is midden in de nacht nog 27°C dus doen we beroep op de toch wel luid snorrende airco en eens we dat gewend zijn beginnen de eerste auto's aan hun toeterconcert, een geluid dat naargelang de ochtend vordert zeker niet zal verminderen. Na een verkwikkende douche zijn we rond de middag op pad. Het is heet maar toch minder broeiend dan in de zomer en erArmoede in Delhi. loopt nog meer volk dan in juli-augustus. We kuieren door Pahar ganj , bij intimi gekend als "the worlds craziest street", zoals steeds luizig vuil en stinkend maar toch altijd leuk om er terug te vertoeven. Er is duidelijk meer politie dan de jaren ervoor en aan elke ingang van main bazar staan scanners waar je door moet. Niemand stoort zich daar aan, dus wij ook niet. Dan gaat het via Connaught Place naar Janpath road waar we eens één van die mega grote shopping emporia bezoeken, alles aan door de staat gecontroleerde en vrij eerlijke prijzen. Te voet gaan we terug naar het hotel en worden eens te meer geconfronteerd met de armoede die deze wereldstad herbergt, echt niets voor gevoelige ogen. We lopen door de main bazar terug naar het hotel en gaan dan voor de eerste keer uit eten. We kiezen voor metropolis restaurant die zijn deuren al opende in 1928, gelukkig is de keuken iets verser(grapje) want overheerlijk maar vrij duur. De chicken tikka masala en palak paneer doen onze smaakpapillen wegsmelten. Via internet laten we het thuisfront onze goede aankomst weten en dan gaan we slapen. 26/10: Delhi In de voormiddag regelen we één en ander voor de komende dagen. We betalen de taxi voor 15 dagen, reserveren het hotel voor de laatse 2 dagen en kopen treintickets voor de rit van Agra naar Varanasi en van Varanasi naar New Delhi. Dit laatste station is op amper 500M van ons hotel hier en dus zeer gemakkelijk als we in de vroege ochtend zullen aankomen. Na de middag bezoeken we Raj Ghat, de crematieplaats van Ghandi. De kleine grote mijnheer heeft een zeer grote bijdrage geleverd in de onafhankelijkheid van India. terug op Connaught Place trakteren we ons bij Nirula's op een overheerlijke milkshake. Op deze stek kan je dit en ijsjes nuttigen zonder de wraak van Montezuma te krijgen. dan gaan we terug te voet naar het hotel, zo'n dikke 3 km want wandelen is goed voor de gezondheid, zeker in Delhi, één der meest bloedhete steden ter wereld...je ademt er eindelijk pure gasdamp binnen of je kan evengoed bij ons aan een uitlaat gaan snuiven. in het hotel liggen onze treintickets klaar, veel staat er niet op en nu is het enkel hopen dat het de juiste zijn...wait and see... Vanavond eten we in Malhotra restaurant, bijna even goed als gisteren en dit voor zowat een derde van de prijs. Geen wonder dat het hier steeds nokvol zit. Jeannique neemt Punjab paneer en ikzelf hou het op paneer handi beiden met rijst en naan. Samen met een sprite en een cola hebben we om IR 234,toch 4 euro bijna. Na nog een mailtje naar het thuisfront en wat inkopen voor de rit van morgen gaan we naar onze kamer want morgen moeten we er om 5.30u uit. 27/10:Delhi - Nawalgarh Om 10 voor 6 zijn we in de lobby al aan het wachten en rond 10 na 6 staat onze chauffeur voor de deur. Naar Indische normen is dat dus stipt. 3 minuten later zijn we al op weg en naarmate het klaar wordt valt het op hoeveel smog er wel in en rond Delhi hangt. Het lijkt wel of het mist is maar met deze droge lucht is dit onmogelijk. En ik had dan nog mijn loopsloefkes mee om te gaan joggen, een mens komt gegarandeerd terug met stoflongen. We rijden het volledige traject langs secundaire wegen en dat gaat zeker niet trager maar je ziet wel veel meer. In minder dan 7 uur staan we voor de deur van Shekhawati guest house waar de gastvrouw ons meteen gerust stelt dat er nog één Op de bus in Nawalgarh.kamer vrij is en deze is de helft groter dan die van Cottage yes Please en dit voor de helft van de prijs(IR 500). Zo'n koopje gaan we waarschijnlijk niet meer tegenkomen. we trekken direct de stad in om een paar haveli's (koopmanshuizen uit vorige eeuw) te bezoeken. het eerste is volledig gerenoveerd en dient nu als museum en school. Een steenrijke Indiër Mr. Podar schonk oa dit huis om er een school van te maken, het museum en de volledige renovatie ervan kwamen er later bij. De tweede haveli is ook zeer prachtig maar toch reeds een beetje onderhevig aan de tand des tijds. Je wordt er rond geleid door een oude grijsaard, zeer sympathieke man trouwens, die er van zijn 6 jaar in werkt. Ei zo na word ik gebird door een stier op straat die mij blijkbaar niet ok vindt. Ik, kom er met de schrik en pijnlijk achterwerk vanaf. Een ding is hier een beetje storend: de plaatselijke jeugd blijft maar achter ons garen lopen, hopende op een pen, roepi of in het beste geval een euro. De kleine etterbakjes vangen echter bot doordat de zoon van het guesthouse er zich mee bemoeit. Om half zeven gaan we naar het prieeltje om er nog wat te lezen, nota's te nemen en het avondmaal af te wachten. Het is lekker, compleet vegetarisch maar toch wel prijzig voor wat het is(175 IR). Jammer dat de bedden zo hard zijn want het is hier eigenlijk leuk vertoeven. 28/10: Nawalgarh - Bikaner Rond 8 uur, na een lekker ontbijt van vers fruit, toast en spiegelei zijn we op weg voor een tocht van 270 Km. Eens we op de hoofdweg zijn in Shikar valt het op hoe goed de baan wel is en hoe relatief weinig verkeer er is. In minder dan 4 uur door de Thar woestijn, met eigenlijk nog veel groen langs de weg en niet te vergelijken met bv de Sahara, staan we voor de deur van het Shri Ram hotel, een mooie keet in een sjieke wijk en eigendom van een hoge militair en grondbezitter. Toch is de sfeer zeer gemoedelijk want het is een zeer vriendelijke familie. We hebben een prachtige kamer met zeer comfortabel bed en dat schept goede vooruitzichten want we moeten nu toch wel eens wat slaap inhalen. Mr Singh, onze driver, heeft er zijn residerende schoonbroer bijgehaald en met hem rijden we eerst naar het fort waar we een rondleiding van een dik uur krijgen door een zeer imposante man die blijkbaar mijn persoonlijke gids wil spelen temidden van 35 indiërs, 2 spanjolen en ons tweetjes. Daarna rijden we naar het Lalgargh palace maar wegens de voorbereidingen voor Diwali, het feest van het licht, is het binnenin gesloten. Dus rijden we nog door naar misschien wel DE attractie van deze reis: de rattentempel van Deshnoke op een 32 km ten zuiden van Bikaner. Mensenlief, wat is dat allemaal. Honderden neen, duizenden ratten zitten gewoonweg overal: op de grond, in de grond, op de hekken, langs de muren, over je voeten, ratten, ratten en nog eens ratten. Je zou er haast aan gewend raken. Opvallend veel toeristen hier maar ookRatten in Deshnoke. veel hindoes die naar deze tempel komen offeren. Ik vraag me af of je die ratten hier eigenlijk nog weg zou krijgen. Om half acht eten we in ons hotel terug zoals rasechte Indiërs: vegetarisch dus en we willen echt eens vroeg gaan slapen maar...Het is diwali, het lichtfeest en dat zullen we geweten hebben. Een beetje na 20u, het is dan echt volledig donker, barst de hel los: voetzoekers, lichtpijlen, vuurwerk en dit aan een tempo dat je echt kan vergelijken met een artillerie aanval uit een oorlogsfilm en we vragen ons hierbij af wat het moet zijn om in Palestina of Afghanistan te leven want dit is echt angstaanjagend. En het ergste moet nog komen want dit duurt zo voort tot 3u 's nachts om vervolgens bij het krieken van de dag er terug op los te knallen. Nachtrust inhalen? 29/10: Bikaner -Jaisalmer Vandaag sober ontbijt: toast en jam want geen honger vanwege de nacht van bang bang. Daarna op weg naar Jaisalmer voor de langste taxirit van de reis: 340km. De weg valt echter zeer goed mee en om 14.00H zijn we er, in minder dan vijf uur dus en veel sneller dan Mr Singh dacht te weten zijnde 7 - 8u. We opteren voor Renuka hotel, zeer populair bij backpackers en alles behalve grote luxe maar de kamers zijn kraaknet en het eten is er uiterst lekker. In de late namiddag kuieren we door de oude stad maar veel is gesloten vanwege Diwali. We stappen dan maar door tot aan Gadi Sagar tank, een waterbekken met mooie gebouwen omheen. De rijke Indiërs komen hier op zondag picknicken. Dit is echt een bruisend stadje met maar één groot nadeel: overal, maar dan overal ruikt het hier naar koevlaaien. We laten de wereld via internet weten dat we nog leven en daarna duiken we ons bed in want nu hebben we echt wel wat rust nodig. 30/10: Jaisalmer In de ochtend bezoeken we het fort, eigenlijk een mini stadje in de stad zelf. Je kan hier trouwens ook logeren maar behalve de eerste 50m waar tuktuks rijden moet je alles te voet dragen, voor ons trouwens geen optie want we hebben naast bagage ook nog onze taxi en Freddy (Mr Singh). We zeggen onder elkaar Freddy want hij heeft zijn voornaam reeds 13 keer gezegd en nog hebben we het niet begrepen, vandaar. Na een snelle hap slaan we 4 liter water in want we gaan op kameel safari en trekken dus voor de zonsondergang naar de eindeloze duinen in de Thar woestijn. Om 14.00H zijn we de piste in, onderweg nog een paar tempels bezoeken, maar eerst even terug want er is geen diesel in Woestijn in Jaisalmer.de jeep. Rond 16.00H stoppen we bij onze kamelen. We trekken een dik uur met het schip van de woestijn (al vond ik P&O toch wel comfortabeler) duin op, duin af om uiteindelijk op zo een vrij hoge zandbult te stoppen om de zonsondergang af te wachten. Als je denkt dat er in de woestijn geen leven is, vergeet het. Kevers, hagedissen, woestijnratten, ...mij niet gezien om daar een beetje in het zand te liggen. De zonsondergang is écht een onvergetelijke ervaring, dit moet je zelf gezien hebben om het te geloven! In het donker, en kamelen hebben geen verlichting, sloffen we terug naar onze jeep en rond 19.30H zijn we terug in Jaisalmer. Dit was zijn 450IR meer dan waard. 31/10: Jaisalmer - Jodphur Kwart na acht en we zitten in onze Tata Indica voor een rit van 285km. Alles verloopt terug vlot, vrij goede weg, tot op 8km van de stad want Mr Singh wordt al een beetje nerveus om het hotel te vinden. Van een kaart heeft hij blijkbaar nog nooit gehoord en na 34 keer vragen, we zijn dan zelfs al een tempel binnen gereden, staan we plots voor Haveli hotel. Ons hoera gevoel is van korte duur want er is geen plaats. De eigenaar stuurt ons naar het hotel ernaast, veel minder sjiek maar toch nog juist te doen voor 3 dagen en met het geld dat we uitsparen kunnen we in de betere restaurants gaan eten. Om 13.30H gaan we naar Kalinga restaurant, gewoon de max. Hun kipbereidingen zijn top, het eerste vlees dat we eten in een week, en of het smaakt! Na deze culinaire uitspatting trekken we door de bazaar op zoek naar mooie plaatjes. De mensen zijn hier zeer vriendelijk en laten zich gewillig fotograferen. Hier en daar krijgen we een adres doorgespeeld om een paar foto's op te sturen, wat we zeker zullen doen. In de late namiddag checken we onze mail om daarna terug de sfeer op te snuiven van de kruidenbazaar rond de clocktower. Jodphur valt voorlopig reuze mee al hadden we het in de eerste plaats blauwer verwacht. 01/11: Jodphur Jeannique heeft liggen draaien en woelen. we zijn de vorige avond in het hotel blijven eten en dat is ons en zeker haar niet goed bevallen want veel te vettig. Na een licht ontbijt van bananen milkshake of - lassi zijn we te voet op weg naar de ingangspoorten van het fort. Bij de 250IR ingangsgeld krijg je een soort walkman die 33 aangeduide punten in het fort omschrijft. Niet goedkoop maar eigenlijk veel beter dan een gids want dit is gesproken in perfect Engels. Het fort is een prachtig bastion dat blijkbaar nooit is ingenomen en je dwaalt er door de kamers en langs de kantelen op verschillende verdiepingen. Echt de moeite en je bent er al gauw een paar uur in zoet. Na het bezoek neemt Jeannique een siësta en ga ik bij de plaatselijke barbier om mijn haar te laten kortwieken: snit met de tondeuse en dud chai (melkthee) voor 60IR ofVrouw 2 net geen euro, meer moet dat niet zijn. Als de grootste hitte weg is, rond de middag is het 35°-36° C, aan we internetten en bezoeken we een miniatuurschilder. Op een halve boon schildert hij voor Jeannique een olifant en vult hem op met 7 kleuren, ongelooflijk. Jeannique haar maag is sinds gisteravond niet ok dus houden we het op droge zaken zoals de typische gesuikerde beschuiten. Ikzelf waag me aan iets nieuws: bij het kopen van een cola staan we voor het kraam van Vicky de omletverkoper. Hij biedt ons een stoel aan en we slaan aan de praat. Hij is 18 en ziet het hier niet meer zitten hij wil de wereld in als gids. Hij heeft al 15 boeken vol met aanbevelingen van mensen over gans de wereld die zijn omeletten aanprijzen. Uit nieuwsgierigheid bestellen we ook zijn specialiteit: masala-cheese omelet; en of het smaakt op een dubbele toast zodat we met plezier onze bijdrage in zijn 15e boek schrijven. Hopelijk vindt hij als 18 jarige zijn weg in deze wrede wereld en moet hij niet tot zijn 70ste eieren staan bakken. Deze sympathieke gast verdient echt dat beetje meer maar in dit land is dit nog veel minder evident dan bij ons. We duimen voor hem en al wie ooit een stop maakt in Jodphur en dit gelezen heeft: ga naar de clocktower sla een babbeltje met en eet een omelet bij Vicky. 02/11: Jodphur Er staat niets speciaal op het programma en dat is maar goed ook want Jeannique haar maag is nog steeds niet ok. Het is alsof ze stil ligt en de zinderende hitte doet daar geen deugd aan. Toch zwerven we door de smalle steegjes en bezoeken een paar tempels waar alleen de locale bevolking komt.(nu niet meer dus) We contoleren ook onze mail want ik heb geboekt in Udaipur bij Jheel guesthouse, vlak aan het meer en er is positief geantwoord: we hebben een kamer voor 4 nachten. Op de local market vindt Jeannique een toffe tas voor dagelijks gebruik en bij valavond gaan we nog thee en kruiden kopen. De zeer vriendelijke en gedienstige verkoopster geeft Jeannique een huis- en tuinmiddel voor haar maag wat zal betekenen dat er na twee uur beterschap zal zijn. Afwachten maar... 03/11: Jodphur - Udaipur Na een lassi en een milkshake zijn we op weg naar de witte stad. PS Jeannique voelt zich beter. De weg valt een beetje tegen: de eerste 170km zijn vrij druk met veel vrachtverkeer. De autosnelweg tussen Sihori en Udaipur of de laatste 105km is eindelijk nog in aanbouw, al moest hij reeds in 2005 af zijn. Soms kan je er 10km op rijden, dan moet je er af en tuf je over een aftands asfalt weggetje. We doen er dus 6 uur over om ons dan de stad in te storten op zoek naar Jheel guesthouse. Dit kost ons nog een dik uur en na van hot naar her gestuurd te zijn staan we voor een vier verdiepingen hoog gebouw met pas geverfde, kraaknette kamers. Enkel de trappen zijn 'dubbel' zodat Jeannique er bijna niet opgeraakt. Groot is de kamer niet maar wel uiterst gezellig met oa twee rieten stoelen en een prachtig uitzicht op het meer. daar het al 16 uur is en we nog niet gegeten hebben plegen we een coup op de German backery net achter het hoekje mmm. We hebben nog tijd om in het donker de Jagdish tempel te bezoeken waar volop gezongen wordt en waar we door de locals uitgenodigd worden om tussen hen te komen zitten, een unieke ervaring. We krijgen er een rondleiding door een student en als we terug onze schoenen aandoen worden we zelfs snoepgoed aangeboden door een gegoede Indiër. We hebben een paar uur ervoor ook juist van deze lekkernij gekocht en delen die met plezier met de locals. Dit was een fijne afsluiter van een toch wel stresserende dag. Als toetje vernemen we op het net dat Hamilton wereldkampioen F1 is geworden, er bestaat nog gerechtigheid in de sport. 04/11: Udaipur In de voormiddag bezoeken we het city palace, het grootste paleis van Rajastan maar voor meer dan de helft is het een peperduur hotel en de woning van de huidige maharana. Het is er meer dan druk en de gangen zijn er geen meter breed. Neen ook al is het zeer uitgestrekt qua vertrekken, mij kan het niet imponeren en ook organisatorisch kunnen ze iets van Jodphur leren. Natuurlijk is het zicht over het artificieel meer met middenin het Lake palace gewoonweg adembenemend maar we worden streng. Terug buiten nemen we foto's van de zingende wasvrouwen aan de oever van het meer. Wassen doen ze met grote overgave, zingen des te minder. Na een korte break op de kamer trekken we erop uit voor een boottocht op het meer. Daar we terug langs de achterzijde van het city palace binnenmoeten mogen er weeral flappen bovengehaald worden. De volgende smoes is dat er voor de boottocht van een half uur niet genoeg water in het meer is, voor een tocht van een uur en 350IR kostend, is er wel genoeg water. Begrijpe wie begrijpen kan. Gelukkig is onze tuktuk driver bijdehands en zegt ons dat er een andere startplaats is voor boten, die enkel een rondvaart doen en terug aanleggen, juist wat we nodig hebben om foto's te maken. Het boottochtje van 20min aan 100IR is gewoon de max en met het dalende zonlicht, het is al na 17u, nog intenser dan overdag. Met plezier geven we onze tuktuk driver een flinke fooi, voor wat hoort wat. We fotograferen de zonsondergang van op het dakterras van een restaurant, kopen nog wat souveniers en sluiten de dag af met een stuk applecrumble in de German backery. Wie we de ganse dag niet gezien hebben is Mr. Singh, hopelijk is hij morgenvroeg paraat en niet terug op weg naar Delhi zonder ons. 05/11: Ranakpur en Kumbalgargh Het is nog geen 8 uur als we al aan het rijden zijn. Udaipur uitraken is terug geen sinecure maar eenmaal we aan het rijden zijn buiten de stad gaat het tamelijk vlot. Zo vlot zelfs dat we om half 11 in Ranakpur aankomen, een complex van 3 jaintempels, om dan meegedeeld te krijgen dat je in de belangrijkste voor 12uur niet in mag. We bezoeken dan maar eerst de twee kleinere en geraken aan de praat met twee kranige Indiërs van 74 en 66 die ook al een en ander afgereisd hebben. Die Jain zijn niet echt mijn ding, uit alles moet er munt geslagen worden. Trek je een foto en staat er een van die zogenaamde heilige mannen in oogvizier: baksish. Sowieso voor foto's 50 roepies, passer je een van die aartslelijke idolen: baksish, Heb je een gsm bij 50 roepies, heb je een fles water bij: je komt er niet in, heb je een tas bij, je komt er niet in. Mijn batterij stond op low dus trokken we enkel foto's met het toestel van Jeannique en toch moest ik betalen of mij canon daar ergens achter laten. Dat zie je van hier ze kunnen mijn rug op die jain. Jeannique is dan maar alleen in de grote tempel geweest. Desalniettemin lig het complex in een prachtig heuvellandschap en ook om er te geraken moet je een zeer spectaculaire weg afhaspelen. Kort na de middag zijn we terug onder weg naar Kumbalgargh. Na een dik uur bollen over en smal en soms steil baantje valt onze mond open als we plots voor de poort van het fort komen te staan. Het is echt groot en majestueus een straalt zuiver agressie uit. De heersers die dit bewoond hebben kunnen geen watjes geweest zijn. Op de terugrit is Mr Singh in vorm en tot aan de weg in aanbouw naar Sihori gaat het zeer vlot. Op deze weg zelf rijdt hij met ons zelfs over een stuk van 5 a 6 km dat nog niet open is. Ook over een paar bruggen waar de groeven nog niet eens dicht zijn stuurt hij de tata zonder verpinken, eigenlijk een beetje onverantwoord maar...we zijn in incredible India. Eind goed al goed, of toch bijna, want in de stad zelf rijdt hij zich hopeloos vast in de wirwar van steegjes. We besluiten dus maar om te voet verder te gaan want we hebben hier gisteren op deze plek ook gelopen en weten de weg nog. 's Avonds gaan we in de German backery lekkere broodjes eten: ei, kaas, tomaat,komkommer en bruine broodjes, licht gegrild. Het lijkt wel de panos van Udaipur. Moe maar meer dan voldaan houden we platte rust in onze kleine haveli bewaakt, door de stoere Kevin, ons huisdier (gekko). 06/11: Udaipur We beginnen de dag met het zoeken en vinden van de Tibetan market. Hier aangekomen valt het eigenlijk wat tegen want geen kettingen, broches, ringen of vlaggetjes maar enkel goedkope pulls en jassen uit China. Dan wordt de zoektocht naar een zilveren ganesh voor mijn zus geopend want Udaipur is alom gekend voor zijn zilverwerk. We kopen ook nog een paar cd's van Prem Joshua welke we kunnen gebruiken in onze voorstelling van deze kleurrijke reis. Na al dat shoppen en fotograferen kunnen we wel wat rust gebruiken en nemen we een siësta van een paar uur. Bij valavond, met goed licht gaan we nog wat foto's nemen van de Jagdish tempel om nadien een kijkje te nemen in de Belgische kranten op internet. Daarna gaan we nog eens kip eten want vanaf morgen zijn we twee dagen in Pushkar en daar is vlees volledig uit den boze. 07/11: Udaipur -Pushkar Freddy is terug op tijd en rond 8u zijn we op weg. Hij verstaat het niet dat we niet nar Chittorgarh gaan, toch rijdt hij na 3km al verkeerd en zijn we op weg richting Pushkar...via Chittorgarh. Daar deze omweg amper 35km verder is en loopt via een 4vaks baan zeggen we echter niets en laten hem rijden. Na een 70 tal km ligt er op die 4 vaks baan een rond punt. Hier op gekomen rijdt hij er netjes rond tot we terug in de richting rijden vanwaar we komen. Gelukkig kijken we mee en doen hem stoppen, we vragen waarheen hij rijdt en hij heeft het dus echt niet door dat we terug rechtsomkeer maken, meer zelfs hij is er van overtuigd dat hij juist is. Hij vraagt nog maar eens de weg en groot is zijn verbazing als men hem zegt dat hij via Chittorgarh naar Ajmer en pushkar aan het rijden is, dat is dus onze Freddy. Alles vlot goed en rond 13u zijn we aan de afslag naar Ajmer waar hij doodleuk vraagt om eens op onze kaart te kijken. Dus eigenlijk moeten wij onze ervaren chauffeur gidsen...enfin, het is nog altijd beter dan verkeerd te rijden. Aangekomen in Pushkar hebben we geluk want de zoon van de uitbater van hotel Oasis, een van de twee hotels die we aangestipt hadden is toevallig ons aanspreekpunt. We krijgen een kamer van 1200IR voor 800IR wat een zeer degelijke prijs is in dit hotel met zwembad. Als alle administratieve rompslomp geregeld is trekken we da stad in. Pushkar is eigenlijk één lange winkelstraat welke lijkt op een doorsnee avondmarkt in België. Zeker nu met de mela (kamelenmarkt) is er een echte stormloop en warboel, India op zijn best! Op de mela komen de kamelen- en paardendrijvers net op hun bestemming aan om hun waar te kopen en te verkopen. Eén kameel gaar voor ongeveer 25000IR van de oude naar een nieuwe eigenaar. We worden meermaals verwittigd op te passen met onze toebehoren want zoals overal waar veel volk bijeenkomt lopen er ook hier creaturen rond die het niet te nauw nemen met de wet. Toch is het hier fijn vertoeven aan de oever van dit heilige meer, meer zelfs, het bevalt ons hier in de enige aan brahma toegewijde stad. Ook het eten valt nogal mee, enkel geen vlees of eieren, de rest is volop verkrijgbaar en de pizza al funghi is zelfs heel lekker. Slapen zal wat minder zijn want... Door de gierende luidsprekers hoor je hier om de 10m een andere saddhu die zijn laatste latijn (hindi) aan het uitbazuinen is. Lang leve oordopjes... 08/11: Pushkar Nu we er toch zijn op dit uniek feest (mela) profiteren we ervan om na het ontbijt nog eens te gaan. Ditmaal gaan we naar de paardenmarkt: prachtige dieren met speciaal gespitste oren en waarvan sommige prachtige diepblauwe ogen hebben. Jeannique zou er de ganse dag kunnen blijven bijstaan ware het niet zo bloedheet. Bij een van de materiaalshops krijgen we een zeer degelijke uitleg over het verschil in 'sturen' met een paard tegenover met een kameel. Een paard heeft een bit op de tong, enkele exemplaren hebben echt scherpe tanden. Een kameel daarentegen krijgt twee puntige houten stopsels door de neus geboord welke overspannen worden met een kleurrijk stuk leder waar het touw aan wordt vast gemaakt. 's middags gaan we eten bij Ragu het terrasrestaurant waar zeer goede muziek gedraaid wordt, we hebben trouwens een cd van hem gekocht. We blijven er zeker 2u hangen languit in de rieten zetels met een lekkere masala thee. dan gaan we op zoek naar de brug aan de andere kant van het meer vanwaar je een prachtig zicht op de ghats hebt (de badplaatsen). Het valt op dat er al meer volk is dan gisteren, blijkt dat er de 13e bij volle maan zowat één miljoen mensen verwacht wordt. Gelukkig zijn we dan al lang weg want dat is echt van het goede teveel. Bij valavond snuiven we door de straatjes nog even de sfeer op en na nog een internetje gaan we pizza eten in het restaurant van ons hotel. Ons bezoek aan Pushkar is meer dan geslaagd, op naar Jaipur. 09/11: Pushkar -Jaipur Als ik om 7u naar buiten lonk, naar de toestromende menigte is Freddy al de tata aan het afstoffen. Het ontbijt houden we licht een milkshake en sweet lassi, zodat we om 7u 30 op weg zijn naar Jaipur. In Ajmer rijdt hij bijna terug, we zijn dan 11km ver. Ja, Freddy... Voor de rest gaat alles ok en om 10u staan we aan de voordeur van Umaid Bhawan, het prachtige hotel waar we vorig jaar ook logeerden. Het geluk is met ons want er is nog juist één kamer weliswaar niet de suite van vorig jaar maar dat hoeft ook niet. We blijven er twee nachten om dan direct naar de Taj in Agra te rijden, een halve dag is voldoende om dit witmarmeren wereldwonder te bezichtigen. Nadat de kamer opgeruimd is, we waren nog vrij vroeg, doet Jeannique een schoonheidsslaapje en ik ga zwemmen en wat luieren aan het zwembad. Gewoon zalig eens een plons te nemen in het koude sop bij deze temperaturen. Na de middag trekken we de stad in, beginnend met een bezoek aan lassi wallah waar ze deze gezoete lopende yoghurt (lassi) serveren in stenen bekers. Daarna wandelen we rond in de oude stad maar het is zondag en er is echt weinig open. We gaan dan maar een kulfa eten in LMB -restaurant, een overheerlijk ijsje met gekonfijt fruit, saffraan en cottage cheese. We kuieren nog wat rond en gaan dan terug naar Umaid Bhawan, onze oase van rust, waar we een rajasthaans marionettenspel gaan bekijken, niet veel soeps. 's Avonds wagen we ons terug na enkele dagen aan vlees. Ze hier echt wel de beste kip uit de tandoor(kleioven). 10/11: Jaipur Daar ik totaal verknocht was aan de lassi van lassi wallah wordt dit terug onze eerst halte. Als souvenir nemen we onze stenen bekers mee. Dan bezoeken we het city palace wat we vorig jaar gemist hadden door een of ander festival. Dit is wel het duurste maar wel het minste van al de paleizen die we bezocht hebben, mede door het feit dat de mooiste zalen gesloten waren voor publiek en ondanks een speciaal ticket er niet binnen gefotografeerd mag worden. Na een nieuwe kulfa laten we ons verdwalen in de stoffenbazaar en vinden we hetzelfde winkeltje van vorig jaar, waar we terug onze gading vinden. Moe geslenterd karen we terug naar het hotel waar het zwembad wacht. We genieten nog één keer van de overheerlijke tandoor en garlic naan om dan vroeg te gaan slapen want morgen staat er terug 240km op het programma naar Agra. 11/11: Jaipur -Agra Om 7u 30, na een lekker ontbijtbuffet, staat Mr. Singh paraat voor zijn laatste traject met ons. Deze weg heeft hij blijkbaar al gedaan want in een dikke 4uur zijn we in Agra. Tot aan de grens met Uttar Pradesh is er dan ook een 4 vaksbaan die je bijna de ganse tijd kan gebruiken. De laatste 30km echter zijn een marteling voor mens en machine. We gaan eerst naar een restaurant aanbevolen door Trotter (editie 2006) maar blijkt dat dit al een paar jaar niet meer bestaat. Lonely Planet is toch wel een niveau hoger. We stoppen dan maar aan een chic garden restaurant waar alles peperduur is maar vrij smakeloos, we missen de keuken van Rajastan al. Op naar het mooiste bouwwerk ter wereld en één van de zeven wereldwonderen: de Taj Magal welke we in 2005 reeds bezochten maar toch nog eens willen aanschouwen. Het is de 750IR meer dan waard en terug staan we met verstomming te kijken naar deze witmarmeren pracht. Na dit orgelpunt gaan we onze tijd doden in de pizza hut en coffee corner want het is aftellen geblazen voor onze eerste treinrit in India, van Agra naar Varanasi. We nemen afscheid van Mr. Singh en wachten op de trien in Agra Fort railway station: een groezelige bedoening en we zijn wat bij als onze trein, met een half uur vertraging het station binnen tuft. Het interieur van de trien valt nogal mee: alles in kunstleder en vrij netjes. We krijgen lakens een kussen en een deken en na een uurtje gaan de lichten uit en proberen we te slapen. Varanasi, here we come! 12/11: Varanasi De trienrit is een kleine nachtmerrie geworden mede door het feit dat ik iets verkeerd gegeten heb. Toch raar dat dit moet voorvallen met eten uit een van de twee duurste zaken waar we gegeten hebben. De ganse nacht woelt mijn maag alsof de helft van de ratten van Deshnoke er hun thuisbasis gevonden hebben. Nu weet hoe Jeannique zich voelde in Jodhpur. Onze wagon is bijna volledig gevuld met Indiërs die blijkbaar de centen hebben om deze airco-sleeper trein te nemen en er is altijd wel één die moet plassen, een beetje rondlopen of moet telefoneren midden in de nacht, ambiance verzekerd. Met 3uur vertraging komen we totaal uitgeput aan in Varanasi, heiliger bestaat niet in hindoeland en dat zullen we geweten hebben. Het is namelijk morgen 'big festival', dat is lang geleden, en het volk stroomt er toe. We nemen een tuktuk driver en deze stopt aan verschillende hotels, niet onze keuze, maar als we ons uiteindelijk kwaad maken en hem duidelijk zeggen dat we naar Alka hotel willen aan de oever van de Ganges, laat hij ons gewoon achter en moeten we een fietsriksja nemen. Om 13u 10 in plaats van 8u 10 bereiken we ons doel, maar het was zeker de vertraging waard. De kamer is sober maar kraaknet, we krijgen er zelfs gratis een huisdier bij(gekko) en het zicht op de Ganges en de ghats is adembenemend. Wij kijken onze ogen uit, eten iets (lees Jeannique eet iets) en gaan dan een paar uur slapen want ons bobijntje is echt af. Bij valavond maken we een boottocht op de Ganges, 100IR voor ons beiden, alleen in de boot, en Jeannique laat een lichtbootje te water, iets wat al heel lang op haar verlanglijstje stond, een puja aan de ganges. Dit tochtje heeft veel goed gemaakt en doet ons de ellende van de voorbije 20uur vergeten. We gaan dan nog eens te voet naar de 'main ghat' waar het festival geopend wordt door de district minister => veel te veel volk en veel te veel politie. We vragen ons af of die dikke nekken ook kopje onder gaan in die open riool en een slokje nemen van dit gore sop. 13/11: Varanasi -Dehi Ook al zaten we vroeg in bed want we waren doodop, toch staan we terug vroeg op om de zonsopgang boven de Ganges te zien. Nu al is er een rumoer van jewelste want een massa is hier al aan het baden. Als we aan de 'main ghat' aankomen kunnen we onze ogen niet geloven, dit is geen volkstoeloop maar massahysterie. Nog nooit zagen we zo'n hoop mensen bijeen die zich een weg banen naar of zich verwijderen van iets, in dit geval hun heilige Ganges. Wetende dat Varanasi dit jaar nog een bomaanslag achter de rug heeft mogen we er echt niet aan denken hoe dit zou zijn in zo'n menigte. Door het festival zijn alle winkels in de voormiddag vast, op de bakkers na. We kopen dan maar een cinnamol rol in de German backery en gaan in ons hotel van op het terras de wirwar onder ons observeren. Om 13u zijn we op weg naar het station. Na een uurtje hebben we de 3km door de immense chaos afgelegd en kunnen we beginnen aftellen voor de trein van 15.40h. Die 15.40h wordt 21.40h want een beetje later staat onze trien met 6uur vertraging en men kan ons niet garanderen dat hij uberhaupt nog komt opdagen. Dus verwisselen we onze tickets voor die in een speciale trein naar Delhi die vertrekt om 20h. Natuurlijk gaat dit omwisselen gepaard met de nodige baksih maar om 20h stipt vertrekt deze trein echt! We hebben een volledige coupé voor ons alleen want we reizen in een categorie hoger en op enkele Indische zakenlui na is de wagon zo goed als leeg. Treinen in India: we zijn een ervaring rijker! 14/11: aankomst Delhi Eigenlijk hebben we goed geslapen en om 7h trek ik de gordijnen van onze coupé open. Als ik aan een Indische medereiziger vraag hoe ver het nog is, krijgen we te horen dat we terug al 2uur vertraging opgelopen hebben zodat we pas om 11.30h in het station van Old-Delhi aankomen. In Delhi is het gezellig warm maar niet heet, zodat we een kamer nemen met ventilator en geen airco. Na een deugddoende douche trekken we naar Connaught Place want we hebben zo stilaan honger gekregen. We combineren onze lunch met een bezoek aan het central emporium op Janpath road maar eerst onze tickets herbevestigen bij Swiss air daar in de buurt. Na een lekkere chicken kebab is het tijd om de staat van onze geldbeugel eens door te nemen. Daar het er nog vrij goed uitziet laat Jeannique zich eens lekker gaan in de afdeling papierwaren van het emporium. Op Connaught Place eten we een ijsje bij de vermaarde Nirula's en ontdekken er vlakbij een echte canon shop maar de prijzen vallen echter tegen want 20% duurder dan in België. Dit geldt hier trouwens voor alle échte merkprodukten. We stappen te voet door Paharganj terug naar ons hotel. 15/11: Delhi We ontbijten in Nirula's Potpourri maar het buffet haalt niet meer het niveau van de voorbije jaren en we moeten veel te lang op onze dranken wachten. Ja, we zijn streng maar voor deze prijs mag dat wel. De rest ven de dag verloopt zoals veel 'laatste dagen' van een reis: aftellen om naar de luchthaven te vertrekken. We reserveren een taxi met Nepalese chauffeur die ons om 22.00h zal wegbrengen voor 300IR, de helft van de heenreis. We hebben de kamer een nacht langer betaalt zodat we de laatste uurtjes nog wat kunnen rusten tot vlak voor vertrek. 10 min voor afgesproken uur staat onze nepalese vriend voor de deur en weg zijn we. De vertrekhal van de luchthaven is volledig gemoderniseerd en we staan versteld van de snelheid van afhandeling. Om 23.00h is het aftellen echt begonnen en met 35min vertraging gaan we de lucht in om 02.35h. 16/11: Delhi -Brussel De terugvlucht naar Zurich verloopt vlotjes ,ook laatste etappe naar Brussel. Natuurlijk staan Lena en Jozef ons op te wachten zodat we rond 9.30H in het druilerige Aalst aankomen. Dat wordt even aanpassen...De reis is alweer voorbij maar de herinnering blijft. Rajastan was een prachtige mengeling van geuren en kleuren. Cultuur met de grote C!

India 2009 Ladakh en Delhi Woensdag 15/07(P) Om tien voor vijf heb ik al telefoon van mijn zus Martine om te zeggen dat ze in aantocht is. Tien minuten later zitten we in de wagen op weg naar Zaventem. We kunnen direct inchecken zodat we daarna kunnen gaan ontbijten zonder bagage. Het is zeer druk op de luchthaven want het is juist half maand zodat er heel wat charters zijn naar de zon. Onze vlucht naar Amsterdam vertrekt vrij op tijd en we hebben enkel een tiental minuten vertraging vanwege de drukte in het luchtruim. We vinden gate E vrij snel zodat we tijd zat hebben om nog wat rond te kuieren. Met een half uurtje vertraging hangen we in de lucht richting Delhi maar we zitten op zeer slechte plaatsen, eigenlijk zelfs met een gang tussen en we krijgen als allerlaatste eten met als gevolg dat de keuze nihil is: enkel vegetarisch. Toch is het uiterst lekker en het betere voedsel dat we al op een vliegtuig gehad hebben, vergeet het broodje kroket maar. We komen meer dan op tijd aan in het luchtruim van Delhi na een vlekkeloze vlucht maar zoals steeds moeten we eerst wat rondcirkelen voor we kunnen landen. Zodra je uit het vliegtuig bent moet iedereen eerst op doktersbezoek ivm de Mexicaanse griep, eigenlijk een klucht want de enige vraag die we te horen krijgen is :”are you ok?” Dan is het aanschuiven voor de paspoortcontrole en dan is het aanschuiven voor de bagage om vervolgens te gaan wachten op de gratis bus die ons van de international naar de domestic airport zal brengen. Net voor middernacht worden we afgezet voor een spiksplinternieuwe luchthaven waar ze in Zaventem zeker zouden van blozen. Met opengesperde mond stappen we dit oogstrelend complex binnen. Donderdag 16/07(J) Na het tonen van onze tickets treden we de nieuwe airport hall binnen, echt prachtig afgewerkt. We vragen ons alleen af voor hoelang het er zo mooi zal uitzien…die Indiers een beetje kennende; iets deftig herstellen staat namelijk niet in hun woordenboek. Peter stuift naar een van de winkeltjes en komt terug met een lekker stuk chocoladetaart, zo rond middernacht dat kan smaken. Ondertussen heb ik al kennisgemaakt met een Indische professor die uit Munchen komt en op weg is naar Mumbai, helaas hoort hij korte tijd later dat zijn vlucht geannuleerd is. Van slapen zal hier niet veel in huis komen, dan maar een beetje de mensen gade slaan vanuit onze strategische positie. Altijd een leuke bezigheid. Rond 2u 30 komt er beweging aan de balie van Kingficher en korte tijd later kunnen we onze bagage op de band zetten, daar zijn we dan ook alweer vanaf. Na de douanecontrole verkennen we het tweede gedeelte van de luchthaven en daar vinden we een plaats waar we ons eventjes kunnen afkappen, alle toch neerliggen. Rond 5u 15 kopen we ons een koffie om wakker te worden (blijven). Om 5u40 gaan we naar de gate, enige tijd later zitten we op het vliegtuig en voor we het goed en wel beseffen komen de wit besneeuwde toppen van de Himalaya in zicht. Helderblauwe lucht, schitterende vergezichten en een goede landing tussen de roestbruine heuvels rond Leh. Meer moet dat niet zijn, na het invullen van enkele formuliertjes waaronder nog eentje ivm Mexicaanse griep is het enkel nog wachten op onze bagage. Buiten staat iemand ons op te wachten van hotel Tsomori, ik had iets anders verwacht maar enfin het is maar voor twee nachten. Bij aankomst heeft Javeed ons direct gezien. We gaan eerst wat uitrusten. In de namiddag gaan we eten in ons favoriet restaurantje Il Forno. Wat ons meteen opvalt is dat er minder toeristen zijn dan twee jaar geleden. Voor de rest van de dag slenteren we rustig wat rond in de smalle winkelstraatjes van Leh. Na het avondeten in Dreamland zijn we zelfs te moe om nog een mail te sturen naar familie en vrienden. Het zal voor morgenvroeg zijn. Vrijdag 17/07(P) Wat zijn die bedden hard, ik ben gebroken en versta niet dat Jeannique hierin kan slapen. Veel rust heb ik dus niet ingehaald maar een verkwikkende douche met zalig heet water doet wonderen. Ontbijt is er plots niet meer bij alhoewel afgesproken, dus nemen we een bananenmilkshake en –lassi. Blijkbaar is er noch lassi noch banaan in de keuken dus mogen we meer dan 20 minuten wachten. Dit hotel is dus niet echt een verbetering tov dreamland maar die heeft wel een verrukkelijk ontbijt inbegrepen. Gelukkig is het maar voor twee dagen en eventueel nog eentje als we terug zijn van de trek. We moeten er echt eens werk van maken om een goed hotel te vinden als we hier verblijven. Genoeg gezaagd en we zijn op weg naar het klooster bovenop de heuvel die Leh overschouwd. Jeannique is meer dan in vorm en haspelt de 130 hoogtemeters af in minder dan 20 minuten. Aan haar vorm zal het hier blijkbaar niet liggen . Als we rond 10 uur de vlakte over schouwen komt er nog een vliegtuig van air India het tarmac opgevlogen, vrij laat maar met dit weertje meer dan te doen. Terug beneden kuieren we richting Shanti stoepa waar Jeannique op een locale Tibetan market souvenirs aankoopt alsook de piepkleine bouddha’s die Daniel ons gevraagd had mee te brengen. Daarna was het al meer dan tijd voor ons middagmaal om vervolgens een uurtje of twee op ons bed te liggen in het heetst van de dag. Zelfs op 3600M is het hier in de namiddag 30° zodat de koelte van de kamer soelaas brengt. We maken ook onze bagage klaar want morgen zijn we op weg richting Zinchen. Als de meeste zon weg is kuieren we op de lokale markt waar je prachtige foto’s kan maken van de plaatselijke bevolking. Je kan er namaak crocs op de kop tikken voor 130 IR of 2 Euro maar de ladakhi hun voeten gaan maar tot maat 41, de smurfen… Ik koop nog een Chinese Nalgene fles voor 200 IR waarmee we alles hebben om er morgen in te vliegen… zeer op het gemakje want we zijn hier pas twee dagen en dat voel je op deze hoogte. We laden de batterijen van fototoestel en netbook op zodat we genoeg kiekjes kunnen schieten de komende 7 dagen en gaan dan tandoori chicken eten want normaal is dit de laatste keer vlees voor de komende week. Geeft niet hoor om een weekje vegetarisch te eten maar tandoori chicken is gewoon top in het Leh view restaurant. Na het eten duiken we nog eens onder de douche en dan is het tijd om in ons bed, lees houten bak , te kruipen. Slaapwel……… Zaterdag 18/07(P) Om stipt half negen zijn we op weg naar Spituk en onze eerste halte is…de groentenmarkt, 200 meter voorbij Dreamland. Verse munt, spinazie, salade en rammenas moeten nog mee waarna het definitief naar onze startplaats gaat. Het valt direct op dat er verschillende groepen aan het laden en vertrekken zijn, dit in tegenstelling tot drie jaar terug. Gelukkig zijn het voornamelijk personen die de markha- trek zullen ondernemen zodat we ze maar anderhalve dag zullen vergezellen. Het zijn voornamelijk Fransen en Nederlanders die ook paraat zijn en gans Spituk en omgeving weet dat nu ook. Het eerste deel is de vrij eentonige onverharde baan tot aan onze eerste stopplaats aan een parachute tent waar we lunchpauze houden. Daar ontmoeten we nog een Nederlands meisje in gezelschap van een Deen die samen met een gids een driedaagse doen op basis van gastenverblijf, iets wat je nu in zeer veel plaatsen kan doen, zoals de ganse Markha trek. Kort na de middag zijn we al op bestemming in Zinchen en maken we uitgebreid kennis met onze gids Yeshe, kok Arjun en ponyman Namgyal en het lijkt best te klikken. We hebben de eerste camping genomen zodat we er zo goed als alleen staan op een Deens koppel na. In de late namiddag is het Nederlandse meisje er terug, nu met haar gastvrouw en we drinken samen noedelssoep en thee. Blijkbaar maakt onze Yeshe grote indruk op haar…Na ons eerste avondmaal gaan we maar vroeg naar bed om te rusten want het was een bloedhete dag, de nacht zal niet anders zijn. Zondag 19/07(J) Om de hitte te vermijden zijn we om 6 uur opgestaan en om half acht zijn we op weg naar het basiskamp van de stok-la via Rumbak. Het gaat zeer vlot en we nemen de hogere route om het jeeppad te vermijden want dat is eentonig en het ligt vol met losliggende stenen. Een paar uur later zitten we in de restauranttent op het kruispunt voor de Ganda-la en de Stok-la te genieten van een thumbs-up cola. Ook hier is er veel volk en we zien zelfs een groep van een 20-tal Britten, jongeren met begeleiders die ook op weg zijn naar de Stok Kangri en dus ook boven Rumbak zullen slapen. Dat belooft voor de nachtrust…Als onze tenten al lang staan en we reeds bezig zijn met het dessert komt er van over de col nog een eenzame wandelaar toe gestapt richting camping. Hij vraagt in gebroken Engels of hij zijn tent naast de onze kan plaatsen wat natuurlijk geen probleem is. Blijkt dat het iemand van Bastogne is die “chef d’orchestre” is bij het nationaal orkest van België en op zoek naar een beetje op zichzelf zijn. Hij heeft zelfs geen eten bij, denkt waarschijnlijk dat er op een camping ook frieten met stoofvlees te verkrijgen zijn. Deze campings zijn dus tentplatformen met een zeer simpele wc, lees gat in de grond. Gelukkig hebben wij genoeg eten mee en wil onze kok nog eens herbeginnen na zich al een paar uur uitgesloofd te hebben. Hij was al een uur of 9 onderweg met 30Kg op zijn rug wat toch wel van het goede te veel is. Dit is echt boven zijn niveau. Nog geen half uurtje later ligt hij al volledig uitgeput in zijn mini-tentje, ook de dag erna zullen we hem niet meer zien, ligt hij nog in droomland. Maandag 20/07(P) Eigenlijk scheelt het nieuwe Stok-la BC niet veel van het oude en is het maximaal 10 minuten verder dan voorheen. Om tien na zeven zijn we al op pad en enkel de gastenverblijvers (NL en DK) lopen voor ons uit, wat moeten die vroeg vertrokken zijn. Jeannique is in goede doen en overbrugt de 500 hoogtemeters in twee uur en vijf minuten om ondertussen ook nog eens onze Deen achtergelaten te hebben. De Nederlandse en Yeshe lopen een beetje voor ons uit. Boven op de col, waar het om kwart na negen als 27 graden is, wachten we tot onze paardjes boven zijn om ze op druivensuiker te trakteren. Daarna gaat het stijl naar beneden, terug omhoog en dan terug gestaag naar beneden tot op 4200 meter waar de vallei bereiken die ons naar Mancarmo zal brengen, onze volgende halte op weg naar het 4900 meter hoge basiskamp van de Stok Kangri. Eens in deze vallei krijgen we een klop van de hamer want het is nu 34° en zeker geen eitje om in te trekken. De laatste 500 meter sleuren we ons echt omhoog om vast te stellen dat er niet minder dan 24 tenten met toeristen staan, dit in tegenstelling van de 2 in 2006. 24 tenten met minstens 2 personen betekent dus dat er morgen meer dan 50 naar de top zullen willen. Dat is meer dan van het goede te veel maar we zien wel. Ik zoek een beetje schaduw aan de achterzijde van de keukentent want deze hitte is echt verschroeiend en op deze hoogte is er natuurlijk geen boompje meer te bespeuren. Het water van de zijtakken van de gletsjerbeek loopt rakelings naast onze keukentent maar we zijn er van overtuigd dat het nooit tot aan de tent kan raken. We zouden later nog aan deze gedachte terug denken…Van zodra de hitte een beetje weg is gaan we pootje baden in het ijskoude water dat met zijn 2-3° in schril contrast is met de buitentemperatuur. Het eten smaakt totaal niet en dat heeft niets te maken met de capaciteiten van onze kok, maar met de verzengende hitte in de keukentent en er buiten. Puffend kruipen we in onze tent en slapen doen we zonder slaapzak…op 4350m. Dinsdag 21/07(P) Vandaag hebben we gaan haast want we moeten enkel een kleine 600M stijgen op vrij makkelijk terrein. Rond 10 uur zijn we dan ook reeds in BC waar we wachten op onze paardjes met bagage. Het regent lichtjes zodat we ons verstoppen in de hotel-tent waar we onszelf trakteren op cola en dud chai (melkthee). Als alles is opgezet verhuizen we naar onze keukentent tot na het middagmaal en we hebben geluk want het is opgeklaard. Veel genieten doen we er echter niet van want de sherpa van dienst heeft ons komen zeggen dat we op 24H een poging wagen op de Stok Kangri wat betekent dat we rond 23 H moeten opstaan waardoor we in de namiddag toch iets of wat proberen te rusten. Daarna maken we onze rugzakken klaar en eten nog iets kleins om terug in onze minitent te verdwijnen in afwachting van het startsein. Om 23.30H eten we “ontbijt” van cornflakes met honing en thee. De drinkflessen worden gevuld en alle kleren worden aangetrokken, ook regenbroek en gamachen. Woensdag 22/07(P) Om 00.05H zijn we op weg. Het is vrij warm voor deze hoogte, volgens mij vriest het amper. De sherpa houdt er een stevig tempo op na, duidelijk dat hij hier al meer dan een maand verblijft op deze hoogte. De eerste passage tot aan het colletje met zicht op Leh wordt afgehaspeld in 35 minuten, wat zeer snel is aangezien men normaal rekent op 45 minuten. Dit helse tempo kan Jeannique nooit aan voor 6 uur want zelfs ik heb het lastig om volgen en ik train toch een stuk meer dan haar. Achter het colletje volgt het ene sneeuwveld het andere op, soms vlak, soms vrij steil en dit allemaal zonder in te binden, crampons of piolet wat toch wel een beetje van het goede teveel is. In minder dan 2 uur staan we dan ook aan het ABC op 5300M maar het heeft zijn tol geëist want als we twintig minuten later en 100M hoger nog steeds door een steenslagzone aan het “wankelen” zijn en Jeannique naar adem happend stopt om te rusten de zoveelste keer, raad ik haar echt aan om rechtsomkeer te maken. Dit heeft echt geen zin op deze roofbouw op haar lichaam, en ook het mijne, voort te zetten. Zij heeft hier echt niets aan en we hadden vooraf afgesproken om samen te vertrekken en ook samen terug te keren, op welke hoogte ook. Ik mag er trouwens niet aan denken dat ze terug naar beneden moet enkel in gezelschap van Yeshe met zijn doodversleten bottinnen op die verijsde sneeuwvelden. Jeannique ziet er nu eenmaal het nut niet van in om rond middernacht een volledige tocht te ondernemen in complete duisternis om dan bij zonsopgang boven te zijn en dan zo snel mogelijk terug naar beneden te gaan om dan in de voormiddag nog een paar uur te rusten en plaats te maken voor de volgende serie die een poging wil wagen de volgende middernacht. Doe haar een 6000 meter hoge col oversteken om een volgend doel te bereiken en ze doet dat zonder zagen of klagen maar dit, zo een toertje heen en terug, is echt van het goede te veel voor haar. En natuurlijk heeft de verzengende hitte van de laatste dagen ons lichaam niet echt rust gegund. Uiteindelijk liggen we rond 3.25H terug in de tent en horen nog verschillende teams na ons er de brui aan geven. Slechte condities zoals de warmte, slechte zichtbaarheid en zeer veel sneeuw doen een mens al eens twijfelen aan het opzet van zijn streven. Rond 10 uur is het echt te warm in ons tentje, al schijnt de zon nauwelijks, en kruipen we in de grote tent bij onze crew. We zijn er maar pas als we het nieuws vernemen dat er deze nacht een vloedgolf het ganse tentenkamp van Mancarmo overspoelt heeft en dat alles, maar dan ook alles van iedereen nat zou zijn. Levensbedreigend is het nooit geweest maar al gans je handeltje onbruikbaar is geworden door water en modder heb je maar en keuze meer over: terugkeren. Om 12 uur zijn we op de terugweg naar Stok en als we een uurtje later in Mancarmo aankomen staan de twee campinguitbaters er maar berooid bij. Alle platforms zijn dus volledig overspoeld geweest en op één tent na, die een paar meter hoger stond was alles nat. De enige twee die naar boven gaan zijn een Frans koppel die dreamland materiaal ter beschikking krijgen zijnde onze eettent en de slaaptent van een paar Noorse meiden die ook naar Stok vertrokken zijn. Misschien hebben ze reserveslaapzakken in waterdichte verpakking en kunnen ze zich zo redden. De miezeriger motregen op de terugtocht maakt het allemaal nog een beetje troostelozer. Wij terug verder naar beneden en als we op de laatste kampplaats voor Stok aankomen praten we met een tof koppel die op weg is naar de Stok Kangri. Het zijn Canadezen en die zijn blijkbaar altijd enthousiast en steeds in voor een babbel. Vreemd toch dat sommige nationaliteiten je liggen en andere totaal niet. Zo moet Yeshe totaal niet weten van Fransen(hoogmoedig) en Jappanners(altijd zagen en van alles niet goed genoeg). Later zullen we vernemen dat ze naar beneden gestuurd zijn, die Canadezen dus, omdat ze geen permit voor de trek, noch de klim hadden en dit op straf van zware boete door controleurs van de IMF.(Indian Mountaineering Federation) In Stok aangekomen nemen we afscheid van onze ponyman en zetten we onze tent op een terras van een teahouse. Na een laatste avondmaal met verrukkelijke taart kruipen we een laatste keer in onze veel te kleine tent. Donderdag 23/07(P) Om 7 uur worden we gewekt voor onze ultieme morning tea en daarna gaat alles vrij vlug zijn gangetje zodat we voor negen uur al in de taxi zitten naar Leh waar Javeed ons een andere slaapplaats regelt dan hotel Tso Mori. Het wordt Sia-la guest house waar je voor 700 IR een grote kamer hebt in een zeer rustige buurt en met zicht op de reusachtige moestuin. De rest van de dag kuieren we lekker rond in Leh en proberen één en ander te verkopen maar blijkbaar gaat dat in Nepal er toch iets (eigenlijk veel) eerlijker aan toe. Ook Javeed stelt ons hierin teleur want ook hij zou alles voor net niet gratis willen kopen. Het feit dat we beiden voor een prikje onze bottinnen overgelaten hadden aan Jeshe zat het bureauteam blijkbaar vrij hoog. Die managers begrijpen niet dat er een verschil is tussen een student gids en hun functie. We hadden ook al verschillende kledingstukken weggegeven aan gids en kok welke ze blijkbaar ook liever zelf hadden gehad. Ne een lekkere kip uit de tandoor kruipen we moe maar voldaan in ons door onze thermarest verzachte bedden. Blijkbaar bestaan er geen zachte bedden in Leh. Vrijdag 24/07(P) Na eerst wat uitgeslapen te hebben gaan we direct richting busstation op zoek voor de bus naar Stakna. We gaan vandaag nog een van de vele mooie boeddhistische kloosters bezoeken. We zijn goed op tijd voor de bus en nemen eerst nog een lekkere milkshake in een van de stalletjes in de buurt van de bussen. Peter koopt ondertussen nog wat bananen en een paar lekkere gebakjes voor onderweg. Met een lokale bus reizen is altijd een belevenis op zich, keiluide tingeltangelmuziek en door iedereen bekeken worden, de ene al nieuwsgieriger dan de andere. We worden voor de brug naar het klooster afgezet, zodat we een kwartiertje later aan de ingang van de gompa staan, gelegen op een heuvel boven de Indus. Een dikke monnik laat ons een viertal vertrekken in de gompa zien, elk gewijd aan een andere boeddhistische godheid. Het is een kleine maar daarom niet minder mooie gompa, de kleurrijke muurschilderingen zijn recent gerestaureerd en elk detail is uiterst verfijnd afgewerkt. Als wij buiten komen rijdt er een koppel per fiets de heuvel op en dit bij 30°, een uiterst zware inspanning. We steken terug de Indus over en hebben meer dan geluk als de bus van de heenreis net zijn terugreis aanvat. Een uurtje later staan we terug in Leh waar we de rest van de namiddag gebruiken voor de ultieme jacht op souvenirs. Rond kwart voor zeven stuiten we op Els en co die op zondag hun trek zullen aanvatten. Els had in België reeds enkele vragen over Ladakh. Zij kwamen naar Leh over land en waren daar zeer enthousiast over, moeten we zeker ook eens doen. Onze laatste maaltijd in Leh nuttigen we natuurlijk in ons favoriete “il forno”, het zit er op in Ladakh. Zaterdag 25/07(P) Om 6.30H stipt staat de taxichauffeur die ons naar de luchthaven moet brengen voor de deur van sia-la guest house. Van punctualiteit kan je echt niet klagen bij dreamland en 10 minuutjes later staan we aan te schuiven op de luchthaven. Blijkbaar mag er terug handbagage meegenomen worden en de afhandeling van de bagage is bij Kingfisher zeker geen probleem, deze maatschappij moet zeker niet onderdoen voor jetairways. De vlucht verloopt vlekkeloos en men staat ons netjes op te wachten in Delhi waar het bloedheet is, zo een kleine 40° en dit in de voormiddag. Bij cottage yes please krijgen we kamer 305 langs de rustige kant en na een douche trekken we de stad in richting connaught place, meer bepaald nirula’s voor een lekkere coupe ijs. Daarna trekken we naar Janpath road en palika bazar om vervolgens op zoek te gaan naar KLM want we moeten onze terugvlucht nog herbevestigen. Na lang zoeken en niet vinden komen we er achter dat verschillende luchtvaartmaatschappijen Delhi vaarwel gezegd hebben voor Gurgoan waar de burelen veel goedkoper zijn. Dan maar zonder herbevestiging naar de luchthaven morgen. In de namiddag gaan we te voet terug naar Paharganj en na een rustpauze is er nog tijd voor wat internet alvorens we gaan eten in Malhodra. We bezoeken nog een klein warenhuis want we hebben nog één en ander nodig voor de terugreis en daarna gaan we slapen want morgen wordt terug een zeer lange dag. Zondag 26/07(P) Eindelijk nog eens in een goed bed geslapen. Rond 10 uur nemen we de tuktuk naar Nirula’s voor een ontbijt maar deze is nog dicht tot 11 uur zodat we eerst in de Mc Donalds een ice tea met sundae ice gaan eten. Bij 35° gaat dat steeds binnen en de vanille milkshake erna smaakt nog veel meer. Tegen de middag beginnen de shops open te gaan en kijken we nog wat rond wat we met onze laatste roepies aan kunnen vangen. Naar palika bazar gaan we echt niet meer, gisteren een spuitbus deo gekocht en met een soort veredeld water op de hotelkamer gekomen. We gaan tevergeefs op zoek naar een deurklink uit een gompa maar vangen steeds weer bot en voor we het weten is de namiddag voorbij en gaan we wat rusten want het belooft een lange nacht te worden. Op de terugweg vind ik iets anders waar ik al menige dagen naar op zoek was: Indische crocs in maat 43 en dit voor 120 IR, een koopje. Na een laatste maaltijd in restaurant Malhodra keren we terug naar de koelte van onze kamer tot kwart voor acht want dan hebben we afgesproken met de taxichauffeur die ons voor 300IR naar de luchthaven zal brengen. NB dat is juist de helft van wat Cottage yes please aanrekent. De taxi staat op afgesproken uur al klaar en de definitieve terugtocht kan beginnen. Er is toch wel veel verkeer en dit op een zondagavond maar onze driver laveert zijn tata netje overal doorheen en in drie kwartier zijn we op de luchthaven. De mensen van KLM zitten al klaar om onze bagage in te checken zodat we al snel hiervan verlost zijn. Dan paspoortcontrole, scanner, handbagagecontrole, scanner en instapkaartcontrole om te belanden in de taxfree zone waar het steeds de moeite loont de parfumafdeling eens te bezoeken. Langzaam maar zeker tikken de minuten voorbij… Maandag 27/07(P) Het inchecken verloopt op zijn Indisch, vrij chaotisch dus en het mag een wonder heten dat we op tijd kunnen inschepen maar om tien voor één zijn we aan het taxiën en op weg naar Schiphol. De vlucht verloopt rimpelloos en tien minuten voor het verwachte uur lopen we reeds in de gebouwen van de luchthaven. Maar goed ook want we hadden maar 55 minuten om over te stappen en Schiphol is nu niet meteen een regionaal luchthaventje. Alles verloopt vlot en om tien voor acht zien we Lena en Jozef staan om ons op te halen. Een weinig later zijn we aan het ontbijten in de makro van Machelen. Spijtig genoeg eindigt mijn verhaal voor de poort van mijn werk want na een nacht in het vliegtuig volgt nu een volledige dag bij procura nv. We zullen het geweten hebben.