© AVONACU 2013
India
India 2009 Ladakh en Delhi
Woensdag 15/07(P)
Om tien voor vijf heb ik al telefoon van mijn zus Martine om te zeggen dat ze in aantocht is. Tien minuten later zitten we in de wagen op
weg naar Zaventem. We kunnen direct inchecken zodat we daarna kunnen gaan ontbijten zonder bagage. Het is zeer druk op de
luchthaven want het is juist half maand zodat er heel wat charters zijn naar de zon. Onze vlucht naar Amsterdam vertrekt vrij op tijd en
we hebben enkel een tiental minuten vertraging vanwege de drukte in het luchtruim. We vinden gate E vrij snel zodat we tijd zat hebben
om nog wat rond te kuieren. Met een half uurtje vertraging hangen we in de lucht richting Delhi maar we zitten op zeer slechte plaatsen,
eigenlijk zelfs met een gang tussen en we krijgen als allerlaatste eten met als gevolg dat de keuze nihil is: enkel vegetarisch. Toch is het
uiterst lekker en het betere voedsel dat we al op een vliegtuig gehad hebben, vergeet het broodje kroket maar. We komen meer dan op
tijd aan in het luchtruim van Delhi na een vlekkeloze vlucht maar zoals steeds moeten we eerst wat rondcirkelen voor we kunnen landen.
Zodra je uit het vliegtuig bent moet iedereen eerst op doktersbezoek ivm de Mexicaanse griep, eigenlijk een klucht want de enige vraag
die we te horen krijgen is :”are you ok?” Dan is het aanschuiven voor de paspoortcontrole en dan is het aanschuiven voor de bagage om
vervolgens te gaan wachten op de gratis bus die ons van de international naar de domestic airport zal brengen. Net voor middernacht
worden we afgezet voor een spiksplinternieuwe luchthaven waar ze in Zaventem zeker zouden van blozen. Met opengesperde mond
stappen we dit oogstrelend complex binnen.
Donderdag 16/07(J)
Na het tonen van onze tickets treden we de nieuwe airport hall binnen, echt prachtig afgewerkt. We vragen ons alleen af voor hoelang het
er zo mooi zal uitzien…die Indiers een beetje kennende; iets deftig herstellen staat namelijk niet in hun woordenboek. Peter stuift naar
een van de winkeltjes en komt terug met een lekker stuk chocoladetaart, zo rond middernacht dat kan smaken. Ondertussen heb ik al
kennisgemaakt met een Indische professor die uit Munchen komt en op weg is naar Mumbai, helaas hoort hij korte tijd later dat zijn
vlucht geannuleerd is. Van slapen zal hier niet veel in huis komen, dan maar een beetje de mensen gade slaan vanuit onze strategische
positie. Altijd een leuke bezigheid. Rond 2u 30 komt er beweging aan de balie van Kingficher en korte tijd later kunnen we onze bagage
op de band zetten, daar zijn we dan ook alweer vanaf. Na de douanecontrole verkennen we het tweede gedeelte van de luchthaven en
daar vinden we een plaats waar we ons eventjes kunnen afkappen, alle toch neerliggen. Rond 5u 15 kopen we ons een koffie om wakker
te worden (blijven). Om 5u40 gaan we naar de gate, enige tijd later zitten we op het vliegtuig en voor we het goed en wel beseffen
komen de wit besneeuwde toppen van de Himalaya in zicht. Helderblauwe lucht, schitterende vergezichten en een goede landing tussen
de roestbruine heuvels rond Leh. Meer moet dat niet zijn, na het invullen van enkele formuliertjes waaronder nog eentje ivm Mexicaanse
griep is het enkel nog wachten op onze bagage. Buiten staat iemand ons op te wachten van hotel Tsomori, ik had iets anders verwacht
maar enfin het is maar voor twee nachten. Bij aankomst heeft Javeed ons direct gezien. We gaan eerst wat uitrusten. In de namiddag
gaan we eten in ons favoriet restaurantje Il Forno. Wat ons meteen opvalt is dat er minder toeristen zijn dan twee jaar geleden. Voor de
rest van de dag slenteren we rustig wat rond in de smalle winkelstraatjes van Leh. Na het avondeten in Dreamland zijn we zelfs te moe
om nog een mail te sturen naar familie en vrienden. Het zal voor morgenvroeg zijn.
Vrijdag 17/07(P)
Wat zijn die bedden hard, ik ben gebroken en versta niet dat Jeannique hierin kan slapen. Veel rust heb ik dus niet ingehaald maar een
verkwikkende douche met zalig heet water doet wonderen. Ontbijt is er plots niet meer bij alhoewel afgesproken, dus nemen we een
bananenmilkshake en –lassi. Blijkbaar is er noch lassi noch banaan in de keuken dus mogen we meer dan 20 minuten wachten. Dit hotel is
dus niet echt een verbetering tov dreamland maar die heeft wel een verrukkelijk ontbijt inbegrepen. Gelukkig is het maar voor twee
dagen en eventueel nog eentje als we terug zijn van de trek. We moeten er echt eens werk van maken om een goed hotel te vinden als
we hier verblijven. Genoeg gezaagd en we zijn op weg naar het klooster bovenop de heuvel die Leh overschouwd. Jeannique is meer dan
in vorm en haspelt de 130 hoogtemeters af in minder dan 20 minuten. Aan haar vorm zal het hier blijkbaar niet liggen . Als we rond 10
uur de vlakte over schouwen komt er nog een vliegtuig van air India het tarmac opgevlogen, vrij laat maar met dit weertje meer dan te
doen. Terug beneden kuieren we richting Shanti stoepa waar Jeannique op een locale Tibetan market souvenirs aankoopt alsook de
piepkleine bouddha’s die Daniel ons gevraagd had mee te brengen. Daarna was het al meer dan tijd voor ons middagmaal om vervolgens
een uurtje of twee op ons bed te liggen in het heetst van de dag. Zelfs op 3600M is het hier in de namiddag 30° zodat de koelte van de
kamer soelaas brengt. We maken ook onze bagage klaar want morgen zijn we op weg richting Zinchen. Als de meeste zon weg is kuieren
we op de lokale markt waar je prachtige foto’s kan maken van de plaatselijke bevolking. Je kan er namaak crocs op de kop tikken voor
130 IR of 2 Euro maar de ladakhi hun voeten gaan maar tot maat 41, de smurfen… Ik koop nog een Chinese Nalgene fles voor 200 IR
waarmee we alles hebben om er morgen in te vliegen… zeer op het gemakje want we zijn hier pas twee dagen en dat voel je op deze
hoogte. We laden de batterijen van fototoestel en netbook op zodat we genoeg kiekjes kunnen schieten de komende 7 dagen en gaan dan
tandoori chicken eten want normaal is dit de laatste keer vlees voor de komende week. Geeft niet hoor om een weekje vegetarisch te
eten maar tandoori chicken is gewoon top in het Leh view restaurant. Na het eten duiken we nog eens onder de douche en dan is het tijd
om in ons bed, lees houten bak , te kruipen. Slaapwel………
Zaterdag 18/07(P)
Om stipt half negen zijn we op weg naar Spituk en onze eerste halte is…de groentenmarkt, 200 meter voorbij Dreamland. Verse munt,
spinazie, salade en rammenas moeten nog mee waarna het definitief naar onze startplaats gaat. Het valt direct op dat er verschillende
groepen aan het laden en vertrekken zijn, dit in tegenstelling tot drie jaar terug. Gelukkig zijn het voornamelijk personen die de markha-
trek zullen ondernemen zodat we ze maar anderhalve dag zullen vergezellen. Het zijn voornamelijk Fransen en Nederlanders die ook
paraat zijn en gans Spituk en omgeving weet dat nu ook. Het eerste deel is de vrij eentonige onverharde baan tot aan onze eerste
stopplaats aan een parachute tent waar we lunchpauze houden. Daar ontmoeten we nog een Nederlands meisje in gezelschap van een
Deen die samen met een gids een driedaagse doen op basis van gastenverblijf, iets wat je nu in zeer veel plaatsen kan doen, zoals de
ganse Markha trek. Kort na de middag zijn we al op bestemming in Zinchen en maken we uitgebreid kennis met onze gids Yeshe, kok Arjun
en ponyman Namgyal en het lijkt best te klikken. We hebben de eerste camping genomen zodat we er zo goed als alleen staan op een
Deens koppel na. In de late namiddag is het Nederlandse meisje er terug, nu met haar gastvrouw en we drinken samen noedelssoep en
thee. Blijkbaar maakt onze Yeshe grote indruk op haar…Na ons eerste avondmaal gaan we maar vroeg naar bed om te rusten want het was
een bloedhete dag, de nacht zal niet anders zijn.
Zondag 19/07(J)
Om de hitte te vermijden zijn we om 6 uur opgestaan en om half acht zijn we op weg naar het basiskamp van de stok-la via Rumbak. Het
gaat zeer vlot en we nemen de hogere route om het jeeppad te vermijden want dat is eentonig en het ligt vol met losliggende stenen. Een
paar uur later zitten we in de restauranttent op het kruispunt voor de Ganda-la en de Stok-la te genieten van een thumbs-up cola. Ook
hier is er veel volk en we zien zelfs een groep van een 20-tal Britten, jongeren met begeleiders die ook op weg zijn naar de Stok Kangri
en dus ook boven Rumbak zullen slapen. Dat belooft voor de nachtrust…Als onze tenten al lang staan en we reeds bezig zijn met het
dessert komt er van over de col nog een eenzame wandelaar toe gestapt richting camping. Hij vraagt in gebroken Engels of hij zijn tent
naast de onze kan plaatsen wat natuurlijk geen probleem is. Blijkt dat het iemand van Bastogne is die “chef d’orchestre” is bij het
nationaal orkest van België en op zoek naar een beetje op zichzelf zijn. Hij heeft zelfs geen eten bij, denkt waarschijnlijk dat er op een
camping ook frieten met stoofvlees te verkrijgen zijn. Deze campings zijn dus tentplatformen met een zeer simpele wc, lees gat in de
grond. Gelukkig hebben wij genoeg eten mee en wil onze kok nog eens herbeginnen na zich al een paar uur uitgesloofd te hebben. Hij was
al een uur of 9 onderweg met 30Kg op zijn rug wat toch wel van het goede te veel is. Dit is echt boven zijn niveau. Nog geen half uurtje
later ligt hij al volledig uitgeput in zijn mini-tentje, ook de dag erna zullen we hem niet meer zien, ligt hij nog in droomland.
Maandag 20/07(P)
Eigenlijk scheelt het nieuwe Stok-la BC niet veel van het oude en is het maximaal 10 minuten verder dan voorheen. Om tien na zeven zijn
we al op pad en enkel de gastenverblijvers (NL en DK) lopen voor ons uit, wat moeten die vroeg vertrokken zijn. Jeannique is in goede
doen en overbrugt de 500 hoogtemeters in twee uur en vijf minuten om ondertussen ook nog eens onze Deen achtergelaten te hebben.
De Nederlandse en Yeshe lopen een beetje voor ons uit. Boven op de col, waar het om kwart na negen als 27 graden is, wachten we tot
onze paardjes boven zijn om ze op druivensuiker te trakteren. Daarna gaat het stijl naar beneden, terug omhoog en dan terug gestaag
naar beneden tot op 4200 meter waar de vallei bereiken die ons naar Mancarmo zal brengen, onze volgende halte op weg naar het 4900
meter hoge basiskamp van de Stok Kangri. Eens in deze vallei krijgen we een klop van de hamer want het is nu 34° en zeker geen eitje
om in te trekken. De laatste 500 meter sleuren we ons echt omhoog om vast te stellen dat er niet minder dan 24 tenten met toeristen
staan, dit in tegenstelling van de 2 in 2006. 24 tenten met minstens 2 personen betekent dus dat er morgen meer dan 50 naar de top
zullen willen. Dat is meer dan van het goede te veel maar we zien wel. Ik zoek een beetje schaduw aan de achterzijde van de keukentent
want deze hitte is echt verschroeiend en op deze hoogte is er natuurlijk geen boompje meer te bespeuren. Het water van de zijtakken
van de gletsjerbeek loopt rakelings naast onze keukentent maar we zijn er van overtuigd dat het nooit tot aan de tent kan raken. We
zouden later nog aan deze gedachte terug denken…Van zodra de hitte een beetje weg is gaan we pootje baden in het ijskoude water dat
met zijn 2-3° in schril contrast is met de buitentemperatuur. Het eten smaakt totaal niet en dat heeft niets te maken met de capaciteiten
van onze kok, maar met de verzengende hitte in de keukentent en er buiten. Puffend kruipen we in onze tent en slapen doen we zonder
slaapzak…op 4350m.
Dinsdag 21/07(P)
Vandaag hebben we gaan haast want we moeten enkel een kleine 600M stijgen op vrij makkelijk terrein. Rond 10 uur zijn we dan ook
reeds in BC waar we wachten op onze paardjes met bagage. Het regent lichtjes zodat we ons verstoppen in de hotel-tent waar we onszelf
trakteren op cola en dud chai (melkthee). Als alles is opgezet verhuizen we naar onze keukentent tot na het middagmaal en we hebben
geluk want het is opgeklaard. Veel genieten doen we er echter niet van want de sherpa van dienst heeft ons komen zeggen dat we op 24H
een poging wagen op de Stok Kangri wat betekent dat we rond 23 H moeten opstaan waardoor we in de namiddag toch iets of wat
proberen te rusten. Daarna maken we onze rugzakken klaar en eten nog iets kleins om terug in onze minitent te verdwijnen in afwachting
van het startsein. Om 23.30H eten we “ontbijt” van cornflakes met honing en thee. De drinkflessen worden gevuld en alle kleren worden
aangetrokken, ook regenbroek en gamachen.
Woensdag 22/07(P)
Om 00.05H zijn we op weg. Het is vrij warm voor deze hoogte, volgens mij vriest het amper. De sherpa houdt er een stevig tempo op na,
duidelijk dat hij hier al meer dan een maand verblijft op deze hoogte. De eerste passage tot aan het colletje met zicht op Leh wordt
afgehaspeld in 35 minuten, wat zeer snel is aangezien men normaal rekent op 45 minuten. Dit helse tempo kan Jeannique nooit aan voor
6 uur want zelfs ik heb het lastig om volgen en ik train toch een stuk meer dan haar. Achter het colletje volgt het ene sneeuwveld het
andere op, soms vlak, soms vrij steil en dit allemaal zonder in te binden, crampons of piolet wat toch wel een beetje van het goede teveel
is. In minder dan 2 uur staan we dan ook aan het ABC op 5300M maar het heeft zijn tol geëist want als we twintig minuten later en 100M
hoger nog steeds door een steenslagzone aan het “wankelen” zijn en Jeannique naar adem happend stopt om te rusten de zoveelste keer,
raad ik haar echt aan om rechtsomkeer te maken. Dit heeft echt geen zin op deze roofbouw op haar lichaam, en ook het mijne, voort te
zetten. Zij heeft hier echt niets aan en we hadden vooraf afgesproken om samen te vertrekken en ook samen terug te keren, op welke
hoogte ook. Ik mag er trouwens niet aan denken dat ze terug naar beneden moet enkel in gezelschap van Yeshe met zijn doodversleten
bottinnen op die verijsde sneeuwvelden. Jeannique ziet er nu eenmaal het nut niet van in om rond middernacht een volledige tocht te
ondernemen in complete duisternis om dan bij zonsopgang boven te zijn en dan zo snel mogelijk terug naar beneden te gaan om dan in de
voormiddag nog een paar uur te rusten en plaats te maken voor de volgende serie die een poging wil wagen de volgende middernacht. Doe
haar een 6000 meter hoge col oversteken om een volgend doel te bereiken en ze doet dat zonder zagen of klagen maar dit, zo een toertje
heen en terug, is echt van het goede te veel voor haar. En natuurlijk heeft de verzengende hitte van de laatste dagen ons lichaam niet
echt rust gegund. Uiteindelijk liggen we rond 3.25H terug in de tent en horen nog verschillende teams na ons er de brui aan geven.
Slechte condities zoals de warmte, slechte zichtbaarheid en zeer veel sneeuw doen een mens al eens twijfelen aan het opzet van zijn
streven. Rond 10 uur is het echt te warm in ons tentje, al schijnt de zon nauwelijks, en kruipen we in de grote tent bij onze crew. We zijn
er maar pas als we het nieuws vernemen dat er deze nacht een vloedgolf het ganse tentenkamp van Mancarmo overspoelt heeft en dat
alles, maar dan ook alles van iedereen nat zou zijn. Levensbedreigend is het nooit geweest maar al gans je handeltje onbruikbaar is
geworden door water en modder heb je maar en keuze meer over: terugkeren. Om 12 uur zijn we op de terugweg naar Stok en als we een
uurtje later in Mancarmo aankomen staan de twee campinguitbaters er maar berooid bij. Alle platforms zijn dus volledig overspoeld
geweest en op één tent na, die een paar meter hoger stond was alles nat. De enige twee die naar boven gaan zijn een Frans koppel die
dreamland materiaal ter beschikking krijgen zijnde onze eettent en de slaaptent van een paar Noorse meiden die ook naar Stok
vertrokken zijn. Misschien hebben ze reserveslaapzakken in waterdichte verpakking en kunnen ze zich zo redden. De miezeriger
motregen op de terugtocht maakt het allemaal nog een beetje troostelozer. Wij terug verder naar beneden en als we op de laatste
kampplaats voor Stok aankomen praten we met een tof koppel die op weg is naar de Stok Kangri. Het zijn Canadezen en die zijn blijkbaar
altijd enthousiast en steeds in voor een babbel. Vreemd toch dat sommige nationaliteiten je liggen en andere totaal niet. Zo moet Yeshe
totaal niet weten van Fransen(hoogmoedig) en Jappanners(altijd zagen en van alles niet goed genoeg). Later zullen we vernemen dat ze
naar beneden gestuurd zijn, die Canadezen dus, omdat ze geen permit voor de trek, noch de klim hadden en dit op straf van zware boete
door controleurs van de IMF.(Indian Mountaineering Federation) In Stok aangekomen nemen we afscheid van onze ponyman en zetten we
onze tent op een terras van een teahouse. Na een laatste avondmaal met verrukkelijke taart kruipen we een laatste keer in onze veel te
kleine tent.
Donderdag 23/07(P)
Om 7 uur worden we gewekt voor onze ultieme morning tea en daarna gaat alles vrij vlug zijn gangetje zodat we voor negen uur al in de
taxi zitten naar Leh waar Javeed ons een andere slaapplaats regelt dan hotel Tso Mori. Het wordt Sia-la guest house waar je voor 700 IR
een grote kamer hebt in een zeer rustige buurt en met zicht op de reusachtige moestuin. De rest van de dag kuieren we lekker rond in
Leh en proberen één en ander te verkopen maar blijkbaar gaat dat in Nepal er toch iets (eigenlijk veel) eerlijker aan toe. Ook Javeed
stelt ons hierin teleur want ook hij zou alles voor net niet gratis willen kopen. Het feit dat we beiden voor een prikje onze bottinnen
overgelaten hadden aan Jeshe zat het bureauteam blijkbaar vrij hoog. Die managers begrijpen niet dat er een verschil is tussen een
student gids en hun functie. We hadden ook al verschillende kledingstukken weggegeven aan gids en kok welke ze blijkbaar ook liever zelf
hadden gehad. Ne een lekkere kip uit de tandoor kruipen we moe maar voldaan in ons door onze thermarest verzachte bedden. Blijkbaar
bestaan er geen zachte bedden in Leh.
Vrijdag 24/07(P)
Na eerst wat uitgeslapen te hebben gaan we direct richting busstation op zoek voor de bus naar Stakna. We gaan vandaag nog een van de
vele mooie boeddhistische kloosters bezoeken. We zijn goed op tijd voor de bus en nemen eerst nog een lekkere milkshake in een van de
stalletjes in de buurt van de bussen. Peter koopt ondertussen nog wat bananen en een paar lekkere gebakjes voor onderweg. Met een
lokale bus reizen is altijd een belevenis op zich, keiluide tingeltangelmuziek en door iedereen bekeken worden, de ene al nieuwsgieriger
dan de andere. We worden voor de brug naar het klooster afgezet, zodat we een kwartiertje later aan de ingang van de gompa staan,
gelegen op een heuvel boven de Indus. Een dikke monnik laat ons een viertal vertrekken in de gompa zien, elk gewijd aan een andere
boeddhistische godheid. Het is een kleine maar daarom niet minder mooie gompa, de kleurrijke muurschilderingen zijn recent
gerestaureerd en elk detail is uiterst verfijnd afgewerkt. Als wij buiten komen rijdt er een koppel per fiets de heuvel op en dit bij 30°,
een uiterst zware inspanning. We steken terug de Indus over en hebben meer dan geluk als de bus van de heenreis net zijn terugreis
aanvat. Een uurtje later staan we terug in Leh waar we de rest van de namiddag gebruiken voor de ultieme jacht op souvenirs. Rond
kwart voor zeven stuiten we op Els en co die op zondag hun trek zullen aanvatten. Els had in België reeds enkele vragen over Ladakh. Zij
kwamen naar Leh over land en waren daar zeer enthousiast over, moeten we zeker ook eens doen. Onze laatste maaltijd in Leh nuttigen
we natuurlijk in ons favoriete “il forno”, het zit er op in Ladakh.
Zaterdag 25/07(P)
Om 6.30H stipt staat de taxichauffeur die ons naar de luchthaven moet brengen voor de deur van sia-la guest house. Van punctualiteit kan
je echt niet klagen bij dreamland en 10 minuutjes later staan we aan te schuiven op de luchthaven. Blijkbaar mag er terug handbagage
meegenomen worden en de afhandeling van de bagage is bij Kingfisher zeker geen probleem, deze maatschappij moet zeker niet
onderdoen voor jetairways. De vlucht verloopt vlekkeloos en men staat ons netjes op te wachten in Delhi waar het bloedheet is, zo een
kleine 40° en dit in de voormiddag. Bij cottage yes please krijgen we kamer 305 langs de rustige kant en na een douche trekken we de
stad in richting connaught place, meer bepaald nirula’s voor een lekkere coupe ijs. Daarna trekken we naar Janpath road en palika bazar
om vervolgens op zoek te gaan naar KLM want we moeten onze terugvlucht nog herbevestigen. Na lang zoeken en niet vinden komen we
er achter dat verschillende luchtvaartmaatschappijen Delhi vaarwel gezegd hebben voor Gurgoan waar de burelen veel goedkoper zijn.
Dan maar zonder herbevestiging naar de luchthaven morgen. In de namiddag gaan we te voet terug naar Paharganj en na een rustpauze is
er nog tijd voor wat internet alvorens we gaan eten in Malhodra. We bezoeken nog een klein warenhuis want we hebben nog één en ander
nodig voor de terugreis en daarna gaan we slapen want morgen wordt terug een zeer lange dag.
Zondag 26/07(P)
Eindelijk nog eens in een goed bed geslapen. Rond 10 uur nemen we de tuktuk naar Nirula’s voor een ontbijt maar deze is nog dicht tot 11
uur zodat we eerst in de Mc Donalds een ice tea met sundae ice gaan eten. Bij 35° gaat dat steeds binnen en de vanille milkshake erna
smaakt nog veel meer. Tegen de middag beginnen de shops open te gaan en kijken we nog wat rond wat we met onze laatste roepies aan
kunnen vangen. Naar palika bazar gaan we echt niet meer, gisteren een spuitbus deo gekocht en met een soort veredeld water op de
hotelkamer gekomen. We gaan tevergeefs op zoek naar een deurklink uit een gompa maar vangen steeds weer bot en voor we het weten
is de namiddag voorbij en gaan we wat rusten want het belooft een lange nacht te worden. Op de terugweg vind ik iets anders waar ik al
menige dagen naar op zoek was: Indische crocs in maat 43 en dit voor 120 IR, een koopje. Na een laatste maaltijd in restaurant Malhodra
keren we terug naar de koelte van onze kamer tot kwart voor acht want dan hebben we afgesproken met de taxichauffeur die ons voor
300IR naar de luchthaven zal brengen. NB dat is juist de helft van wat Cottage yes please aanrekent. De taxi staat op afgesproken uur al
klaar en de definitieve terugtocht kan beginnen. Er is toch wel veel verkeer en dit op een zondagavond maar onze driver laveert zijn tata
netje overal doorheen en in drie kwartier zijn we op de luchthaven. De mensen van KLM zitten al klaar om onze bagage in te checken
zodat we al snel hiervan verlost zijn. Dan paspoortcontrole, scanner, handbagagecontrole, scanner en instapkaartcontrole om te belanden
in de taxfree zone waar het steeds de moeite loont de parfumafdeling eens te bezoeken. Langzaam maar zeker tikken de minuten
voorbij…
Maandag 27/07(P)
Het inchecken verloopt op zijn Indisch, vrij chaotisch dus en het mag een wonder heten dat we op tijd kunnen inschepen maar om tien
voor één zijn we aan het taxiën en op weg naar Schiphol. De vlucht verloopt rimpelloos en tien minuten voor het verwachte uur lopen we
reeds in de gebouwen van de luchthaven. Maar goed ook want we hadden maar 55 minuten om over te stappen en Schiphol is nu niet
meteen een regionaal luchthaventje. Alles verloopt vlot en om tien voor acht zien we Lena en Jozef staan om ons op te halen. Een weinig
later zijn we aan het ontbijten in de makro van Machelen. Spijtig genoeg eindigt mijn verhaal voor de poort van mijn werk want na een
nacht in het vliegtuig volgt nu een volledige dag bij procura nv. We zullen het geweten hebben.
