© AVONACU 2013
Nepal
MAAK UW KEUZE
Nepal 2009
Trekking en klimmen in de Khumbu: Gokyo Ri en Mera Peak.Zo 25/10/09Aalst - Delhi
Onze vaste taxi, Jozef en Lena staan om 7u voor de deur en om kwart voor 8 lopen we al in de inkomsthal naar het vliegtuigje, alleen het hangt er
niet meer. Toch vinden we mekaar vrij vlug en rond 8u gaan we inchecken. Met een kwartiertje vertraging hangen we in de lucht en de vlucht
verloopt vlekkeloos wat niet gezegd kan worden van het verblijf in de transitzone. Deze zit overvol en op een paar slechte zetels na is er maar 1
optie: op de grond liggen. Dit worden 8 lange uren maar ook deze gaan voorbij. Eens uit de transitzone eten we een broodje bij Subway alvorens in
te schepen, toch iets beter dan het Indisch ontbijt op het vliegtuig.
Ma 26/10/09 Delhi - Kathmandu
Met een beetje vertraging landen we op Tribuvan Airport in Kathmandu. Voor ons een beetje thuiskomen. De Visa- aankoop, passcontrole en bagage
afhaling verlopen vlot, zodat we een half uurtje na aankomst hartelijk onthaald worden door Babu en Dawa. Het verkeer is nog chaotischer en
drukker dan 3 jaar geleden. We worden naar het sjieke Hotel de L’ Annapurna gebracht; een ware oase van rust. Na betaling nemen we afscheid van
Babu en Dawa om een paar uurtjes te rusten. Daarna gaan we naar Thamel in Helena’s restaurant een hapje eten en een Everest biertje drinken. We
doen ook de nodige aankopen voor de trek. Thamel is beduidend drukker dan 3 jaar geleden en de mountain shops hebben meer en meer nieuw
topmateriaal van Camp en Black Diamond in hun rekken hangen aan vrij democratische prijzen. Dineren doen we in Thrid eye restaurant om daarna
doodmoe in ons bed te duiken.
Di 27/10/09 Kathmandu
Na een verrukkelijk ontbijt van het meterslange buffet gaan we per taxi naar Bodnath om er rond de grote stoepa te kuieren. Een plaats van rust een
spiritualiteit. Ikzelf zou er uren kunnen vertoeven maar we moeten ook nog naar Pashupatinath zodat we tegen de middag te voet doorgaan. De
inkomprijs voor Pashupati is gewoon verdubbeld en kost nu 500NR. Na een bezoek aan de tempels zakken we af naar de oevers van de Bagmati
waar de lijkverbranding plaats vindt. Honderden mensen waaronder wijzelf staan zich te vergapen bij deze rituele verbrandingen. We stappen te
voet verder naar Durbar Square waar ik het niet kan laten om nog een thangka te kopen. Jeannique en Ri gaan het plein bezoeken terwijl de mannen
de typische hardware winkels van de sherpa’s nabij Thaiti opzoeken. Roy kan er een paar ijsbijlen viper op de kop tikken voor €150. Het wordt al laat
en morgen moeten we om 5.30 uit ons bed, daarom besluiten we om direct te gaan eten zodat we op een degelijk uur kunnen gaan slapen.
Woe 28/10/09 Kathmandu - Phakding
Hotel de L’Annapurna vergast ons met een ontbijt op de kamer om 6.00h en rond 6.30h zitten we in het busje op weg naar de nationale luchthaven
voor de tweede vlucht met Tara air naar Lukla. Om 8.20h hangen we al in de lucht en nog voor 9.OOh staan we al in Lukla na een schitterende
vlucht. Dawa zorgt voor alles en in een oogwenk zitten we met bagage en al hot lemon te drinken in de lodge. Als alles geregeld is gaan we op pad,
zodat we halverwege de namiddag aankomen in Phakding. Het logement begint goed, we verblijven in het splinternieuwe ‘Moutain Resort’. Meteen
valt op hoeveel alles hier duurder is geworden in 3 jaar. 3jaar geleden had je voor 500NR zowat een volledige menu, nu nog amper een spaghetti!
300Nr voor een 50cl cola en 500NR voor een grote fles bier. Het eten in het ‘Mountian Resort’ is lekker en de porties zijn voldoende. Het was een
lange dag zodat we om 21.00h gaan slapen.
Do 29/19/09 Phakding – Namche Bazar
Eens op weg zien we pas echt hoe druk het wel is dit jaar. Voor de bevoorrading trekken niet alleen dragers maar ook ellenlange rijen lastdieren naar
boven en beneden met de gebruikelijke kudde toeristen erachter want de dieren stappen tergend traag maar niemand waagt het om ertussen te
laveren. Aan de 4 bruggen die we over moeten zou verkeerspolitie zeker niet misstaan om één en ander te regelen. In Monjo nemen we een vroege
lunch in een stralende zon. Hier vlak voorbij moet onze trekking Permit nagekeken worden maar we moeten niet in de lange rij gaan staan, dat doet
Dawa wel voor ons. Langzaam maar zeker bereiken we de laatste brug om dan te beginnen aan de finale klim naar Namche. Dit is de eerste echte
test voor onze conditie want een 500 meter omhoog in een zinderende zon. Toch is tweederde van de afstand onder de bomen zodat het erger kon.
Iedereen stapt op eigen tempo omhoog en het valt mij op dat Jeannique, ondanks weinig intensieve training, een zeer vlot tempo handhaaft. Aan de
eerste lodge wachten we zoals afgesproken op elkaar en enkel Ri laat vrij lang op zich wachten. Ze is hier voor de eerste keer en neemt haar tijd om
landschap en cultuur tot zich te nemen. Blijkbaar is er ook een beetje onderschatting want ze is ook zonder drank gevallen en iemand van onze staf
is eerst naar boven gegaan om haar een fles water te halen. Pas dan kon ze blijkbaar terug verder. In Namche nemen we intrek in één van de
beroemdste lodges: Namche hotel. Eigenlijk is het inderdaad meer hotel dan lodge en oa Sir Edmund Hillary, Hans Kammerlander en de kroonprins
van Nepal genoten er van de voortreffelijke service. We spenderen de rest van de dag met het aanvullen van onze kitbag met trekkingkledij en
kuieren op de Tibetaanse markt. Ook Namche is precies een bedevaartsoord geworden waar je bijna voetje voor voetje door de smalle straatjes
aanschuift. Voor het diner moet je dan ook rond vijf uur kiezen en bestellen wil je rond half zeven kunnen eten. We hebben een kamer met prachtig
uizicht op de bergen en alvorens te gaan slapen nemen we nog wat nachtfoto’s met volle maan.
VR 30/10/09 Namche: rustdag
Een rustdag betekent natuurlijk niet op je luie krent gaan liggen. Veel belangrijker is de tijd gebruiken om te acclimatiseren en zodoende staat er een
uitstap naar Khumjung op het programma, wat ongeveer 300 meter hoger ligt dan Namche. De tocht begint met een zeer stevige klim tot aan het
vliegveldje van Siangboche waar enkel Pilatus Porter en helicopters landen vanwege de te korte landingsbaan. Het zicht op de Ama Dablam is hier
van een unieke schoonheid en we nemen onze tijd om alles tot ons te laten komen en te fotograferen. Ri heeft nogal wat problemen met haar
stokken: nadat er gisteren de lussen al af vielen is er nu een handvat dat naar beneden duikelt, blijkbaar is deze goedkope variant niet echt een
voltreffer. Na nog een korte klim bereiken we khumjung, het dorp met de groene daken en waar de middelbare school van de regio gevestigd is met
meer dan 300 leerlingen. Hier eten we ook iets lichts en trekken dan door naar Khunde, een zusterdorp van Khumjung waar een klein hospitaal is.
We zijn er getuige van de aankomst van een karavaan Tibetanen met zwaar beladen yaks die met koopwaar uit Tibet komen. Het is er veel te warm
voor de dieren en ze staan te puffen en hijgen alsof ze elk moment het bijltje er bij neerlaten. Terug in Namche nemen we een late lunch om daarna
nog wat te snuisteren in de vele trekking- en souvenirshops. ’s Avonds is de inspanning van de voormiddag al lang vergeten en bij een biertje wordt
er gekaart en nagepraat.
Za 31/10/09 Namche – Phortse Tenga
Na een stevig ontbijt zijn we terug “en route”, nu via de andere kan van Namche langs het zeer drukke pad naar Sanasa waar iedereen die omhoog
wil langs moet, zowel naar Gokyo als naar EBC of Chukhung. Hier besef je pas wat een menigte zich in de everest regio bevindt. Na enkele mooie
vergezichten op de Sagharmata gepasseerd te zijn drinken we hot lemon in Sanasa, waar er steeds mooie souvenirs als ringen en halssnoeren in de
kraampjes liggen. Jeannique en Ri zijn er dan ook als de kippen bij om één en ander aan te schaffen. Na Sanasa zijn we van de drukte af maar onze
splitsing gaat steil omhoog en zal dit blijven doen tot in Mong, waar de 3910 meter hoge Mong la gelegen is. Hier wachten we iedereen van onze
groep op want bergop neemt ieder zijn eigen tempo de verschillen zijn groot. Na de lunch gaat het snel naar beneden richting Phortse Tenga waar
we zullen overnachten. Gelukkig is Khangsa terug vroeg vertrokken want er is maar één lodge en de plaatsen zijn beperkt. Romain en ikzelf maken
gebruik van de River om ons eens grondig te wassen in het glaciale water, ik zal er een fikse verkoudheid aan overhouden. Het eten in de lodge is er
vrij lekker, ikzelf neem er yak stroganoff met rijst, een delicatesse.
ZO 01/11/09 Phortse Tenga – Dole
De tocht vandaag is vrij kort in afstand maar we moeten toch onze 350 hoogtemeters winnen. Het is dan ook direct klimmen geblazen en we
passeren een paar idyllische watervallen waar de NMA, de Nepal Mountaineering Association, ijsklimtraining geeft aan de klimgidsen in de winter. De
broer van Khangsa is er instructeur. Het weer is gewoon schitterend, er is nu al dagen geen wolkje te bespeuren. Eens aangekomen in Dole nemen
we terug plaats in de yeti inn, eigenlijk een lodge die we niet zo leuk vinden omwille van de zeer opdringerige eigenaar maar het eten is er niet slecht
en we zitten al op de goede kant van de vallei. In de namiddag gaan Rik, Roy, Romain en ikzelf een tochtje maken. Roy en Rik trekken de heuvelrug
op, Romain en ikzelf blijven in de zijvallei maar al gauw zijn we terug in de lodge want in de schaduw van de omliggende bergen is het bar koud. We
vullen de rest van de dag met kaarten, aan het houtvuur zitten en eten. Niemand voelt zich ziek, de acclimatisatie werkt goed.
MA 02/11/09 Dole – Machermo
Dit is waarschijnlijk de gemakkelijkste tocht van de ganse trek, ook al moeten we terug 300 meter omhoog naar 4350M. De grote lodge is bezet door
de immense groepen van DAV en dergelijke zodat we een andere moeten nemen wat niet naar de zin is van Dawa want het voedsel is hier niet zo
kosher. Hij controleert alles dubbel en uiteindelijk is er geen probleem maar het ontbijt zullen we toch niet hier nuttigen. Een deel van de groep gaat
wandelen, een ander gaat naar de lezing van één van de hoogtedokters in de rescuepost, een uiteenzetting over hoogteziekte, voorkomen en
genezen. Je hebt deze “vrijwilligers” best niet nodig: 50 US per consultatie en 10 US per medicijn.
DI 03/11/09 Machermo – Gokyo
We ontbijten in een lodge na een half uurtje stappen en trekken dan verder naar ons eerste doel. Na een stukje relatief plat gaat het fors omhoog
langs soms veel te hoge trappen. Eens deze hindernis genomen is het amper een paar minuten tot aan het eerste meer waar Khangsa ons opwacht
met hot lemon. Het is er koud en winderig en Ri zit terug een gans stuk achter. Dawa heeft mij hierover al uitgebreid gebrieft en mij ook al laten
weten dat de Renjo La met Ri uitgesloten is. Jammer want deze pas had zeker voor mij het hoogtepunt betekent, meer nog dan Mera Peak maar het
is nu eenmaal zo. Exit Renjo La. Ook in Gokyo zitten we in een andere lodge dan 3 jaar geleden . Ze heeft ook mindere kamers en vooral Romain
voelt zich de pineut wat een serieuze klaagzang met zich meebrengt. Na de middag gaan Rik en Roy direct door naar de 5340 meter hoge Gokyo Ri.
De rest blijft ter plaatse en ik deel Ri mee dat onze Sirdar besloten heeft niet over Renjo La te trekken omwille van haar gebrek aan fitheid. De
ontgoocheling is groot maar het is niet anders en Dawa weet heus wel wat hij doet. Het is al donker als Rik en Roy terug in de lodge zijn en vooral
voor Roy was de tocht blijkbaar meer dan pittig, hij is volledig uitgeput en moet zichzelf dwingen iets te eten, een heel ongewoon fenomeen bij Roy
die normaal alles binnenkapt, alle borden moeten leeg. Jeannique, Ri en ikzelf zullen morgen om 5.30H vertrekken naar Gokyo Ri, dus zitten we op
tijd onder de wol, lees pluimen.
WO 04/11/09 Gokyo – Gokyo Ri – Machermo
Om 5 uur klopt Jeannique op de deur bij Ri maar ze gaat niet mee zodat we met z’n tweetjes gaan. Ook Romain gaat niet maar die was er al in 2006,
wij ook maar een beetje afzien kan nooit kwaad als acclimatisatie. Jeannique is in supervorm en in 2 uur en 4 minuten staan we boven want ik ben
bij haar gebleven, samen uit, samen thuis. Het zicht is terug adembenemend mooi en er is geen wolkje aan de horizon te bespeuren. Dawa, Khangsa
en Karma zijn met ons meegekomen en samen drinken we hot lemon in de ochtendzon. Toch verbazingwekkend hoe vlot Jeannique hier omhoog
stapte en dit zonder enige echte training op enkele dagtochten de voorbije maanden na. Om kwart voor tien zijn we terug aan de lodge waar we een
Belgische eenzaat ontmoeten die net als ons graag in Nepal en India vertoeft. We hebben zelfs hetzelfde favoriete restaurant in Delhi: Malhotra. Hij
heeft echter problemen met zijn doodversleten schoenen en zal in Namche één en ander moeten laten oplappen. Kort na de middag zakken we nog
af naar Machermo, nu we de Renjo La toch kunnen vergeten. Het is wel zwaar voor Jeannique en mij na de beklimming maar zo korten we de
terugweg wat in. We zitten terug in een andere lodge, een gevolg van overbewandeling in de Khumbu op dit moment, en logeren samen met een
groep Nederlanders die nog omhoog moeten. ’s Avonds wordt er door de mannen flink gekaart, de vrouwen spelen sudoku en patience.
DO 05/11/09 Machermo – Mong La
Om 6 uur maakt Dawa ons wakker want er is iets loos met Ri. Ze zegt ons dat ze niet heeft geslapen, barstende hoofdpijn heeft en diaree. Duidelijk
symptomen van hoogteziekte maar wel raar dat ze die op dit moment vertoont want we zijn de dag ervoor meer dan 400 meter gezakt. Gisteravond
speelde ze de ganse avond patience en loste ze een sudoku op, wat erop wijst dat ze zich toen zeker kon concentreren en geen hoofdpijn had. Ze
zegt ons dat ze wil gebruik maken van haar bergsportverzekering en met de helicopter naar Kathmandu wil. We leggen haar uit dat je hiervoor toch
wel echt ziek moet voor zijn en besluiten advies te gaan vragen bij de dokters. Binnen het kwartier gaat Ri zienderogen achteruit in die mate dat onze
staf haar naar de dokter moet dragen. Bij de dokter komt er helemaal niets meer uit en zit ze wezenloos voor zich uit te staren. Alle reactietesten
mislukken en de dokters geven haar 2 uur zuurstof en 6 soorten medicijnen waaronder diamox en Dex. Blijkbaar help niets van deze middelen en er
wordt besloten de helicopter op te roepen. We zijn blij dat we terug voor Mountain Tribes gekozen hebben want het professionalisme dat Dawa en co
aan boord hebben wordt meer dan geapprecieerd. Een kleine drie uur later wordt Ri in de helicopter gehesen, het afscheid is hard maar het beste
voor beide partijen. In de avond zal Dawa, die steeds een thuraya bij zich heeft, bellen naar Babu in Kathmandu om te vernemen dat Ri in Lukla al
beterschap vertoonde en in Kathmandu enkel een paar uur in observatie was in het hospitaal. Daarna mocht ze naar haar hotel terugkeren.
Ondertussen is het al kwart na elf en moeten ook wij verder. We drinken gauw een soepje en zijn dan terug op weg richting Phortse Tenga waar we
een late lunch zullen nemen. In een dik uur staan we al in Dole en rond twee uur stappen we de lodge binnen in Phortse Tenga waar we een uurtje
dik verdiende rust nemen bij een lekkere maaltijd. Daarna rest er nog de toch wel steile klim naar Mong La waar we zullen proberen kamers te
vinden. Ook dit euvel wordt in een dik uur overwonnen en we vinden ook kamers in de lodge waar we steeds halt houden. Toch wel een dikke pluim
op de hoed van Jeannique en Romain want dit was echt een vrij zware dag met veel emoties en weinig tijd. In Mong nemen we de tijd voor foto’s van
dan Ama Dablam in de avondschemering en een babbeltje in de keuken met de vrouw des huizes bij een glas ongefilterde chang, iets voor de
liefhebbers. Moe maar enigszins opgelucht met het goede nieuws over Ri duiken we onze slaapzak in.
VR 06/11/09 Mong La – Namche
Dit is eigenlijk een beetje onze rustdag. Na de afdaling tot Sanasa zitten we terug in de immense drukte op het pad naar Namche waar we na een
dikke twee uur aankomen. We nemen terug onze intrek in het Namche hotel, een zekere waarde in het dorp, nemen een overheerlijke warme douche
en genieten van de luxe die we er ter beschikking hebben: internet, een lekkere bakkerij en talloze trekking- en klimshops. De namiddag vliegt
voorbij en het eten in hotel Namche is verbluffend lekker. Deze luxe zal zeker niet meer voorkomen op de rest van de trek.
ZA 07/11/09 Namche – Cheplung
De afdaling naar de befaamde brug verloopt prima maar deze drukte is echt van het goede te veel. Binnenkort moeten er verkeerslichten gezet
worden aan de hangbruggen. Ook dit is een vrij zware tocht in afstand en we zijn wat blij als we in Phakding aankomen om te lunchen. Er wordt
direct voor een lodge aan de overkant van de rivier gekozen, een ietwat verouderd etablissement maar met zeer lekkere spaghetti. Het verder verloop
naar Cheplung verloopt gestaag maar je ziet op de gezichten dat iedereen, ook dragers en staf, blij is als we een nagelnieuwe lodge binnenstappen.
We zijn moe en we hebben kou maar we mogen in de ruime keuken bij het houtvuur zitten. De enige medegasten zijn een franco-nepalees koppel
met een kindje, dat direct het middelpunt van de belangstelling is. Na het diner trekken we ons terug naar de grote eetruimte om de dragers en staf
in de warme keuken te laten eten. Lang duurt dat niet want het is te koud om er te vertoeven zodat we maar gaan slapen.
Vandaag hebben we ook onze klimsherpa, Dawa, ontmoet. Een vlotte, vrij jonge kerel die in Thamo woont en al 3 everest expedities achter de rug
heeft waarvan één met summit. Het klikt direct en dat is een opsteker want nu en dan zijn die everest-mannen grote ego’s met sterallures. Op naar
Mera peak.
ZO 08/11/09 Cheplung-Lukla-Chutenga
We beginnen met een korte klim naar Lukla die we in een drie kwartier afhaspelen. In Lukla aangekomen hebben we enkele uren respijt want we
vertrekken maar rond 13H naar Chutenga. We pikken het klimmateriaal op en alles wordt in orde gebracht om over te schakelen op camping trek.
Hierdoor hebben we ook 4 dragers meer nodig wat het totaal met onze klimsherpa erbij op 12 brengt. Vrij weinig zodat de ladingen er niet op
verkleinen. Ook de jonge broer van Dawa draagt nu een keukendoko en hij verrast ons allemaal. Dit is wel degelijk één van de vele sterke jonge
mannen, helemaal niet het kneusje van de familie. Langs de achterzijde van de luchthaven via het hospitaal van Lukla vatten we het pad aan naar
Chutenga. Meteen blijkt dat we eindelijk van de drukte verlost zijn en na een half uurtje blijkt ook waarom: hier zijn helemaal geen rij trekkers voor je,
geen aangelegde paden en geen hordes lastdieren. Hier zitten we in het desolate Nepal waar nog door riviertjes gewaad moet worden en over stenen
geklauterd, kortweg het Nepal waar wij alvast voor gekomen zijn. Toen Dawa mij in Dole zei dat de trek voor Ri in Lukla zou stoppen en hij haar niet
mee zou nemen naar de Hinku vallei had ik toch eventjes mijn twijfels maar nu versta ik hem volledig: dit is geen spek voor haar bek. We moeten een
vijftal valleitjes dwarsen alsmede 500 meter stijgen, drie keer moeten we het riviertje over stenen doorwaden, twee keer ligt er een bruggetje, lees
drie boomstammetjes naast mekaar waarvan één keer met superglad ijzeren plaatwerk er boven op. We doen er 3 uur over om op onze kampplaats
op 3300M te geraken en gedurende de ganse tijd komen we geen mens tegen op één Nepalese vrouw na met een rieten theestalletje halverwege.
Onze kampplaats is een kleine vestiging met enkel houten en rieten gebouwtjes waar de trekkinggroepen in koken. Slapen zullen we in onze tenten:
twee VE25 en 2 Mountain Harware exemplaren, het degelijke materiaal dus. Toch is er hier en daar reparatiewerk aan want op expedities zien die
echt af en blijkbaar ontziet niemand iets wat van hem niet is. Ook al kunnen we niet meer eten van de kaart, toch vinden we het eten van Dawa
lekkerder dan dat in de lodges. Na ons diner duiken we alvast de tent in want we moeten toch wat slaap inhalen en morgen staat een zeer zware dag
voor de boeg.
MA 09/11/09 Chutenga – Zatra La – Tuli Kharka
De eerste nacht in de tent is meer dan meegevallen, die dubbele matrassen zijn zeker even comfortabel dan de bedden in de logdes en een VE25
voor 2 personen is meer dan ruim. Na een uitgebreid ontbijt gaat het direct omhoog en dit zal voor een “paar” uurtjes zijn want we moeten meer dan
1300 meter omhoog. Het pad slingert zich rond rododendrons over stenen en achter rotsen omhoog tot we terug een huttenverzameling tegenkomen
waar we zullen lunchen. We zijn dan op 4000 meter en al 700 meter gestegen op zeer steil en onherbergzaam terrein. Nog een dikke 600 meter te
gaan dus en we zien de col pal bovenons liggen, versierd met talloze gebedsvlaggetjes. Vanaf nu is het echt puffen geblazen want het wordt steeds
steiler en steiler en het grind op het pad of wat er moet voor doorgaan maakt het stappen er niet gemakkelijker op. We klauteren de laatste meters
omhoog en bereiken de col alleen, dit is de col niet maar een colletje op 4500 meter op weg naar Zatra La. Deze is nog een uur over rotsblokken en
puin verder en een dikke 100 meter hoger. Totaal uitgeput staan we onder de gebedsvlakken van de Zatra La waar je bijna afwaait. Een uurtje later en
300 meter lager bereiken we de enige lodge van Tuli Kharka, een vrij nieuw gebouw maar o zo onderhevig aan de bulderende wind waardoor het al
compleet scheefgetrokken is: geen enkele deur kan nog dicht en zowel plafond en houten vloer zijn compleet scheefgetrokken of gebarsten. Nou ja,
het zal wel nog een nachtje houden zeker…Verwarming is er ook niet tenzij je er 100 NR per persoon wil voor betalen. Ja, het zijn wel degelijk
Nepalezen, geen noorderburen. We slikken dan maar ons eten binnen en gaan naar bed waar de wind gewoon dwars door de muren giert. Deze
plaats ligt echt in een venturi en het lijkt wel of elk ogenblik de boel gaat instorten met zo een gekraak en gepiep. Voor het eerst moet ik met mijn
muts op slapen, niet voor de kou maar voor de wind.
DI 10/11/09 Tuli Kharka – Kothe
In het ochtendgloren gaat de wind wat liggen en we trekken verder naar Kothe. We moeten eerst een soort van colletje over en om dat te bereiken
vorderen we over een soms vrij smal pad achter de winderige vallei. Eens door het colletje blijven we op hoogte langs een zeer geëxponeerd pad
waar Jeannique en Romain alles behalve op hun gemak lopen. Wat volgt is een enig ,zicht op onze dragers die op een richel zitten uit te rusten. Deze
scene blijft in mijn hoofd gegrift als het beeld van de ganse reis. We moeten verder lees afdalen en veel en steil. We hadden afgesproken te lunchen
in één van de lodges tijdens deze afdaling. Aan de eerste lodge is er niemand van de keuken te bespeuren, dus verder maar ook aan de andere is er
niemand en dit wekt enige wrevel op, vooral bij Romain die erover klaagt dat hij honger heeft waardoor ik dan weer uit mijn krammen schiet. In Nepal
lopen veel mensen met honger en mijns inziens is Romain daar niet bij. Enfin, in de tweede lodge betaalt Khangsa thee en koekjes en terug weg zijn
we. Even verder komt de immer goedgezinde en beresterke karma ons tegemoet met …thee en koekjes want wegens een gebrek aan kerosine in de
beide vorige lodges is de keuken nog wat verder afgezakt. Uiteindelijk bereiken we rond de middag een idyllisch plaatsje met zicht op de rivier waar
onze lunch klaar staat. We moeten nu enkel nog de rivier volgen en we bereiken vanzelf Kothe, of dat denken we toch. De tweede etappe begint met
een zeer steile trap, gevolgd door een soort houten trap/ladder uit een kippenren waar aandacht meer dan nodig op is. Vervolgens een al even
spectaculaire afdaling tot aan de rivierbedding met trappen van een kleine halve meter hoog. Daar gekomen moeten we terug een stuk omhoog door
het bos omhoog om uiteindelijk onder de poort van het Mera Peak district te belanden in Kothe, een vrij nieuw dorp waar verschillende lodges zijn
en waar zowat iedereen satelliettelefoon heeft, iets vrij ongewoon in dit verlaten gat. We logeren in een soort Finse bungalow, spiksplinternieuw en
vrij knus. Ook de eetruimte is aangenaam en van zodra we binnen zitten komt de eigenaar de kachel aansteken dit in schril contrast met de dag
ervoor. Hier is ook vers vlees beschikbaar en Dawa heeft een soort goulash gemaakt met verse puree, een waar culinair orgasme. Ik heb in dagen zo
lekker niet gegeten. Doordat het hier lekker warm is blijven we wat langer zitten en kaarten we tot een uur of negen.
WO 11/11/09 Kote – Tragnag
We dwarsen het dorp om de rivierbedding stroom op waards te volgen naar onze volgende bestemming. Het weer is omgeslagen en het is zwaar
bewolkt, de eerste dag op de ganse trek. Er staat een helse wind en de paar mensen die we tegenkomen hadden geen succes op de Mera Peak
vanwege deze wind. Halverwege heeft de keuken zich geïnstalleerd in een open kharka en wij moeten het voor de lunch stellen met een aftands
muurtje. De wind waait echt overal door en verkleumd verorberen we onze lunch. Daar het nog een eind is verspelen we hier niet veel tijd en trekken
verder. Uiteindelijk zien we in de verte enkele gebouwen onder een lange sliert gebedsvlaggen. Hier zijn we niet alleen want een achttal Mountain
Hardware tenten staan netjes op een rij naast een lodge. Ook wij slapen vandaag in de tenten wat alleszins windvaster is dan de houten lodge waar
we zullen eten. De grote groep is aan het oefenen aan een vast touw met de jumar en nadien leren ze afdalen, gelukkig hebben wij dit alvast al onder
de knie. Wij hebben meer plezier aan de kleine spruit van de vrouw des huizes die onze taal blijkbaar direct onder de knie heeft, om na te zeggen
tenminste. Na het eten zitten we nog wat bij het houtvuur en zoeken dan onze tent op.
DO 12/11/09 Tragnag – Khare
In het eerste gedeelte gaan we voorbij een enorme bres in een puinmuur. Hier was tot in 1998 het Sabai Tsho meer tot de dijk brak. Na een korte
hevige klim is het terug een gans stuk Nepali flat tot aan onze lunchplaats die gelukkig grotendeels uit de wind ligt. Tot hier liepen we vooral op en
langs een oude morenerug op een vrij gemakkelijk pad. We zitten nu al op 4800 meter hoogte, nog 225 meter te gaan tot Khare waarvan we de
blauwe daken nog net zien op deze sombere dag. Er volgt nog een meer dan pittig klimmetje om onze hoogste vast stek te bereiken en dit in meer
dan triestig weer. De loodzware grijze wolkenmassa hangt als het zwaard van Damocles boven onze hoofden. Een dik uur later stappen we de deur
van de … lodge binnen, de beste van het gehucht maar nog steeds zeer basic. De bedden zijn houten planken op stenen sokkels en de vloer kan je
het best vergelijken met de bodem van een spoorweglijn van die dikke keien. Waarschijnlijk hebben ze de parket al opgestookt op één van de
koudere dagen. We zijn nog niet goed binnen of het meest gevreesde gebeurt: het begint te sneeuwen, eerst fijne korreltjes maar tegen de valavond
dikke vlokken. Als het zo voort sneeuwt is klimmen volledig uitgesloten en moeten we zelfs denken aan een noodscenario waarbij we niet over de
Zatra La zullen geraken ( uitgesloten als er sneeuw ligt) en drie dagen extra moeten rekenen om Lukla te bereiken. We nemen de beslissing dat als
het niet sneeuwt we een eenmalige poging gaan doen op Mera Peak en als het wel nog sneeuwt keren we onverbiddelijk terug naar Lukla. Als we dan
3 dagen extra moeten stappen zouden we nog net op tijd aan de luchthaven zijn, er van uitgaande dat er vluchten blijven zijn. Moest het ook in Lukla
regenen of sneeuwen, dan zijn we helemaal de pineut. Het ziet er plots niet te best uit, reeds 10 dagen stralend weer en nu dit, net nu. Met een bang
hartje gaan we slapen.
VR 13/11/09 Khare
Als we om 7 uur opstaan ligt alles wit maar is het stralend weer al staat er terug een vrij harde wind waardoor de witte pluimen over de pieken
zoeven. We zullen dus een poging ondernemen maar de tocht van de vorige dagen heeft zijn tol geëist en ikzelf voel mij niet fit genoeg om omhoog
te vertrekken. Aangezien er geen tijd is om één of twee rustdagen in te lassen laat ik de beklimming aan mij voorbij gaan want de terugtocht zal ook
nog slopend zijn, zelfs als het weer goed blijft. Roy en Rik zullen wel proberen en vertrekken in de late voormiddag na de sherpa te overtuigen dat
het nu of nooit is. Hij zou ook liever een dag wachten maar er moet absoluut gebruik gemaakt worden van dit goed moment. Een half uurtje later zijn
ze achter de morenerug verdwenen en kunnen we enkel nog afwachten. Eén van de dragers blijkt aanleg te hebben voor kapper en knipt
verschillende van onze crew hun haar, hilariteit alom. Langzaam schuift de namiddag voorbij maar het weer blijft goed, al is de wind nog
toegenomen. Gelukkig bezit Mountain Tribes degelijke tenten want die zullen meer dan nodig zijn, voor noodgevallen is er zelfs een fles zuurstof
mee omhoog, inclusief masker.
ZA 14/11/09 Khare – summit day
Na het ontbijt zitten we buiten naar omhoog te staren richting Mera La en jammer genoeg wordt ons wachten al snel beloond wanneer “kleine Dawa”
samen met Rik naar beneden wandelt. Rik heeft gisteravond zijn eten niet kunnen binnenhouden is was te slapjes om een poging te wagen. Volgens
mij zouden ook zijn kleren met dit weer ontoereikend geweest zijn maar dit volledig terzijde en later blijkt ook dat hij de verkeerde stijgijzers mee
had, deze van Romain. Een fout die hem duur te staan had kunnen komen. Rond 10 uur komt ook Roy met de klimsherpa beneden gestormd. Zij
hebben de top gehaald en hebben in 8 uur alles afgehaspeld: de klim uit hoogtekamp en terug via basecamp naar Khare. EEN DIKKE PROFICIAT!!!!
Roy weet te vertellen dat hij zelfs aan de zuidpool nooit zoveel kou gehad heeft en de wind was soms ondraaglijk, in die mate zelfs dat hij tot
driemaal toe omver waaide. Verder vertelt hij dat de finale route dit jaar begint met een vijftal meter 80° om dan over te gaan in een vijftigtal meter
55°. Deze laatste heeft hij zelf voorgeklommen zodat er geen vast touw nodig was. Eind goed, al goed. De wind niet in acht genomen blijft het de
ganse dag mooi weer, hopelijk blijft het zo.
ZO 15/11/09 Khare – Kothe
Het weer is terug niet zo best met een enorme snijdende wind en we moeten vandaag 2 trajecten afleggen wat zeker niet van de poes is. In het eerste
gedeelte moeten we soms gewoon blijven staan door de wind en ook het zicht is beperkt met al dat stof. In Tragnag lunchen we op de plaats waar
we enkele dagen ervoor sliepen. Hier is het nu zo goed als verlaten, het seizoen loopt op zijn einde. De wind is wat gaan liggen zodat het volgen van
de rivierbedding enigszins draaglijker wordt. Voor de terugkeer hebben we echt gekozen voor de bedding en niet op het talud net erboven waar je
constant op en neer moet. Toch valt ons alternatief op sommige plaatsen echt tegen want het pad is meermaals versperd door naar beneden gerolde
rotsblokken die uit de extreem geërodeerde oever komen. Moest het hier nu echt zwaar beginnen regenen dan hadden we enorme problemen om
hier levend door te geraken want op elk moment kan er zo een blokje van een paar duizend kilo loskomen. Dit is echt een gratis avonturenpark dat
we er zo maar bij krijgen al zijn Jeannique en Romain er niet onverdeeld gelukkig mee. Na een paar uur klauteren bereiken we terug het originele pad
en wat later komen we aan in Kothe waar de enige toeristen een Amerikaan en Roemeense zijn op weg naar Mera Peak. Kothe is blijkbaar ook
synoniem voor vers vlees en Dawa trakteert ons op echte verse yaksteak, geen buffel zoals vaak wordt voorgeschoteld. Heeeeeerlijk! We slapen ook
terug in de bungalow, nachtrust verzekerd.
MA 16/11/09 Kothe – Tuli Kharka
Vandaag lopen we bijna de ganse dag tussen de bomen dus hebben we veel minder last van de wind die er wel degelijk nog is. Vandaag is ook een
rare dag want er heerste een rare sfeer en niemand kan ons volgen, ook de ultra snelle keukenstaf niet. Later zal blijken dat er wat strubbelingen
waren omdat grote Dawa, één van de dragers terug omhoog gaat met een bevriende gids naar Mera peak. Er moet dus een andere drager gezocht
worden en de ladingen moeten worden herzien want grote Dawa droeg echt wel veel. Waarschijnlijk vloeide de chang deze nacht ook een beetje te
rijkelijk door de Nepalese kelen. Na drie uur moeten we echt op de staf wachten omdat we niet weten waar ze gaan stoppen voor lunch, het is
uiteindelijk op de plaats waar we thee dronken op de heenweg. Met moeite is een drager gevonden maar die was nog ladderzat dus moet deze eerst
zijn roes uitslapen waardoor de klimsherpa, die bij hem blijft met een dag vertraging zal aansluiten. De heikele passages moeten we dus ook alleen
en zonder hulp nemen want zelfs onze getrouwe Khangsa is duidelijk nog niet nuchter en valt tot 4-5 keer toe pardoes vooruit en kan geen stap mee
op de weg omhoog. Het weze hem vergeven want deze misstap staat in schril contrast met wat deze gast voor ons al gedaan heeft. Het is al na vier
uur als we het koude kot in Tuli Kharka bereiken en we vragen aan kleine Dawa om alsnog de kachel aan te steken wat ook gebeurt. Hier is de wind
terug niet te harden en als toetje krijgen we er terug sneeuw bij. Voor de tweede keer gaan we met een bang hartje slapen want morgen moeten we
over Zatra La en vanaf 20-30 cm is dit onmogelijk wegens te gevaarlijk.
DI 17/11/09 Thuli Kharka – Chutenga
Om 5.30H sta ik op want ik wil weten hoe het weer is. Wind is er alleszins nog genoeg maar de sneeuwval is een groot vraagteken. De ganse nacht
voelden we sneeuw door de spleten in de muren en dak waaien maar het valt allemaal nogal mee wat er ligt een drietal cm. Je ziet echter geen 50
meter ver van de lage wolken en mist en de wind…die loeit er maar op los. Toch stellen zowel Dawa als Khangsa mij gerust als ik naar de pas vraag:
“easy”. We hebben deze lange dag in twee gesplitst zodat we niet direct naar Lukla afdalen maar tot aan het houten kot in Chutenga. De tocht naar
de col is koud door de wind maar na een dik uur staan we aan het theehuis een paar meter onder de Zatra La. Bijna direct beginnen we aan de
traversé naar het 100 meter lager gelegen colletje en hier is het toch opletten geblazen met die sneeuw op de grote keien. Toch wordt ook dit euvel
overbrugd en er rest ons nu alleen nog de diepte in te duiken langs de andere zijde. Het pad is echt vrij steil en vooral Romain heeft er moeite mee
om vertrouwen te hebben in zijn schoeisel met die witte pels er net onder. De ene dus al wat langzamer dan de andere bereiken we onze lunchplaats
op 4000M waar geen sneeuw meer ligt. Eigenlijk zijn we hier vrij snel en konden we misschien wel doorstappen tot Lukla maar de vliegtickets zijn nu
geboekt voor overmorgen en twee nachten in Lukla is een beetje te veel van het goede. Na de lunch dalen we dus op het gemak af naar chutenga
waar de tenten al recht staan en de hot lemon klaar is. Voor de laatste keer slapen we in de tenten en voor mij is het goed geweest want mijn therm-
a-rest is aan het delamineren en uit ervaring weet ik dat het soms snel kan gaan. Toch zal het niet verergeren en al kan ik een andere krijgen dank zij
levenslange garantie, die mat gaat niet meer mee terug naar België en ze wordt de eigendom van Dawa die ze zal gebruiken op zijn volgende
everestexpeditie de komende lente.
WO 18/11/09 Chutenga – Lukla
Een eitje, in een paar uurtjes zullen we in Lukla zijn maar het is toch oppassen geblazen want het heeft gevroren en we moeten verschillende keren
water oversteken. Het begint al goed want na 5 meter is er het eerste bruggetje, lees 3 boomstammetjes die er witgevroren bijliggen. Dit eerste euvel
wordt zonder problemen overwonnen maar bij de volgende oversteken gaat het voor meerdere dragers mis op de verijsde stenen waardoor ze tot de
enkels het ijskoude water inzitten. Wij houden het droog en net voor we Lukla bereiken zien we in een woning een stookketel voor raksi op de
brandende kachel staan. Thuis stoken is hier schering en inslag met soms verkeerde afloop tot gevolg. In Lukla nemen we onze gebruikelijke lodge
en Jeannique en ik hebben terug dezelfde kamer met zicht op de landingsbaan. De namiddag gaat maar traag voorbij en Jeannique is echt moe van
de tocht waardoor ze bijna haar bed niet uitkomt. Ze weet dat het gedaan is en heeft een beetje last van “decompressie” maar gaat toch mee naar de
everest-bar voor happy hour. Na ons diner, lekkere kippenbillen, delen we de fooien uit en laten ons een laatste keer gaan met veel te veel chang. Het
afscheid van onze dragers is zeer hartelijk: wij waren tevreden van de service en zij zijn tevreden met de fooi, die meer dan aangepast is aan de
Nepalese index.
DO 19/11/09 Lukla - Kathmandu
We weten van Dawa dat we de derde vlucht hebben bij Yeti. Dat betekent niet het derde vliegtuig maar de derde keer dat een vliegtuig de navette
maakt en dus kan het laat worden. We zijn al blij dat met deze drukte en wetende dat er eergisteren geen vluchten waren we geen extra dag moeten
wachten. Nog één van de vele voordelen met een gerenommeerd bureau te vertrekken want verschillende autonome trekkers lopen nu al twee dagen
doelloos in Lukla rond, wachtende tot er terug plaatsen vrij zijn om hen mee te nemen want groepen hebben absolute voorrang. Aan hen wordt ook
verteld dat Nepali tot dan niet mee kunnen maar dat is pure larie en apekool want op onze vlucht zitten er 2 waaronder onze sirdar Dawa. Autonome
rugzaktoeristen spenderen nu eenmaal minder in een regio dan georganiseerde groepen die vaak sirdar, klimsherpa, keukenpersoneel en een horde
dragers tewerkstellen en dit is de tol die zij dan betalen, de tol van het wachten. De derde vlucht is er rond 13 uur dus ook wij moeten wachten maar
liever 3 uur dan 3 dagen. Deze late vlucht brengt mee dat de lage namiddagbewolking zijn intrede al gedaan heeft en dat de vrij nieuwe Dornier 227
die een lading rijst naar de Khumbu gebracht heeft, meer op een schommel lijk dan op een vliegtuig. Dit is een attractie waar ze in bellewaerde een
puntje kunnen aan zuigen. Die Dorniers vliegen duidelijk een stuk sneller dan de twinotters en in een kleine 25 minuten staan we op het tarmac van
Tribuvan airport. Waar onze bagage direct aan het busje gehangen wordt. Dit busje rijdt dan recht tot aan de uitgang buiten, geen controle of
uitcheck meer maar het hek door en buiten, sneller kan niet tenzij het busje tot aan het hotel zou rijden. We zijn nu twee dagen vroeger in Kathmandu
en zijn daar helemaal niet kwaad voor want op dit punt was mijn origineel schema echt wel krap amper een halve dag als reserve. Het enige nadeel is
dat we nu meer tijd hebben om te shoppen, wat voor Jeannique betekent souvenirs en curiosa opsporen en voor mij één en ander gebruikt
klimmateriaal verkopen en nagelnieuw Camp en Black Diamond stuff aanschaffen want ook voor “echt” materiaal is Kathmandu interessant met
prijzen die ongeveer 20 – 30% goedkoper zijn dan bij ons en met dingen die in België nog niet te koop zijn zoals de XENOS klimgordel van BD. Eerst
naar Hotel de l’Annapurna om in te checken, een douche te nemen en kleren aan te doen die naar wasverzachter ruiken en niet naar zweet en
verbrande yakmest. Toch raar dat we bijna steeds moeten braken als we onze kitzak opentrekken en er een walm van jewelste je neusgaten prikkelt
en dat je op het moment dat je die kleren draagt je er niets van merkt, allé, toch niet bij jezelf. Ik vul direct één van onze zakken met alles wat echt
niet meer door de beugel kan en sluit die af om niet meer te openen vooraleer we in Aalst zijn. Eigenlijk zou ik eens het gezicht willen zien van de
douanier in Zaventem die deze zak eens grondig wil onderzoeken. Ik zou mijn lach niet kunnen inhouden moest ik horen:” Niets aan te geven? We
zullen eens kijken…” Om 15.00H zijn we terug op weg, te voet nu richting Fire & Ice voor een lekkere pizza al is de bediening er ondermaats en vind
ik persoonlijk de pizza van Dawa op zijn kerosinevuur minstens even lekker. Dan gaan we het gehuurde materiaal bij Holyland terugbrengen en
praten een beetje over de overleden Tomasz Humar, die hier regelmatig kwam. Geen wonder want dit is één van de beste winkels van Kathmandu:
steeds een eerlijke prijs voor aan- en verkoop en altijd bereid om te helpen. Daar het al zo laat is gaan we niet meer terug naar het hotel maar gaan
direct eten bij Helena’s al moet ik niets hebben want die pizza ligt op mijn maag. Na meer dan drie weken slapen we terug in een luxe kamer met
super bedden en dat doet deugd.
PS Geen spoor van Ri. Naar verluid zou ze in Pokhara vertoeven maar zelf heeft ze geen briefje of bericht nagelaten. Ze zal wel opdagen voor we
naar huis moeten.
VR 20/11/09 Kathmandu
Om half negen spreken we af aan het ontbijtbuffet en de overdaad zou bijna schaden. Dan is de ganse dag gereserveerd om met Jeannique Thamel
onveilig te maken want zij kan echt zwaar onderhandelen over een prijs, ze zullen het daar geweten hebben. Romain zal ons vergezellen want ook hij
laat Jeannique liever onderhandelen. We beginnen onze zoektocht in freakstreet en hebben onze zinnen gezet op een gompa-deurknop. In de tweede
shop is het al prijs en hebben ze twee perfecte exemplaren. Alleen de prijs zit niet goed en wanneer Jeannique een bod doet gooit onze Nepalese
vriend zijn rekenmachine bijna op haar hoofd. Dit wordt niets. We kuieren verder en ik ga bij Holyland één en ander omwisselen waarna ik de trotse
eigenaar ben van oa die Xenos gordel van BD. ‘s Middags gaan we pasta eten in La Dolce Vita, waar ze mijns inziens veel betere Italiaan serveren
dan in de Fire & Ice. Mijn rugzak vult zich omgekeerd evenredig met onze geldbeugel en de namiddag vliegt voorbij. Toch hebben we ver van alles
wat we wilden gekocht en dus zal er morgen een vervolg moeten aangebreid worden. Ook Romain heeft nog veel te veel roepies over en zal een
tweede ronde moeten aanvatten. Na zo een lange trek doet het trouwens deugd eens een paar dagen te niksen al leggen we serieus wat kilometers
af, zonder het te beseffen. Mijn maag is nog steeds niet ok maar we wagen ons toch aan een rondje Third Eye restaurant voor het diner, de chicken
khadai is hier echt top.
ZA 21/11/09 Kathmandu
Romain heeft deze morgen een beeld gekocht van een Thara, bijna exact hetzelfde dan wat wij twee jaar geleden kochten in Leh. Hij was er toen bij
dus hij vond het wel degelijk ook mooi, net als wij. Met een bang hart gaan we terug naar de shop met de gompa-deurknoppen want nergens anders
vonden we zulke mooie. Gelukkig is het een andere verkoper en Jeannique slaat meteen toe: ze koopt beide voor nog 100 roepie minder dan
gisteren. Dan gaat het naar de kruidenbazaar voor verse zwarte peper en chili om te vervolgen met nog enkele cd’s en dvd’s. Daar we toch in de
regio zijn vragen we in Nirvana Garden(want daar logeerde ze) naar Ri maar het enige dat ze weten is dat ze vandaag terugkomt uit Pokhara. Hopelijk
is ze op tijd en neemt ze contact op want vanavond zijn we uitgenodigd bij Dawa, onze sirdar en kok, die een laatste maaltijd voor ons gaat bereiden.
Hopelijk niet het laatste avondmaal. We eten op een leuk terrasje in Thamel met zicht op de hoofdstraat en is het nu deze Russische salade of zijn
het de verse aardbeien die we op straat gekocht hebben, maar mijn darmen protesteren hevig tegen de inhoud. Dit komt niet goed, meer dan drie
weken op trek niets gevoeld en na 2 dagen Kathmandu heb ik prijs. Ook Jeannique heeft er een beetje van maar in veel mindere mate blijkbaar. Als
we in de late namiddag nog wat rond kuieren stopt er een taxi en staat plots Ri naast ons, op weg naar Hotel de l’Annapurna. Ze heeft Rik en Roy
ook al gezien en weet dat ze de kamer met Romain kan delen. Om half zeven staat Dawa met zijn oom in de lounge van het hotel en beiden
vergezellen ons met een taxi naar hun appartement. Dit valt meer dan mee en is gelegen in Lazimpath, een vrij residentieel gedeelte van Kathmandu.
Alles is picobello afgekuist en opgeblonken, zou dit voor ons zijn of zijn deze drie samenwonende mannen zo ordelijk en proper? Enfin, niets op aan
te merken en het eten is gewoon verrukkelijk. Mijn maag en darmen protesteren echter hevig en na een meer dan hartelijk afscheid ben ik wat blij dat
ik ons toilet op de kamer kan opzoeken. Mijn laatste nacht in Kathmandu wordt in ieder geval eentje met weinig slaap, 11 keer zal ik het kleine
kamertje opzoeken voor het ochtend wordt.
ZO 22/11/09 Kathmandu – Delhi
Jeannique heeft mij vol immodium en enterol gepropt en na een ontbijt van Lassi en joghurt kruip ik terug in mijn bed terwijl zij de laatste roepies
gaat opmaken bij oa amrita crafts. ’s Middags eten we enkel een cinnamon roll en om half een staan Babu en Dawa in de lounge om ons op te halen.
We drinken eerst samen nog een echte koffie, geen nescafé, en nemen afscheid van beide heren met de belofte elkaar zeker terug te zien. Hopelijk
duurt dit niet te lang denken Jeannique en ikzelf luidop. Ons luxe busje is vrij snel door het verkeer gelaveerd en in no time staan we in de
inkomsthall van de luchthaven. Met een beetje roepies onder tafel geraakt al onze bagage netjes ingecheckt, vooral Romain zat er met zijn 31,6 Kg
ruim over. Ook de controle van de handbagage verloopt vlot al haalt de luchtvaartpolitie bij Ri een Zwitsers zakmes uit één van haar 7 handbagages.
Bij de heenreis vonden ze ook al een naaischaartje wat ze uiteindelijk mocht behouden, het zakmes vliegt uiteraard onverbiddelijk in de vuilnisbak.
Vanaf dan is het enkel aftellen voor de vlucht al wordt dit aftellen enigszins verlengd want ons vliegtuig heeft meer dan een uur vertraging. Gelukkig
hebben we geen haast want we moeten toch een kleine 9 uur in transit op de luchthaven van Delhi. De vlucht verloopt rimpelloos al had ik mij van de
service van Jet Airways wat meer voorgesteld. Zo krijgt bijvoorbeeld wie wil een biertje, de rest krijgt helemaal niets. Ook hun behandeling in de
transit zone is totaal ondermaats en dit voor tickets van meer dan 1000 Euro. Dan kunnen ze nog wel een puntje zuigen aan de service van het voor
velen totaal marginaal Biman Bangladesh. Bij hen kregen we een degelijke maaltijd tijdens de wachttijd en wie wilde had een bed ter beschikking, dit
is schril contrast met een harde stoel of de vloer. Langzaam tikt de klok voorbij in de transitzone en rond 24 uur mogen we verhuizen naar de
vertrekhal waar ik direct mijn gading vind in een broodje van Subway. Ik heb bijna niets gegeten de ganse dag uit vrees voor mijn diarree maar deze
versnapering smaakt overheerlijk.
MA 23/11/09 Delhi – Vilvoorde
Het wachten was dus eindeloos maar nu komt er schot in de zaak. We hebben bijna geen vertraging bij het opstijgen, hooguit 10 minuten en dat is
meer dan uitstekend voor Delhi. Ook het comfort op deze vlucht (Delhi – Brussel – Toronto) is vrij behoorlijk al zou ik niet graag nog een uur of 8
moeten blijven zitten. Eten doe ik niet meer op het dessert na en iedereen probeert het beste van de nacht te maken. We komen met 20 minuten
voorsprong aan in Zaventem maar verliezen er 30 omdat onze bagage zo lang wegblijft. Toch is alles van onze groep netjes op bestemming en
nemen we afscheid van elkaar. Lena en Jozef zijn zoals steeds op post en we hebben nog net tijd genoeg om te gaan ontbijten in de Makro van
Machelen. Het weer is onvoorstelbaar slecht, dit is echt geen weer om een hond door te laten. Na een lekker ontbijt met twee broodjes Ardeense
ham, fruitsap, koffie, 2 immodium en een enterol stap ik om vijf voor negen de deur binnen bij Procura NV, mijn werk. Het zal nog een zware dag
worden…ja, ik moest dezelfde dag nog aan de slag.
