© AVONACU 2013
Nepal
MAAK UW KEUZE
Nepal 2011 Trekking in Langtang.
Dag 1:Woensdag 23 maart Aalst-Doha
Rond half twaalf zijn we gelaarsd en gespoord zodat we niet langer wachten en vertrekken richting Zaventem. Even na half een is Romain al ter plaatse
en een kwartiertje later zijn ook Koen en Nele van de partij. We nemen afscheid van de respectieve ouders en na de controles is het al gauw tijd om in te
stappen want Qatar is stipt met hun tijdsschema. Na een uurtje wordt het aperitief en eten geserveerd en een paar uur later krijgen we ook nog een snack.
Perfect op tijd landen we in Doha en het wachten kan beginnen…
Dag 2:Donderdag24 maart Doha-Kathmandu
Na negen uur puffen en blazen zitten we terug in het vliegtuig op weg naar Kathmandu. Zoals steeds is dit toestel een ouder type maar het ontbijt is terug
overheerlijk. Even voor 16 uur locale tijd landen we op tribuvan airport en daar wij alle formulieren thuis al ingevuld hebben gaat het uitchecken
vliegensvlug. Bhai van Zambuling staat ons met een reuzepancarte op te wachten en een weinig later zitten we in de lounge van hotel Nirvana Garden. We
nemen een douche en kuieren nog wat door Thamel. Het is lekker warm maar het valt op dat er in het voorjaar toch wel minder toeristen zijn dan in het
najaar. We beginnen ook aan onze shopping voor zaken die we nodig hebben op de trek tot we in third eye restaurant ons eerste avondmaal gaan
nuttigen, een voltreffer. Daarna gaan we op tijd naar bed want we zijn nu toch al meer dan 30 uur wakker.
Waarom Zambuling Treks and Expeditions: In 2009 al liet dit bureau een zeer degelijke en verzorgde indruk na op mij. Hun prijzen waren correct, zeer
gedetailleerd, verzorgde website en Bhai, de baas, antwoordde steeds binnen de 12 uur op mijn mails. Toch had ik toen al een afspraak met mountain
tribes en belofte maakt schuld. Dit jaar deed ik beide terug een vraag tot offerte en Zambuling stak er met kop en schouders bovenuit.
Dag 3:Vrijdag 25 maart Kathmandu
We ontbijten om 8 uur want het is een drukke dag vandaag en die begint met het vervolg van de obligate shopping. Wij hebben niets meer nodig maar
Romain, Koen en Nele hebben toch nog één en ander nodig. Na een snelle hap in la dolce vita moeten we echt terug naar het hotel want daar wacht de
taxi op ons en zet ons af in Pashupatinath. Na het aanschouwen van een paar ceremonies met lijkverbranding die we doorspoelen met een koude cola
gaan we op bezoek bij Bhai van het trekkingbureau. Al gauw blijkt dat dit een zeer gegoed burger is met een kast van een huis waar zijn bureau onder
gevestigd is. We worden er meer dan royaal ontvangen maar moeten dan echt door naar Bodnath want dit verheven oord staat ook nog op het
programma. Nog nooit zagen we zoveel volk bijeen aan de stupa maar naar verluid is dit dagelijkse kost vanaf 17 uur. We blijven er tot het donker is en
Bhai, weeral hij, staat ons op te wachten aan de ingang. Een weinig later is de taxi er terug en brengt ons naar Thamel waar we gaan eten bij Helena’s. We
ronden de dag af met een rondje internet om het thuisfront gerust te stellen en dan moeten we echt naar bed want morgen moeten weer terug uit om half
zeven.
Dag 4:Zaterdag 26 maart Kathmandu-SyabruBensi
Kwart voor acht en we zitten in de terreinwagen op weg naar de startplaats van onze trekking. Na een uur stoppen we voor thee en nog een kleine twee
uur later houden we halt in Trisuli voor een vroege lunchpauze. We houden het bij een soepje want het is nog vrij vroeg en naar verluid gaat de weg nu
echt slecht worden, van hieruit is er geen asfalt meer te bespeuren. Toch valt het reuze mee want men is bezig met de weg te preparen om deze ook te
verharden met geld van China die er veel voor over heeft om een goede handelsweg te hebben richting Nepal en India. Even voor drie rijden we de
parking op van Buddha guest house in Syabru Bensi, een mooi hotelletje met ruime kamers. Een uurtje later arriveren ook onze dragers, Mingmar, Lama
en Tsering, want die zijn met de bus gekomen. Eén ervan stond al 3 keer op de 8201 meter hoge Cho oyu dus zijn we in goede handen. Na de thee met
koekjes maken we de bedden klaar (slaapzak uitpakken en openleggen) en lopen nog wat door de hoofdstraat om een paar sfeerbeelden vast te leggen.
Dan bestellen we ons eten voor de avond zodat we om zes uur kunnen beginnen en het smaakt, niet alleen omdat het lekker is maar een middagmaal van
soep en een paar kleine bananen is nu niet echt maagvullend. Na het avondmaal wordt en nog wat gelezen en nagepraat maar om 8 uur gaat iedereen
naar bed. Morgen terug om half zeven worden we gewekt met thee en het nodige waswater.
Dag 5:Zondag 27 maart SyabruBensi-Lama Hotel
Om kwart voor acht zijn we op stap en een half uurtje later zien we reeds de eerste dieren, een grote kudde apen aan de overkant van de rivier (languren)
dit is een echt nepali flat parcours; bijna evenveel omlaag dan omhoog. Na twee uur hebben we thee in hotspring hotel en nog anderhalf uur later
lunchen we in bamboo lodge waar we verse soep en spaghetti voorgeschoteld krijgen en dat smaakt na zo een hevige start. Ook daar zitten er
verschillende languren en een eindje verder spotten we een paar muskusherten, hier zit blijkbaar toch wel meer wild dan in de vorige regio’s. Na de
middag is het pad toch wel meer rechtaan rechtuit omhoog en na nog een korte theepauze onderweg bereiken we Lama Hotel. We zijn een beetje laat om
de mooiste lodge te hebben en hier is redelijk wat volk bijeen want ook de trekkers die terugkeren slapen hier maar we mogen zeker niet klagen. De
kamers zijn proper en het eten is er lekker, mee moet dat niet zijn.
Dag 6: Maandag 28 maart Lama Hotel-Langtang
Terug op hetzelfde uur opgestaan en vertrokken maar het gaat al vlotter dan gisteren zodat we rond 11 uur al in Ghoretabela zijn voor de lunch. Jammer
dat het sinds deze nacht regent, tussen 4 en 5 uur zelfs zeer hard maar op de trek net hard genoeg om een jas te dragen. Tot hier liep de tocht door een
combinatie van rododendron- en oerwoud en terug zien we languren in de bomen alsook verschillende eekhoorns. Als we aankomen in Ghoretabela stopt
het met regenen maar toch eten we binnen want de kachel is nog warm zodat we nog één en ander kunnen drogen. We eten ook al wat minder dan
gisteren want de hoogte begint al mee te spelen hier op 3000 meter. Het weer betert zienderogen zodat we in T-shirt vertrekken maar al gauw begint het
terug te regenen en het is ook kouder geworden zodat we wat blij zijn als we in onze lodge aankomen. Gelukkig brandt de houtkachel en kunnen we ons
lekker warmen. We vullen de avond met eten en kaarten. Ook tijdens de nacht horen we het vrij hard regenen.
Dag 7:Dinsdag29 maart Gore Tabela-Kyanjin Gompa
We hebben meer dan geluk als we buiten komen want de zon is van de partij. Het is wel wat frisser maar de vergezichten zijn overweldigend. We zitten nu
boven de boomgrens wat alles nog wat spectaculairder maakt. Even voorbij halfweg passeren we enkele huizen waar een lawine heeft toegeslagen. Van
één is de bovenverdieping er af, een andere woning is met de grond gelijk. Twee doden en enkele zwaar gewonden zijn het resultaat. Onze uitbundigheid
slaat om in medeleven met deze mensen, de natuur kan hard zijn, ook op kleine schaal. Gisteren hebben we een kleine som geld gegeven aan een kind
die op weg was naar Ktm met een gebroken arm door een lawine. Niet wetende of dit waar was hebben we haar toch maar het geld gegeven, nu we de
ravage aanschouwen worden we er even stil van. Toch moeten we verder met onze tocht naar Kyangin Gompa. Bhai opteert voor de monastery lodge
even buiten het”centrum”, een kleinere lodge dan de meeste maar volgens hem is er daar steevast minder lawaai en wordt het eten beter verzorgd dan in
een mastodont met 20 kamers. De kamers zijn niet al te groot maar proper en het zonneterras mag er best wezen. Als de zon weggaat wordt het hier bar
koud maar de kachel wordt aangestoken en het is lekker warm als we aan het avondeten beginnen. Mij smaakt het iets minder want ik heb een beetje last
van mijn darmen en wat opkomende hoofdpijn, waarschijnlijk de eerste verschijnselen van hoogteziekte. Om kwart voor acht zitten we dan ook al in ons
bed na een aspirine genomen te hebben maar eerst bespreken we de tocht van morgen. Het wordt Kyangin ri, een 4800 meter hoge top boven het dorp,
Tsergo ri is een stuk verder en er ligt ook nog vrij veel sneeuw op, doorvoor hebben we het nodige materiaal niet mee. Romain zal met Bhai een wandeling
maken naar de airstrip van langtang die al jaren niet meer in gebruik is.
Dag 8: Woensdag 30 maart KyanjinGompa
Ik heb een slechte nacht achter de rug met heel wat hoofdpijn en diarree maar nu voel ik mij terug wat beter. Toch beslis ik om niet hogerop te trekken en
samen met Romain te gaan wandelen en fotograferen. Jeannique gaat ook mee met ons zodat enkel Koen en Nele de heuvel beklimmen. Het weer is
prachtig, het heeft een weinig gesneeuwd deze nacht wat adembenemende vergezichten oplevert. Het lukt ons dan ook enkele mooie kiekjes te schieten.
Na onze tocht gaan we bij de bakker een koffie drinken en een stukje veel te droge cake eten. Daarna maken we van het goede weer gebruik om ons haar
te wassen. Even na twaalf uur komen ook Nele en Koen ons gezelschap houden in de eetbarak. Ze zijn moe maar voldaan met hun beklimming. De rest
van onze rustdag houden we ons bezig met puzzelen, kaarten en lezen.
Dag 9: Donderdag 31 maart Kyanjin Gompa-Lama Hotel
Een lange dag voorzien vandaag met meer dan 1400 meter afdalen. Om kwart voor acht zijn we op weg richting langtang waar we thee zullen drinken. We
passeren terug de plaats waar de lawine beneden is gekomen en zien nog maar eens de ravage die hier is aangebracht. Het weer is prachtig en we
vorderen goed zodat we na een paar uur al thee aan het drinken zijn. Vlak naast onze rustplaats is een locale boer aan het ploegen met een houten ploeg
en twee runderen, wat een labeur. Een half uurtje later zakken we verder af naar Goretabela waar we zullen lunchen. Even voorbij Langtang stoppen we
voor de verzorging van een kind die in zijn hand gesneden heeft. Van zijn vinger zie je de pees gewoon uitsteken, dit ziet er echt niet goed uit. Nele
verzorgt het zo goed als mogelijk en we proberen de ouders te overtuigen dat dit iets voor een echte dokter is. Ze knikken van ja maar we beseffen dat dit
bijna onmogelijk zal zijn in een land waar ziekteverzekering onbestaande is. Hopelijk komt dit nog goed want dit ziet er echt ernstig uit. In Goretabela
rusten we even uit bij het middagmaal want we hebben er nog maar 700 hoogtemeters opzitten en de volgende 2,5 uur duiken we terug het bos in met zijn
duizend trappen. Romain neemt het voortouw en eigenlijk sneller dan verwacht zijn we in Lama Hotel waar we dezelfde lodge nemen en direct onder de
douche kruipen. Ook al mocht het water wat warmer zijn, het is zalig om ons eens volledig te kunnen wassen. Na het avondeten spelen we nog een potje
kaart en duiken dan onze slaapzak in want het is al na acht uur.
Dag 10: Vrijdag 1 april Lama Hotel-ThuloSyabru
Op ons vaste uur, half acht vertrekken we voor een zware dag met eerst 700 meter naar beneden en dan terug meer dan 700 meter naar omhoog. Het is de
klaarste dag sinds we hier zijn, er is geen wolkje aan de lucht te bespeuren. De afdaling gaat vlotjes en waar we een weekje geleden onze eerste thee
gedronken hebben houden we lunchpauze. De spaghetti met echte boschampignons is er gewoon super, hopelijk zijn het allemaal eetbare, je weet hier
maar nooit. Even na de middag beginnen we onder een loden zon aan de beklimming. Het eerste gedeelte gaat steil omhoog en ook de 3 Israeli’s, welke
we al van dag 2 tegenkomen hadden het liever wat minder heet gehad. Toch is dit het afzien meer dan waard want eens we op een plateautje komen is het
pad wonderbaarlijk mooi met Thulo Syabru steeds aan onze rechterzijde. Op het einde van de vallei moeten we even naar beneden over een ellenlange
hangbrug om dan aan de andere zijde langs tientallen terrasjes het dorpje te bereiken. We zitten bijna helemaal bovenaan de heuvelrug zodat we van op
onze kamers een adembenemend zicht hebben op de vallei van waar we komen maar ook op de andere zijde richting Tibet. Nadat we onze intrek genomen
hebben bezoeken we de kleine gompa van het dorp waar enkel kleine pagadders hun best doen om onze aandacht te trekken met zang en dans. Het lijkt
wel of we hier een stukje dichter bij de hemel verblijven. Daarbovenop krijgen we er het beste eten van de tocht tot dusver en is er ook terug elektriciteit
zodat we zelfs een muziekje kunnen spelen. Moe maar meer dan voldaan kruipen we in onze slaapzak.
Dag 11: Zaterdag 2 april ThuloSyabru-SingGompa
We zijn vergeten te e-mailen zodat we dat nu voor het ontbijt didi wakker maken om het thuisfront te kunnen inlichten dat alles ok is tot dusver. Daarna
kiezen we een kuip chocoladepudding als ontbijt want we beginnen direct met meer dan 800 meter klimmen. Het weer blijft stralend wat inhoud dat we
terug moeten stijgen met een brandende zon. Gelukkig zitten we na een uurtje in het bos waar het toch wel aangenamer stijgen is. Om 11 uur hebben we
onze 850 hoogtemeters geklommen en we bestellen direct ons eten want we worden op de voet gevolgd door een groep van 15 Duitsers. Zij betaalden 799
Euro voor dezelfde trek als wij, kunnen niet kiezen wat ze eten en moeten alle drinken die niet bij het eten gegeven wordt zelf betalen. Ze worden er een
beetje nors van…zeker als ze zien wat wij allemaal besteld hebben. Kort na de middag vervolgen we onze weg door zowat het mooiste bos waar we ooit
doortrokken. Het pad slingert zich tussen torenhoge naaldbomen met eronder honderden knalrode rododendrons in bloei. We worden er muisstil van.
Aangekomen in de red panda lodge in Sing Gompa krijgen we direct warm water om ons te wassen en een weinig later bezoeken we de kaasmakerij.
Enkele jaren geleden waren hier zware gevechten met de maoisten waardoor een gans stuk bos in de fik ging, zonde. ’s Avonds eten de Duitsers voor
ons: noedelssoep en gekookte aardappelen, een schande. Wijzelf hebben natuurlijk mogen kiezen maar de keuken gisteren was duidelijk beter.
Dag 12: Zondag 3 april SingGompa-Gosainkunda
Vandaag een korte dag met een begin terug door een sprookjesbos en na een paar uur komen we aan in Laurebina voor de thee. Dan begint de klim naar
Chautare waar we lunchen en een verse cinnamon roll eten. Kort daarna klimmen we verder richting de col en zitten we op het pad naar Gosainkund. Het
begint te sneeuwen en de wind giert door de vallei. Als we in onze lodge zijn beseffen we al gauw dat dit geen aangenaam verblijf zal zijn. De kachel
brandt en toch is het nauwelijks boven het vriespunt. Kort na het avondeten kruipen we in bed want het is echt tergend koud, -3° op de kamer en de nacht
moet nog vallen.
Dag 13: Maandag 4 april Gosainkunda-Phedi
We hebben en helse nacht achter de rug met sneeuw, stormwind en onweer. De wind blies de sneeuw door de muren en ramen zodat sommigen hun
slaapzak zelfs nat is .We besluiten onze plannen te wijzigen en vertrekken richting Phedi wat op 3600 meter ligt maar eerst moeten we nog de laurebina
pas over. Op het einde van het pad zit er één of andere yogi in een hutje. Overdag zit hij tot aan zijn hoofd in de grond, s”nachts komt hij naar de hut. Hij
zit daar nu al 8 maand en hoopt het 3 jaar vol te houden in zijn put al biddend en mediterend De wind is nog steeds niet gaan liggen en op de col blaast hij
zeker met 70-80 km per uur, gelukkig in de rug. Het is berenkoud en ik geef mijn wanten aan Nele want ze heeft zeer koude handen. Tijdens de afdaling is
het op bepaalde plaatsen spiegelglad zodat we bijna allemaal onderuit gaan. Kort na de middag bereiken we Phedi, twee lodges op een prachtig plateautje
waar begin jaren 90 een vliegtuig van Thai Airways op een rots vloog. Na de lunch rusten we wat en daarna kruipen we dicht tegen de kachel want het is
koud buiten. Ik praat ook wat met een Russische man die met zijn dochter op trekking is en vraagt wanneer België nu gaat splitsen. Na het avondeten
duiken we al snel ons bed in want het was een klote nacht in Gosainkund.
Dag 14: Dinsdag 5 april Phedi-Tharepati
Terug zonneschijn vandaag met toch wel wat vorst. We dalen af naar Ghopte en Kharka en we vangen zowaar een glimp op van een koppel rode panda’s
maar voor foto’s zijn we duidelijk te laat. Het pad slingert zich langs de rotswanden, bekleed met bamboe en rododendrons en we kunnen er maar niet
genoeg van krijgen. Rode panda’s krijgen we echter niet meer te zien, er zouden nog een 25-tal van deze roodharige schatjes rondlopen in deze vallei. In
Kharka eten we onze lunch onder een blakende zon. Daarna gaat het gestaag omhoog richting Tharepati en eventjes wordt het Nele een beetje te veel. Ze
heeft te weinig gegeten en mist nu de energie om naar de crete te klimmen. Een paar power bars en druivensuiker brengen soelaas zodat we het laatste
stuk toch in anderhalf uur afhaspelen. Wie hier helemaal geen last heeft van om het even wat is Romain, die vliegt hier op zijn 68 jaar rond als een
berggeit. De lodge is prachtig gelegen op de richel met een overzicht in de 4 windrichtingen, er bestaan nog superlocaties in de wereld. Daar bovenop
brandt de kachel vanaf het moment dat we er zijn zodat het meer dan behaaglijk zitten is in deze oase van rust. Na het avondeten kaarten we nog wat na
en zien dan vanuit onze slaapzak het ganse sterrenfirmament, daar is televisie een mager alternatief tegen. Ik stel mijn camera in bulb en laat hem bijna 2
uur open staan…
Dag 15: Woensdag 6 april Tharepathi-Kutumsang
Het eerste deel van de dagtocht loopt net onder de richel richting Magankot waar een paar lodges staan. Tot enkele jaren terug was hier een legerkamp
maar dit is door de maoisten met de grond gelijk gemaakt. Even voorbij dit gehucht houden we halt voor thee om nadien, tussen de rododendrons en de
naaldbomen terug de richel te volgen en vervolgens stijl af te dalen langs diepe geulen gemaakt door de overvloedige stortregens tijdens de moesson. De
watererosie is er hier zo erg aan toe dat het WWF besloten heeft duizenden roepies te spenderen aan de plaatselijke bevolking om de geulen te dichten en
een nieuw pad aan te leggen. Jammer genoeg lijkt het ons een zeer tijdelijke reparatie…tot de volgende moesson. In de enige lodge die we onderweg nog
tegen komen eten we ’s middags zeer lekkere loempia’s opgevuld met tuinverse groenten. Dan duiken we terug het bos in steil naar beneden om op een
volgende crete te belanden die we nog even moeten oplopen om Kutumsang te bereiken. De kamers van onze lodge zijn niet zo fameus maar de douche
is er zalig heet en doordat het weer meer dan meezit wassen we ook nog wat kleren. Hier zijn helemaal niet veel toeristen en in onze lodge zijn enkel een
paar overjaarse Duitsers aanbeland die tien jaar geleden al eens naar annapurna bascamp gestapt zijn. Volgens mevrouw was toen alles beter en is dit
land blijkbaar te veel geëvolueerd. Alsof telefoneren met een gsm enkel een privilege voor westerlingen zou mogen zijn. Misschien zijn zij wel wat lang
blijven hangen in het verleden als we moeten aanschouwen hoe ze zichzelf moeten behelpen in het donker door met twee met een kaars op het toilet te
kruipen. Ja, zelfs de doorsnee Nepalees heeft een zak- of koplamp. Misschien op de heimat niet, maar ik betwijfel of het aan hat aanbod licht.
Dag 16: Donderdag 7 april Kutumsang-Chisapani
Na een kwartiertje klimmen slaan we rechts af door het bos om langzaam naar een colletje te klimmen dat we oversteken. Langs een steil maar
wondermooi pad bereiken we het eerste dorp, Gul Bhanyang en voor het eerst zien we een bus rijden, de eerste in 14 dagen. Buiten het dorpje is het terug
klimmen geblazen, eerst langs de aarden weg van de bus en net onder de col slaan we rechts af op een andere gloednieuwe aarden weg die we volgen tot
we terug op bijna 2500 meter de richel dwarsen. Dan is het terug zeer stijl naar beneden tot in Chipling waar we lunchen. Het is terug bloedheet zodat we
binnen eten maar zowel Romain als ikzelf krijgen de chowmein niet door onze strot, gelukkig lust Koen het wel zodat ik zijn gebakken rijst met ui en kaas
kan eten. Om half twee beginnen we aan de zoveelste afdaling en onderweg hangt er een reuze tros orchideeën aan een verdorde boom. Mingmar is er als
de kippen bij om ze naar beneden te halen en Bhai neemt ze mee naar huis als decoratie. Om half vier beginnen we aan de laatste klim van een uur naar
Chisapani. Het pad is eigenlijk de bedding van een droogstaand stroompje dat in de moesson het water naar beneden laat donderen. Je moet er dan ook
over klei, stenen rots en meer van dat fraais, hoe steiler, hoe liever. Jeannique is er doodmoe van en we zijn wat blij als we als we boven geklauterd op de
aarden weg richting lodges lopen. Deze ogen als hotel maar zijn het verre van. De altijd goedgemutste Lama staat een paar minuten later aan onze
kamerdeur met warm water om ons te verfrissen. Toegegeven dat we nooit eerder een beter trekkingbureau aangeschreven hebben: kleinschaliger maar
met een onberispelijke service. Na het avondeten, een verrukkelijke dal bhat, gaan we al gauw naar ons bed want met deze hitte en hoogtemeters was het
een zeer slopende dag.
Dag 17: Vrijdag 8 april Chisapani-Nagarkot
De eerste helft van de tocht verloopt over een jeeptrail door het bos zodat dit toch wel een beetje eentonig aandoet. Uiteindelijk verlaten we het bos en
dalen af naar Thule waar we lunchen in een spiksplinternieuw resort, nou ja, resortje. Meer dan de helft van wat op de kaart staat is (nog) niet te verkrijgen
maar de vegetarische sandwich en de frietjes zijn overheerlijk. Terug op weg lopen we nu door een paar dorpen en zien aan onze linkerzijde een vrij grote
brand op de flanken van een heuvel, het is dan ook schroeiend heet. Na nog een korte pauze beginnen we aan de laatste klim van onze trektocht en
ondanks de hitte gaat het vlotter dan gedacht. Een weinig later staan we op het terras van”view point hotel" in Nagarkot. Na een verkwikkende douche
zoeken we alle spullen die we willen weggeven bij elkaar zodat we onze dragers behalve hun welverdiende fooi ook nog wat extra kledij kunnen geven. Na
een frisse pint gaan we met zijn allen samen dineren in het restaurant. Om nadien zoekt iedereen zijn bed op, de trekking zit er definitief op.
Dag 18: Zaterdag 9 april Nagarkot-Kathmandu
Om kwart na vijf staan we al op een van de vele terrassen van het hotel af te tellen tot de zon vanachter de bergen in het Langtang gebied haar stralen
loslaat. Velen zijn vroeg uit de veren om dit spectakel te aanschouwen. Na dit fotografie moment maken we ons klaar voor het ontbijt en nog een weinig
later staat het luxebusje klaar om ons via Bakthapur naar Kathmanu te brengen. De weg slingert zich als een serpentine naar benden, de Kathmandu
vallei in en het valt op dat we verschillende overvolle busjes met uitbundige mensen tegenkomen. Het is dan ook zaterdag en velen trekken er opuit om te
picknicken in de heuvels. Even na 11u staan we terug met onze bepakking op de drempel van Nirvana garden hotel Het is weer wennen aan de drukte van
de hoofdstad en voor de rest van de dag kuieren we wat rond in Thamel. ’S Avonds is de eentonigheid van de menu in de lodges totaal vergeten als we
aan tafel zitten in Third eye restaurant. Lekker smullen en nadien terug slapen in een comfortabel bed.
Dag 19: Zondag 10 april Kathmandu
We beginnen de dag met een tocht naar Swayambunath, beter gekend als de monkey-temple. We passeren o.a. hotel Harati dat er nu zo stoffig bij staat
dat Romain het helemaal niet herkend. Een zevental jaar terug zag het er in ieder geval veel statiger uit dan nu, maar dat geldt zeker minstens evenveel
voor Nirvana garden hotel, hetgene waar wijzelf nu in verblijven. Dis is zeker een eenmalige keuze. Ondertussen is er vanalles bijgebouwd onderaan de
monkey-temple maar de apen zijn er nog steeds, zij het vandaag toch wel in mindere mate. Het is bloedheet vanochtend, onweerachtig zelfs maar we
blijven toch een tijdje kuieren rondom de tempel waar allerhande souvenirwinkeltjes gevestigd zijn. In één ervan vinden we het schilderij waar we al
zolang naar zoeken om aan onze schouw te hangen: een halve kop van boudha. Terug in Thamel gaan we eerst naar het hotel want om twee uur zal Bhai
er zijn met onze e-tickets van Qatar-airways. Hij is deze voor alle zekerheid gaan herbevestigen. De service van deze kerel kent echt geen grenzen. Daarna
gaan we samen iets drinken en gaat hij met ons naar een bevriende trekkingshopeigenaar waar we zonder te moeten afbieden aan bodemprijzen kunnen
kopen. We gaan ook nog naar de sherpa-shop waar prachtige trekking- en klimkledij gekocht kan worden van bovenvernoemd merk maar ook al is alles
“made in Nepal”, de artikelen zijn peperduur. Als we in de valavond gaan eten barst er een onweer los en regent het een ganse tijd pijpenstelen, van
standvastig weer is er geen sprake in het voorjaar.
Dag 20: Maandag 11 april Kathmandu
Jeannique en ikzelf hebben een helse nacht achter de rug, waarschijnlijk van de ravioli met kip gisteravond. Beiden liggen we uitgeteld op ons bed,
hopende dat dit niet hetzelfde wordt van de laatste dag editie 2009. Gelukkig doen de immunitis en de motillium hun werk meer dan behoorlijk en kunnen
we na de middag onze reisgenoten vervoegen. Tot laat in de namiddag gaan we dan maar op souvenirjacht i.p.v. de geplande culturele dag met een
bezoek aan Patan en Durbar Square. s’Avonds krijgen we terug al wat voeding door onze strot maar we beperken het tot een kleinigheid bij K.C.’s.
Dag 21: Dinsdag 12 april Kathmandu-Doha
Om kwart voor zeven heb ik al telefoon van Bhai dat hij er maar niet in slaagt ons één kamer te laten behouden tot wanneer we vertrekken. Blijkbaar is
alles volzet maar ald we er eentje willen huren voor een dag langer, dat kan… Hotel Nirvana garden heeft ons zeer teleurgesteld, wij kozen het zelf al bood
Bhai ons een duurder aan voor dezelfde prijs dus hij treft zeker geen schuld. Vooreerst is het in 10 jaar volledig afgeleefd, is er bijna nooit elektriciteit, is
het ontbijt in buffet allesbehalve verzorgd en is de klantvriendelijkheid ver te zoeken. Zo wilden ze al onze bagage met aparte zakken met schoenen en
kledij voor de terugreis gewoon in het zaaltje zetten waar iedereen vrij kan komen internetten. Dan wordt het me even te veel en schiet ik in een Franse
coleire waarbij ik het management eens deftig mijn gedacht zeg en welke stappen ik zal ondernemen. Alle fora op het net zullen weten wat voor praktijken
deze mensen hanteren. Ze zijn toch wel geschrokken en onze bagage mag in de kamer van de manager, waar ook de kluizen zijn. Beter dat dan niets. Bhai
geeft me overschot van gelijk en stelt me voor om alle bagage te verhuizen naar hotel Vaishali waar we wel een kamer ter beschikking kunnen hebben
maar dat gaat toch wat te ver. Tegen de tijd dat alles verhuisd en geregeld is zullen we toch door moeten maar weeral springt hij voor zijn klanten in de
bres. Na de middag worden de laatste souvenirs aangeschaft en voor we vertrekken eten we nog wat bij K.C.’s want het zal nog lang wachten zijn
vooraleer we in het vliegtuig zullen zitten. Op de luchthaven is het afscheid met Bhai zeer intens en het is alsof we een goede vriend moeten achterlaten.
We gaan ons uiterste best doen om Zambuling adventure meer bekendheid te verschaffen in onze lage landen want dat is nu eenmaal wat het verdient.
Eens ingecheckt kan het wachten beginnen. Stipt op tijd hangen we om half twaalf in de lucht, we zijn terug op weg naar huis.
Dag 22: Woensdag 13 april Doha-Brussel
De eerste terugvlucht verloopt aanvankelijk prima al heeft Jeannique toch wel terug wat last van haar maag. De laatste 40 minuten echter veranderen in
een ware apocalyps. Door een hevig aanhoudend onweer is het vliegtuig een speelbal geworden van de natuur. Menigeen ondervindt het aan den lijve en
moet de kotszakjes bovenhalen. Wij zitten aan de vleugel en zien de statische elektriciteit er zo overlopen, we zijn dan ook blij als onze ijzeren vogel langs
de landingsbaan scheert. We kiezen direct positie in de grote hall en rollen onze matje uit om zo toch eniger rust te hebben tijdens de 5 uren die we
moeten wachten op de aansluiting naar Brussel. Het worden er uiteindelijk bijna 6 maar we hebben wel een voucher gekregen om ‘s morgens een
versnapering te nuttigen. Terug in de lucht is de luxe van Qatar terug op en top zodat we na een half uurtje een voortreffelijk ontbijt geserveerd krijgen.
We kijken naar een paar film premières, lezen wat en doden de rest van de tijd met tetris zodat deze laatste 6 uur toch wel snel voorbij gaan. Bovendien
wordt de vertraging zowat integraal opgehaald en landen we om tien voor drie op Zaventem.
Nepal 2011 bis: Naar de Khumbu met als doel Gokyo, renjo-la, lungden en terug
Dag 1: woensdag 19 oktober Brussel – Zurich - Delhi
Om 6 uur zijn we uit de veren want twintig na 6 komen Lena en Jozef, onze trouwe chauffeurs, ons ophalen. Half zeven zitten we al…in de file net voorbij
Aalst. Op zo een moment besef je pas hoe gelukkig je bent als je te voet kan gaan werken. Uiteindelijk staan we na een uurtje in de grote lounge op de
luchthaven. Na een croissant met koffie nemen we afscheid en gaan naar de grenscontrole samen met de ganse ploeg van Anderlecht die waarschijnlijk
Europees moet gaan sjotten. Mooie kostuumpjes, after-shave voor een ganse week en Vuitton tasjes…voetballers hé. Met een paar minuten vertraging zijn
we de lucht in voor een vlucht van een dik uur, net tijd genoeg om een koffiekoek, fruitsap en koffie te krijgen. Aangekomen in Zurich moeten we met de
skytrain, onder de grond, naar de grote terminal om na nog een uurtje te vertrekken richting Delhi. Het is nu middag voorbij dus nog maar eens eten:
Aperitief, een slaatje, kip met puree en broccoli en daarna een stukje kaas met een broodje, gevolgd door een dessert. Meer moet dat niet zijn. De vlucht
verloopt vlekkeloos en we combineren een filmpje met spelletjes als tetris en pool biljarten. Een uurtje voor aankomst krijgen we nog een pizzarol en
jawel, een ijsje. Al het eten komt van de Mövenpick keten en is gewoon verrukkelijk. Rond middenacht locale tijd komen we aan en halen onze bagage op.
Daarna gaat het richting vertrekhal waar we eerst nog een paar uur rusten in de visitors lounge. Het aftellen voor de vlucht naar Kathmandu is begonnen.
Dag 2: donderdag 20 oktober Delhi – Kathmandu
Rond 5u checken we onze bagage in en beginnen we onze tocht door de controles tot we de juiste gate bereiken. Nog een half uurtje later mogen we op
het vliegtuig, net iets minder comfort dan Swiss heeft deze boeing 737 van spicejet maar voor €155 kan je niet sukkelen en ontbijten doen we wel in
Kathmandu. Vliegen doet hij stipt op tijd zodat we om kwart na tien al opgevangen worden door Bhai van Zambuling, toch wel een top agentschap. Alles is
al geregeld, hij heeft zelfs scans van onze passfoto’s gemaakt zodat permit en tims kaart in orde zijn. Na een uurtje tuffen door de verkeerschaos van
Kathmandu worden we gedropt in hotel Manang waar we bijna meteen in ons bed duiken want we zijn nu 24u wakker. Rond half twee na een verkwikkende
douche trekken we Thamel in en gaan we hallo zeggen tegen al onze locale vrienden. We doen onze eerste aankopen maar gaan dan terug naar het hotel
om onze bagage klaar te zetten want morgenvroeg zijn we om 7u30 terug de baan op,om de vlucht naar Lukla van 9u30 te nemen. We gaan vlug nog een
hap eten in Third eye restaurant maar al gauw liggen we in ons bed.
Dag 3: vrijdag 21 oktober Kathmandu – Lukla – Phakding
5 voor 7 staan we voor het rijkelijk gevuld ontbijtbuffet, een grote verandering ten opzichte van het ontbijt bij Nirvana in maart. Nog voor half 8 zitten we in
de taxi op weg naar de luchthaven en voor de rest van de voormiddag kunnen we het kort houden, het sleutelwoord is wachten. Het regent namelijk in
Lukla en de vluchten zijn voor onbepaalde tijd uitgesteld. Met 3u vertraging komt alles terug op gang zodat we rond half één in de lucht hangen. Nima
Nuru sherpa, onze contact persoon in Lukla staat ons keurig op te wachten en een weinig later zitten we soep te drinken in de Everest lodge, die van hem
is. We maken ook kennis met onze drager Gumbu sherpa,een 20 jarige jonge man uit Lukla. Om 2u 20 zijn we definitief op weg, onze trekking kan
beginnen. Het weer is goed met wat lage bewolking en we vorderen goed zodat we rond 5 u in Phakding zijn. We logeren in de lodge van Phurba Dikki
sherpa de oma van onze drager. Als avondmaal nemen we tomatensoep en spaghetti met tomatensaus en kaas. Het eten is verre van slecht en we krijgen
meer dan voldoende, meer moet dat niet zijn. Daarna duiken we achter de kachel die speciaal voor ons aangestoken is. Om half acht gaat letterlijk en
figuurlijk het licht uit.
Dag 4: zaterdag 22 oktober Phakding – Namche Bazar
We staan om 7u op onder een stralende zon. Na een kattenwasje met water van een graad of 6-7 ontbijten we in de eetkamer die we voor ons alleen
hebben. De kaastoast en toast met spiegelei gaan er maar moeizaam in. Toch terug even aanpassen aan de nieuwe voeding. 0m 8u zijn we op weg richting
Namche en alleen zijn we zeker niet. Dit traject is echt platgelopen, het pad tot aan de laatste brug is constant nepali-flat en daarna is het nog 600 meter
omhoog naar de sherpa stad bij uitstek. Nu en dan is het zowaar file en we hopen dat het merendeel van de trekkers richting Kala Pattar en Everest BC
gaat. Om de file te vermijden lunchen we niet in Monjo zoals iedereen maar we eten onderweg een powerbar en vorderen direct door tot Namche. Hierdoor
is het toch wel aangenamer om de anderhalf uur durende klim rustig af te haspelen dan onder een loden zon als je er later aan begint. Kwart voor twee
staan we voor de deur van hotel Namche, niet het goedkoopste maar zeker één van de betere verblijfplaatsen in het dorp en met een vrij grote zekerheid
dat je vers en lekker eten krijgt. De soep met toast die we nemen smaakt alvast verrukkelijk. Een weinig later duikt Jeannique in haar slaapzak en maak ik
een toertje langs de vele trekkingwinkels in het dorp. Samen gaan we dan een paar mini-crampons kopen voor Jeannique want op de pas richting
Lungden zou er nog verijsde sneeuw liggen. Als de zon wegtrekt wordt het echt wel frisjes en verhuizen we naar de eetkamer van ons hotel. We kopen
direct een thermos lemon tea wat ons wel verplicht om veel te drinken. In deze fase van onze acclimatisatie is veel drinken cruciaal. Voor 200 NR kan je
een half uur op internet met WIFI wat we dan ook doen zodat we het thuisfront kunnen geruststellen en het nieuws wat volgen. Het eten is hier ronduit
lekker, Jeannique eet kip met jagersaus, puree en rijst, zelf neem ik Swiss rösti. We kunnen niet anders dan moe maar voldaan in onze slaapzak kruipen.
Dag 5: zondag 23 oktober Namche Bazar – Kyangjung
We slapen uit tot… half 8 en gaan een uurtje later ontbijten. We hebben het simpel gehouden en bestelden elk hot vanilla custard, pudding dus. Rond half
10 zijn we op weg naar Kyangjung waar we vannacht zullen slapen. We kiezen voor deze korte tocht om te acclimatiseren omdat we maar 150m stijgen en
op deze manier de rustdag omzeilen door al een tweetal uur te vorderen. De weg er naartoe is gekend terrein en de stralende zon is een aangename
bondgenoot. Om half 12u zijn we op bestemming en de rest van de dag houden we het op rusten, veel drinken en de kraampjes met souvenirs
afschuimen. Zoals gewoonlijk vindt Jeannique ook hier een halssnoer dat haar bevalt waardoor Gumbu, onze drager morgen 100 gram meer mag
meezuilen. 's Avonds eten we een curry met vlees, een beetje een gewaagde keuze maar zeker de juiste want heel lekker. Dat vindt de locale muis ook van
de yakkaas zodat ze met een stuk gaan lopen was onder onze zitbank. De vrouw des huizes restaureert het stuk terug voor verkoop. Om tien na 8, ja we
zijn laat vandaag, zitten we in ons bed.
Dag 6: maandag 24 oktober Kyangjung – Dole
Vroeg opgestaan, om half 7, want we moeten Mong La over en daarna terug helemaal naar beneden in Phortse Tenga waar we terug meer dan 400M meten
stijgen. Om half 8 vangen we de klim naar Mong La aan en anderhalf uur later zitten we 350 meter hoger hot lemon te drinken in de col. Een kwartiertje
later vangen we de afdaling aan en onderweg komen we een oud gekende tegen; Donna, die drie keer onze expeditiekok was op vorige avonturen en tot
heden nog steeds de beste kok die we ooit mee hadden in de Himalaya. Hij komt van Gokyo met zijn klanten en gaat nu naar Namche om door te steken
via Thame naar Pachermo peak. Achteraf roept dat bij ons toch wel vragen op want waarom zo een omweg als je in anderhalve dag in Thame kan zijn via
de Renjo-La? De enige valabele reden kan zijn dat hij gesloten is vanwege de sneeuwval van de vorige dagen. Na ons hartelijk weerzien trekken we verder
en een weinig later staan we voor een nagelnieuwe lodge in Phortse Tenga, de bouwwoede heeft ook in de Gokyo-vallei toegeslagen. We drinken wat en
eten een powerbar alvorens we de ultieme klim naar Dole aanvangen. We weten uit ervaring dat er honderden trappen van diverse hoogte te nemen zijn
om deze dikke 400m te overbruggen. Sommige trappen zijn zo hoog dat je je afvraagt of die Nepalezen met hun korte beentjes daar wel op geraken.
Jeannique, die toch wel een stuk minder getraind heeft voor deze onverwachte trip, ziet af maar op karakter kan je veel zodat we om kwart na 12 de
fonkelnieuwe Cho-oyu lodge binnenstappen in Dole. Alvorens een schoonheidsslaapje te doen nemen we een hot shower, of beter gezegd een bassin met
warm water om over ons te gieten. Tegen half 5 gaan we naar de eetkamer want er is zopas een troep fransen binnengestormd met de allure van Napoleon
lui-même. Die alliberkes, atalantekes of terdavkes vinden zichzelf altijd supèrrr. Met een thermos hot Lemon wachten we op onze spaghetti met
tomatensaus en kaas. Die gaat meer dan vlot binnen en het smaakt nog ook. Voorlopig geen problemen van de hoogte, gelukkig maar.
Dag 7: dinsdag 25 oktober Dole – Machermo
De kortste dag van de trek zodat we het kalm aan kunnen doen. Toch zijn we om 8 u al onderweg want als je 11 uur in je slaapzak zit is dat toch meer dan
genoeg. Onderweg drinken we een thee in één van de twee lodges die we tegenkomen in Luza. We vorderen prima en in minder dan 3 uur staan we in
Machermo. We nemen dezelfde lodge van twee jaar geleden en hebben zelfs dezelfde kamer. We geraken aan de praat met een Française en een koppel
Hollanders. Laat in de namiddag komt er nog een groep Fransen binnengestrompeld. Zij komen recht van Phortse Tenga en zijn dan nog 300 meter hoger
geklommen om te acclimatiseren. Ze lijken wel overreden door een vrachtwagen…We praten ook met een Amerikaanse vrouw die eerst alleen door
Mongolië gereisd is en nu met een kamergenoot door Nepal trekt. Ze leeft op een budget van 900NR wat in deze regio onmogelijk is, heeft geen jas en is
de donzen vest van haar roommate al kwijtgespeeld. Het gaat goed met de firma…en nu willen ze zonder degelijke kledij de Cho-La pas over, hopelijk
loopt dit goed af. Het eten is hier ronduit flets zodat Jeannique het houdt om gebakken aardappelen met spiegelei en zelf neem ik aardappel in de schil
zonder iets erbij. Liever dit dan ziek te worden.
Dag 8: woensdag 26 oktober Machermo – Gokyo
Ondanks het feit dat mijn hoogtemeter ons 25 meter hoger aanduidt is het stralend weer en zijn we om 8 u terug onderweg. Er blaast echter een zure wind
wat ons beiden wat hoofdpijn bezorgt. Jeannique zet er terug vaart in zodat we om 11u, na 3 uur wandelen onze kamer betrekken in het Gokyo resort, de
mooiste keet van dit oord. Voor liefhebbers van natuur en bergen is dit toch wel het nirvana. We bestellen eten en drinken, kiezen ons een plaats in de
dining room en verlaten die nu nog enkel apart want anders ben je definitief je plaats kwijt want zowat iedereen wil hier verblijven. De spaghetti en de
lasagna smaken verrukkelijk en we geraken aan de babbel met een koppel Belgen die oorspronkelijk met 7 waren en waarvan er 4 afgezakt zijn wegens te
zwaar en eentje is afgevoerd naar Ktm met hoogteziekte. Nu denkt de vrouw ook dat ze ziek aan het worden is en gaat de hoogtedokter raadplegen die in
dit resort verblijft… We halen onze isolatieflessen voor morgen want de keuken gaat maar om kwart na 6 open en dan willen we al weg zijn. We nemen een
halve liter lemon tea en een liter tang orange. Samen met een cola en een fles water moet dit volstaan.
Dag 9: donderdag 27 oktober Gokyo – Renjo-La – Lungde
Om half 6 zijn we al aan het inpakken maar onze drager doemt niet op om de bepakking te maken. Om tien voor 6 ga ik dan zelf eens kijken en onze
Gumbu ligt nog lekker te maffen. Hij springt op als een veer als hij mij ziet en staat binnen de 5 minuten op onze kamer. Kwart na 6 zijn we op weg voor
onze langste stapdag over de Renjo-La. Het weer is schitterend en rond 7 uur zijn we al in t-shirt aan het klimmen. De beklimming bestaat uit
opeenvolgende steile stukken gevolgd door traversées. De laatste hoogtemeters zijn loodzwaar voor Jeannique niet in het minst omdat je moet vorderen
in verharde en ijzige sneeuw. Maar de beloning is dan ook navenant op deze 5370 meter hoge pas. Nog nooit hadden we zo een spektakel op een rij met
Lotse, Cho Oyu en last but not least Everest die liggen te blinken in de ochtendzon. De 6 en 7 duizenders zijn er dwergen tegen en zeggen dat we in de
Alpen nog geen 5000 meter halen. Na een kwartiertje verpozen en genieten beginnen we aan de afdaling richting Lungde en dat is andere koek want deze
zijde is nog meer verijsd. Gelukkig kocht Jeannique in Namche mini-stijgijzers zodat ze even snel als de jaks kan afdalen. Voor Gumbu en mezelf is dat
net iets anders want wij glijden er maar op los en dit op een paadje van soms minder dan een halve meter breed met de diepte naast ons. Toch geraken we
zonder problemen beneden en kan de lange tocht naar Lungde beginnen en als je ergens wil zijn duurt het meestal nog het langst. In Lungde aangekomen
nemen we intrek in de modernste lodge en hebben een kamer met toilet, een ongekende luxe hier in de bergen al hadden we dat toilet graag omgeruild
voor degelijke kost want het eten is niet echt om over naar huis te schrijven. Toch doen de echte bedden met donsdeken deugd na deze vermoeiende dag.
Dag 10: vrijdag 28 oktober Lungde – Namche
Tien na Acht is de toast met jam achter de kiezen en vertrekken we richting Thamo waar we vandaag zullen overnachten. Na de overbevolkte Gokyo-vallei
(wat moet het dan zijn op het pad naar Everest BC?) is dit een ware verademing. Dit is echt een pareltje dat slechts met mondjesmaat verkend begint te
worden al kan daar natuurlijk snel verandering in komen. Op sommige plaatsen lijkt het wel of je in het Bokrijk van Nepal bent inclusief het waden door de
beekjes al wordt hier en daar al gebouwd aan metalen bruggen. Na de vallei van Naar en Phu, die echt boven alles uit stijgt, is dit de mooiste die we al
deden. In Thametheng, eigenlijk boven-Thame, zijn we terug in de bewoonde wereld inclusief elektriciteit en gewone telefoon. Van dit laatste maakt
Gumbu gebruik om Bhai te laten weten dat tot zover alles OK is en dat we zeer goed vorderen richting einde trek. Ik krijg hem ook aan de lijn en we
bevestigen dat we binnen 3 dagen de vlucht richting Kathmandu zullen nemen. Hij zal het nodige doen dat dit ook kan gebeuren. Nooit was iemand zo
bezorgd en gedienstig voor ons als Bhai van Zambuling treks and expedition. Na het nuttigen van een soep is het nog maar elf uur en als we een uurtje
later de brug van Thame al voorbij zijn besluiten we meteen door te trekken naar Namche waar wij in het Namche hotel kunnen logeren en lekker eten en
waar Gumbu bij zijn familie kan logeren waardoor hij terug centen kan besparen. Iedereen gelukkig dus al zijn de laatste kilometers echte kuitenbijters en
wordt het toch nog afzien alvorens het sherpa dorp binnen te duiken. Als uitgehongerde leeuwen vliegen we op de menukaart van het hotel en een weinig
later zijn we aan het smullen. Voor deze kwaliteit van voedsel betaal je graag wat roepies meer. Na het eten duikt Jeannique in haar slaapzak om wat te
rusten en kuier ik nog wat rond in de vele bergsportshops van het dorpje. In Namche is het ondanks de helse drukte goed vertoeven en in één van de
shops raak ik aan de praat met een paar Amerikanen die me tips geven in het vervoer van ijsbijlen. Eén ervan woont in Vail, Colorado en is mede
organisator van het Ouray ijsklimfestival. Nu is hij met een vriend op weg naar Amadablam. Ik wens hen veel geluk en een veilige klim. De avond gaat zijn
gangetje waarbij ikzelf onze capriolen vereeuwig op de pc en Jeannique zich verdiept in woordzoekers. Het zakken naar een raisonabele hoogte van 3450
meter brengt ook mee dat we terug meer dorst hebben en ikzelf giet de ene liter Everest H2O na de andere naar binnen, een bewijs dat we volledig
geacclimatiseerd zijn en kunnen beginnen aan het nog hogere werk. Jammer genoeg dwingt de realiteit ons onder ogen te zien dat we binnen 4 dagen op
het vliegtuig naar België zullen zitten.
Dag 11: zaterdag 29 oktober Namche – Lukla
We lagen in een kamer aan de voorkant van de straat, met een coctailbar in de buurt en de opening van Diwali, het lichtfeest was er toch nogal wat lawaai
in de avond. Om 22u 30 was alles stil en ging ook Justin Bieber naar zijn bed. Jeannique heeft er echter niets van gehoord of hoe vermoeidheid alles
relativeert. We blijven in ons bed tot na 7 u, een ongekende luxe maar we hebben ontbijt besteld om 8u, dus hebben we tijd zat. Via de wifi van het hotel
aan 200 NR per half uur breng ik de buitenwereld op de hoogte van onze gelukte trek en om 8u40 stappen we Namche uit om aan de ellenlange afdaling te
beginnen richting eerste brug onderaan de heuvel. In totaal zijn er een zestal van die hangbruggen te nemen en het kan meevallen maar het kan ook dik
tegenvallen als er een kudde koeien of ezels in de tegenovergestelde richting afkomt. Het valt echter allemaal goed mee en mede door de ultieme
gezwindheid waarmee Jeannique hier over de stenen paden laveert staan we om 13u al in Phakding. We kunnen Bhai bellen en vragen of hij er wil voor
zorgen dat we morgen kunnen vliegen van Lukla naar Ktm wat impliceert dat we nog een drietal uur verder moeten stappen, of we kunnen stoppen en in
de lodge van de tante van Gumbu op ons bed gaan liggen. We kiezen voor het eerste en Bhai zal er alles aan doen dat we een dag eerder kunnen vliegen
maar hij weet dat pas met zekerheid als om 15u de burelen van agni air terug open zijn. We vertrekken dus voor de laatste 3 uur van onze trektocht en
weten niet of we een kamer zullen hebben in de Everest lodge en evenmin of we morgen kunnen uitvliegen richting KTM. Ik vertrouw echter blindelings op
Zambuling treks & expedition en heb nogmaals gelijk want als we om 16u de Everest lodge binnenstappen is alles in kannen en kruiken. Het aftellen kan
beginnen maar eerst nuttigt Jeannique een welverdiende pint, ik hou het bij een even welverdiende Red Bull. Nadat Gumbu onze bepakking op de kamer
gebracht heeft sorteren we alles uit en maken een zak klaar met goederen die we niet meer naar huis zullen nemen en aan hem zullen geven. Met zijn fooi
was hij in ieder geval al in de wolken maar hij heeft ze dubbel en dik verdiend want hij bleef steeds behulpzaam en goedlachs al was hij vaak met ons
alleen op weg zonder te kunnen “zeveren” met andere Nepalezen. In de Everest lodge van Nima Nuru is het fijn verblijven en over het eten kan er niet
geklaagd worden. De Swiss rösti en de macaroni bolognese waren best lekker. Om half 9 moeten we morgen op de luchthaven zijn zodat we met de
tweede vlucht kunnen terugvliegen.
Dag 12: zondag 30 oktober Lukla - Kathmandu
Rond 7 uur zijn we al aan het pakken want op de luchthaven is het een drukte van jewelste. Vliegtuigen en helikopters vliegen aan en uit en we willen dat
gedoe eens filmen alvorens we vertrekken. Je kan je nauwelijks voorstellen in welke tijdspanne zo een vliegtuig leeggemaakt en terug gevuld is, zeker
minder dan 5 minuten. Als we om 20 voor 8 aan de ontbijttafel zitten krijgen we telefoon van Nima Nuru dat we direct naar de vertrekhal moeten komen
want alles is voor op het schema door het stralende weer. Zijn vrouw schaart één van onze zakken op haar rug en ik neem de andere. Alles gaan nu zeer
snel en om 8u 40 hangen we in de lucht. Aangekomen in Ktm staat Bhai ons trouw op te wachten aan de balie. Daar hotel Manang voor vandaag
volgeboekt is verblijven we voor één nacht bij de buren van hotel Tenki. Zonder enige commentaar te willen geven hopen we dat dit de eerste en ook
laatste is. Toch is de douche ook hier zalig en verkwikkend. Na de middag gaan we op zoek naar een cadeau voor Bhai want zoveel service verdient nu
eenmaal een extraatje. In de officiële Salewa shop vinden we onze gading. Natuurlijk stopt het shoppen niet hier want ook al hebben nu een extra dag, ook
het thuisfront weet dat we steeds een souvenirtje mee hebben. We dineren in restaurant Weizen maar zowel de palak paneer als de chicken tikka masala
zijn toch wel te sterk gekruid. We zijn moe rond gecrost en gaan rond 21u naar ons bed.
Dag 13: maandag 31 oktober Kathmandu
Ontbijten doen we op verzoek van Bhal niet in het hotel maar in een openlucht patisserie binnen Thamel. Na ons traditioneel bezoek aan Amrita
handicrafts haasten we ons terug naar het hotel om dit om te ruilen voor een kamer in het o zo veel betere hotel Manang waar Bhai ons opwacht. Bij een
lassi praten we nog wat na en smeden nieuwe plannen. Hij weet ons ook te vertellen dat we meer dan geluk hebben want op de middag is er nog geen
enkel toestel geland in Lukla vanwege dichte mist. Voor hetzelfde geld zaten we nu in de dikke shit want met een dag vertraging zouden wij dezelfde dag
nog naar Delhi moeten vliegen, met twee dagen vertraging vanuit Lukla…had dit een heel lange vakantie kunnen worden. In de namiddag kuieren we rond
op Asan Thole waar het steeds fijn is om de locals hun boodschappen te zien doen en om er zelf één en ander te kopen. Daarna maken we onze zakken
klaar voor de definitieve terugvlucht. Dineren doen we in Third eye restaurant, volgens ons de plaats waar je moet zijn in Kathmandu voor lekker eten.
Dag 14: dinsdag 1 november Kathmandu – Delhi
We zijn om 6 uur al wakker van de duiven die zitten te kirren op onze vensterbank. In Ktm krioelt het van de duiven, duizenden en duizenden zitten er op
de daken en pleinen. Ze zouden die rotbeesten beter in de soep draaien, dat zou ze veel nuttiger maken dan nu met hun kirren en de trottoirs vol kakken.
Maar ja, boeddhisten hé… Na een uitgebreid ontbijt in ons hotel doen we een rondje Thamel en kopen nog een paar zaken welke we in België kunnen
gebruiken. Rond 12u kopen we een broodje ham met groentjes en spelen dat op onze kamer naar binnen. Gepakt en gezakt gaan we naar de lounge waar
Bhai op ons zit te wachten. Hij weet ons te vertellen dat er gisteren amper één vlucht van de tientallen is kunnen landen in Lukla en dat er vandaag ook
nog helemaal niets is kunnen landen vanwege de dichte mist. Wat hebben wij geluk gehad dat we eergisteren van Namche rechtstreeks naar Lukla gestapt
zijn. Onze terugreis lag gegarandeerd in duigen, we mogen er niet aan denken welke gevolgen dat zou gehad hebben. Het afscheid is hartelijk maar om
twintig over één voert de taxi ons richting luchthaven. De chauffeur is pas begonnen en heeft 10 jaar in Saoudi Arabië gewerkt wat je zeer goed kan zien
aan zijn rijstijl en kennis van shortcuts. Dit is echt een rondje Kathmandu…Toch zijn we ruimschoots op tijd en na het inchecken kan het lange aftellen
naar thuiskomen beginnen. Met een kwartiertje vertraging gaan we de lucht in voor een vluchtje van een dik uur richting Delhi. Als we daar rond half 8
aankomen kunnen we enkel naar de visitors lounge gaan om de laatste 6 uur af te wachten alvorens Swiss Airlines ons richting Zurich en Brussel zal
brengen. Vier uur voor vertrek checken we in om zeker van de eersten te zijn want we hebben maar maximum 50 minuten om in Zurich over te stappen en
je doet er minimum 25 minuten over als je direct het treintje kan nemen en er niemand aan de paspoortcontrole staat. Toch heeft de Sikh die aan de balie
zit daar geen oren naar en zet ons op rij 33 van de 50. Dit wordt nog spannend.
Dag 15: woensdag 2 november Delhi – Zurich – Brussel
Het vliegtuig heeft een tijdje moeten rondcirkelen alvorens het kon landen en daardoor hebben we 25 minuten vertraging om op te stijgen. Uiteindelijk
hangen we in de lucht om 2u 45 i.p.v. om 2u 05, dit wordt spannend om over te stappen. Niets aan te doen, we genieten van de voortreffelijke snack op het
vliegtuig en proberen te slapen wat nog aardig lukt ook. Anderhalf uur voor aankomst in Zurich floept het licht terug aan en een weinig later serveert men
het ontbijt, voor elk wat wils. Door een hogere cruisespeed aan te houden hebben we van de 40 minuten achterstand er 30 goedgemaakt. Eens uit het
vliegtuig trekken we spurtje na spurtje en met het treintje hebben we geluk want we kunnen er nog net inspringen alvorens de deuren dichtfloepen. Aan de
pascontrole staan er maar een viertal personen voor ons wat ook meevalt maar aan de controle van handbagage en personen hebben we prijs: een
ellenlange file staat voor ons aan te schuiven. We verliezen er meer dan 20 minuten maar hebben geluk want onze gate is er enkel 100 meter van. 6
minuten voor take-off ploffen we in de stoelen op het vliegtuig richting Brussel en kunnen nu enkel nog hopen dat onze bepakking even snel was als wij
zelf. Even voor 9 landen we en na een stevige wandeling richting bagage ophaling zijn we aangenaam verrast als bepakking 4 en 5 die van de band rollen
de onze zijn. Eind goed, al goed.
