© AVONACU 2013
Nepal
MAAK UW KEUZE
Langtang trek 2014
Vr 18/04 Brussel - Kathmandu
Het is net geen half twaalf als mijn zus Martine ons ophaalt om richting Zaventem te vertrekken. The show is on, we zijn onderweg richting ons tweede
vaderland, Nepal dus. Kwart na drie, stipt op tijd dus, en de boeing van Turkish airlines brengt ons naar Istanbul waar we direct kunnen overstappen op
onze aansluitende vlucht naar Kathmandu. Nog korter kan enkel nog rechtstreeks maar vanuit Brussel is dit onbestaande. De service is toch net iets
minder dan deze van de golfstaatmaatschappijen. Minder drank, trage service en lauw eten maar klagen doen we niet want we zijn in minder dan 11 uur
in Ktm. We hebben geluk dat bijna iedereen nieuwkomers zijn zodat we zelf vliegensvlug door de visacounter en paspoortcontrole zijn. Twintig voor
zeven hebben we Bhai van Zambuling Adventure al ontmoet met een hartelijk welkom en zijn we onderweg richting hotel Manang voor het ontbijt.
Za 19/04 Kathmandu - Syabrubesi
Na het ontbijt rijden we direct door naar Syabrubesi waardoor we een dag langer in Ktm hebben na de trek. We hebben ook kennis gemaakt met onze
drager, Ming-Dorje, die ons voor geen meter zal loslaten de komende 14 dagen. Soms een beetje "ambetant" maar ook uiterst efficiënt. We rijden langs
een nieuwe weg en blijkbaar niet korter maar wel een pak sneller want na minder dan 6 uur staan we voor hotel Buddha in Besi waar we 3 jaar terug ook
logeerden. Wat ons opviel waren de ontelbare controles van onze permits en die van onze 4x4 en chauffeur, alles wordt uitzonderlijk veel gecontroleerd,
ook de bussen waar zelfs alle bagage op het dak meermaals gecheckt wordt. In Besi eten we eerst een snack en gaan dan wat op ons bed liggen na een
verkwikkende douche. Dan maken we nog een tochtje door het dorp, eten een lekkere spaghetti met tomatensaus en kaas maar kiezen er dan toch voor
om te gaan tukken want we zijn eigenlijk al 35 uur wakker.
20/04 Sybrubesi - Lama hotel
We hebben beiden goed geslapen maar om 6u zijn we wakker. Het heeft flink geregend vorige nacht maar nu zit het zonnetje al uit en de hemel is
azuurblauw. Na onze toast met jam en spiegelei zijn we startklaar en onze drager vliegt er als een komeet vandoor terwijl we nog een pepsi aan het
kopen zijn voor onderweg. Hij heeft zich echter niets geïnformeerd want hij neemt kordaat de linkerzijde van de rivier alhoewel er rechts een nieuw pad
is aangelegd dat laag de rivier volgt. Ons pad gaat op en neer en is echt veel zwaarder maar we kunnen niet anders dan deze kant nemen want hij loopt
10 minuten voor ons uit. Kernfysicus zit er blijkbaar niet in voor onze vriend. Na 2 uur drinken we hot lemon in de waterfall lodge en nog een uurtje later
lunchen we in bamboo lodge waar we onze foto's van 3 jaar terug bovenhalen. We zijn er direct 3 kwijt want de vrouw des huizes herkent haar zoon,
haar nichtje en haar moeder die in Tholu Syabru woont. Zelf hebben we er een vriendje bij, de kat des huizes komt op onze schoot liggen en eet gewoon
alles mee: vegetarische pasta, tomatensoep en chapati. Ondertussen is het bloedheet geworden en Jeannique ziet af als een beest door de hitte maar
we moeten verder en nog 500 meter omhoog. Rustig maar bijna zonder stoppen trekken we verder, ondertussen zien we een paar muskus herten, zodat
we rond 15 uur in Lama hotel zijn. We kiezen voor de verste, hoogste lodge wat nu extra afzien betekent maar morgen zijn we dan net iets beter af. Onze
drager, die enkel het eerste uur heel hevig stond, hebben we de ganse namiddag niet meer gezien en uiteindelijk komt hij een dik half uur na ons
aangestrompeld. Toch vond hij het geen lastige dag, wij door zowel afstand, 1100 meter omhoog en niet in het minst de hitte zijn een andere mening
toegedaan. Nu hij er is kunnen we ons eens lekker wassen zodat we terug als herboren zijn, of toch bijna...Jeannique doet een tukje en ik leer de menu
van buiten zodat ik haar kan briefen voor het avondeten. Rond 17 uur gaan we in de eetkamer ziten en gieten ons vol met lemon thea. Even na zessen
eten we pasta met verse boschampignons (een beetje scary) en mash potatoes na een lekker groentesoep. Rond acht uur gaat letterlijk het licht uit.
Ma 21/04 Lama hotel - langtang villaga
Terug om 7 uur ontbeten, dit keer chocoladepudding, en om half acht terug op pad, Jeannique heeft een beetje last van haar linker arm zodat een
wandelstok opgeborgen wordt, de motifene zal deze nacht zijn werk wel doen. Ondanks het vele klimwerk gaat het vrij goed en na een dikke 3 uur staan
we in Goretabela waar we lunchen, ook al is het nog vroeg. Het is terug snikheet, zo een 26 graden en dat rond 11 uur. Om half twaalf zijn we terug weg
en vanaf nu lopen we boven de boomgrens wat het stappen nog net iets harder maakt. Toch zet Jeannique prima door en om 10 voor 2 staan we in
Langtang village. Jeannique gaat wat slapen en ikzelf zet me op het terras om onze drager op te wachten die er na een dik uur doorkomt. We wassen
ons, doen andere kleren aan en gaan dan lekkere ginger tea drinken met appel beignets. De rest van de namiddag rusten we uit. We hebben echt een
goede lodge gekozen: een kamer met wc, een degelijk matras met schone lakens en niet in het minst super lekker eten. Lang geleden dat ik nog zo een
lekker spaghetti met tomatensaus heb gegeten. Voldaan kruipen we in ons bed na een paar uur ervaringen gewisseld te hebben met een koppel
gepensioneerde Fransen die net als ons verknocht zijn aan Nepal.
Di 22/04 Langtang village - Kyanging gompa
Vandaag een korte dag en maar 500 meter omhoog. Het weer is stralend maar O zo gevaarlijk om te verbranden. Om 20 na 10 zijn we al op bestemming
maar dat belet niet dat mijn hoofd al vuurrood uitslaat, vanaf nu gaat mijn cap niet meer af overdag. We vinden een kleine lodge met amper 4 kamers
gerund door iemand die we kennen van 3 jaar terug. De kamer is ruim en eigenlijk voor 3 zodat we plaats zat hebben. Het middageten, tomaten
noedelsoep, verse groentesoep en loempia gaat zeer vlotjes binnen wat 2 dingen betekent: het eten is lekker en we hebben totaal geen last van
hoogteziekte al zijn we in 2,5 dagen meer dan 2500 meter gestegen. Toch houden we het kalm deze namiddag want op 3850 meter kan de gezondheid
snel omslaan. Langzaam gaat de overigens vrij zonnige namiddag voorbij en terug ligt een lokale poes, een echte tussen ons beide in de lodge. Daar de
groentesoep van de middag zo lekker was neem ik er 's avonds terug samen met gebakken rijst. Jeannique houdt het op puree met gekookte eieren, en
of het smaakt...Tegen achten aan gaan we slapen al is dat op deze hoogte geen sinecure, mede omdat er enkelen verblijven van de verkeerde
nationaliteit.
Wo 23/04 Kyanging gompa - Lama hotel
Terug vertrekken we rond half 8 voor een ellenlange afdaling richting Lama hotel. Na 2 uur zijn we terug in Langtang village, bergaf gaar duidelijk
soepeler dan bergop. Na een thee in Chyamki zakken we verder af naar Goretabela waar we lunchen al smaakt de soep enkel naar look en zijn de
groenten nog rauw, een dikke tegenvaller. Vandaag is het trouwens regelmatig bewolkt en we zijn er niet rouwig om want de vorige dagen heeft de zon
ferm huis gehouden op onze huid. Op de kop 7 uur na ons vertrek staan we 1400 meter lager in de jungle van Lama hotel. We hebben het wit grijze
alpine landschap terug gewisseld voor het diep groene van het oerwoud. Na een flinke wasbeurt trakteren we onszelf op een flink bord frieten want dat
hebben we toch wel verdiend. We bestellen ook direct het avondeten want er is blijkbaar veel volk in de keet toegekomen. Benieuwd hoe de spaghetti
met tomaten en ajuin, een gerecht op ons verzoek, zal smaken. Het is nu afwachten tot de kachel aangestoken wordt, al is het merkelijk minder koud
dan 3 dagen terug. De spaghetti met tomatensaus en ajuin is gewoon super en de porties meer dan groot genoeg. We zijn klaar voor de zware tocht van
morgen.
Do 24/04 Lama hotel - Thulo Syabru
We staan al goed op ons uur want stipt om half 8 zijn we op weg voor een lange afdaling richting hotspring lodge waar we zullen lunchen. Alles verloopt
perfect, Jeannique is duidelijk in vorm, zodat we 20 na 10 al op het terras zitten. We lunchen en rusten er een uurtje alvorens we de loodzware klim
aanvangen. Het is bloedheet, de thermometer geeft 32 graden aan, maar het gaat goed want na een dik uur zijn we aan het teahouse ongeveer
halverwege. We kopen er 2 liter water want we moeten echt wel bijtanken met dit weer. Van hier is het nog 40 minuten naar de hangbrug die ons aan de
andere zijde van de vallei brengt. Nog even dalen en dan beginnen we aan de laatste klim onder een loden zon. Om 14 uur sta ik voor de deur van de
lodge waar we 3 jaar geleden ook sliepen en een kwartiertje later is Jeannique er ook. De vrouw des huizes is zo blij dat we terug bij haar komen dat we
de kamer gratis krijgen, van service gesproken. We eten appelbeignets met hot lemon op het terras. Jeannique is aan het einde van haar latijn en na een
lekkere warme douche kruipt ze in haar slaapzak terwijl ik het kind zoek dat voor ons danste 3 jaar terug en waar ik een foto van heb. Het is echter haar
zusje die nu voor de gompa zorgt maar ze gaat de foto zeker overhandigen. Bij valavond komen er nog een Zwitsers koppel met kind van een jaar of 8
bij en wij die dachten dat dit modeste mensen zijn. Die maken meer lawaai dan 15 italianen, gedaan met de rust. Rond 19 uur begint het te regenen, een
goede zaak want dan zal het morgen koeler zijn, maar het moet wel ophouden want anders is er ook niets aan. Het avondeten is gewoon super en rond
20 uur gaan we naar bed. Van slapen is er echter niet veel sprake, de Zwitser en zijn gevolg vinden het helemaal niet nodig om een beetje hun stem te
dempen en tot half 11 tetteren ze er maar op los. Daarna snurkt hij zo hard dat de honden gaan lopen, goed bezig mijnheer. Toch eens zien of hij een
forum heeft op zijn website want dan zal hij er zeker van lusten.
Vr 25/04 Thulo Syabru - Sing Gompa
Beiden nog moe door een gebrek aan slaap beginnen we, zoals gewoonlijk om half acht aan onze tocht na een heerlijke tas echte koffie. Het is al
bloedheet en daar het gisterenavond wat geregend heeft is de luchtvochtigheid optimaal. Toch gaat het prima en Jeannique overtreft haarzelf want
zowel het eerste deel als het oerbos en het laatste stuk onder de bakkende zon worden zonder problemen in 3 uur 20 geklommen. In Pophrang Danda
kopen we een spaghetti en kroepoek, de kroepoek drijft in het vet en de tomatensaus van de spaghetti is een pakje minuutsoep gedikt met bloem.
Jeannique doet zelfs geen moeite om te proeven, ikzelf probeer toch wat koolhydraten naar binnen te krijgen. Na een uurtje rust vervolgen we onze
tocht, een dik uur Nepali flat door een prachtig bos en we zijn in Sing Gompa. We kiezen voor de laatste lodge, sinds vorig jaar in gebruik en met alle
kamers voorzien van wc en douche. Daar we nog zo vroeg zijn gaan we eerst wat bijslapen, daarna doe ik een wandelingetje naar de kaasmakerij waar
onze Ming Dorje aan het helpen is bij het boteren. Die boter gaat voor 700 nrp per kilo naar Ktm en wordt daar versneden met buffelboter van veel lagere
kwaliteit om dan tegen 500 nrp in de supermarkt te liggen, je moet ze hier echt geen truukjes leren. Rond half 5 gaan we thee drinken en de vrouw des
huizes haalt net verse cinnamonrolls uit de oven, dit is echt goddelijk eten. Wetende dat er gekookt wordt met een gasoven bestellen we maar direct
twee lasagne voor vanavond, de verwachtingen zijn hoog en worden ook ingelost, dit is topeten zou Meus zeggen.
Za 26/04 Sing Gompa - Gosainkund
Omdat we nu toch in een bakkerij zitten eten we als ontbijt croissant met verse nakboter, dit mogen ze me elke ochtend serveren, ook on Belgie. Twintig
na 7 zijn we op weg voor een hevig dagje. Het is zwaarbewolkt achter ons en als we rond 9 uur het sprookjesbos uitkomen om aan de klim naar
Laurebina te beginnen begint het te donderen in de verte. Als we net de lodge van Laurebina binnen zijn begint het te regenen, hagelen en te sneeuwen.
Even denken we aan een alternatieve route want onder geen geding gaan we terug door de sneeuw omhoog maar na een half uurtje houdt het op. Dit is
het sein voor ons om verder te klimmen en ook al blijft het zwaarbewolkt, we houden het droog en om 12 uur 50 stappen we Tibet guest house binnen,
een vrij goor kot maar dat zijn ze daar allemaal en hier brandt er in ieder geval een houtvuur. We mogen de kamer, nou ja kamer, gratis hebben als we er
lunchen en avondeten. We hebben gezelschap van een achttal Russinnen die best vriendelijk overkomen alsook hun Nepalese staf. In de namiddag
hagelt en sneeuwt het regelmatig, we doden de tijd dan maar met hot orange drinken en pringles eten, van die super lekkere met ajuin en zure room. 's
Avonds is de spaghetti ook best te vreten en we staan versteld wat die Russinnen naar binnen werken en niet alleen qua eten. Rum, gluwein, whisky en
hun eigen metalen fles, als er maar alcohol in zit. Dat zou wel eens een koude nacht kunnen worden voor hen. Tegen 8 uur gaan we slapen.
Zo 27/04 Gosainkund - Ghopte
Kwart na 7 en we zijn op weg naar de top van de 4665 meter hoge Laurebina pas, tevens het hoogtepunt van de reis. Het weer is fantastisch en in een
dik uur staan we boven en kunnen beginnen aan de 900 meter afdaling richting Pedi waar we om kwart voor 11 aankomen. Alles is goed verlopen en we
eten er frietjes met cola om bij te komen want het zwaarste gedeelte moet er nog aankomen. De afdaling naar Ghopte is eigenlijk een bergrit in de alpen
met 5-6 Cols buiten categorie. Geen wonder dat de meesten, 3 jaar geleden wij ook, in Pedi blijven. Om 15 uur en na 3 uur 15 klimmen en dalen staan we
voor onze lodge in Ghopte en dat is geen minuut te vroeg. Het weer valt nog steeds mee en Jeannique maakt van de gelegenheid gebruik om haar haren
te wassen, ikzelf scheer mij voor het eerst sinds een dag of 5. Daarna eten we een mushroom soup, lekker maar geen champignon in of omtrend gezien.
In de valavond begint het te druppelen en tijdens het avondmaal krijgen we zowaar onweer, gelukkig zitten we binnen aan de stoof. De spaghetti is vrij
lekker, de uiensoep is zelfs te straf voor Ming Dorje dus die gaat terug naar de keuken. Ondertussen is de Zwitser met zijn gevolg toegekomen, dat
belooft voor de nachtrust. We liggen maar pas in ons bed als even na 21 uur de hemelsluizen open gaan. Echt noodweer is het, gelukkig is blijkbaar
onze kamer water- en winddicht want hier zouden we echt niet in naar buiten willen. Rond half 2 krijgt de kleine Zwitserse nog eens haar kuren zodat
iedereen wakker is maar voor de rest van de nacht blijft het rustig.
Ma 28/04 Ghopte - Kutumsang
Van de regen van deze nacht is niets meer te merken en om half 8 zijn we op pad voor de laatste echte klim richting Tarepati. We zijn echt in goede doen
en 2 uur later staan we boven op het zadel waar we hot lemon drinken. Dan gaat het over het zadel weinig naar beneden richting Mangengoth waar we
oorspronkelijk zouden overnachten maar door ons strak tempo zijn we hier al om 10 voor 12. We kijken op de kaart en Ming-Dorje beweert dat er nog
een lodge is Sano Gopte onderweg naar Kutumsang. We zetten onze tocht dus voort en na een kleine 2 uur bereiken we de lodge maar Jeannique heeft
er nog niet genoeg van zodat we er enkel een sprite drinken en verder afdalen naar Kutumsang. Hierdoor moeten we nog eens 500 meter dalen wat het
totaal op meer dan 1200 zal brengen maar we zetten door. Hierdoor zullen we wel een dag vroeger in Kathmandu zijn maar dat regelen we wel met Bhai.
Om kwart voor 4 stappen we voorbij de eerste lodge, een weinig later ontmoeten we de vrouw van wie ik foto's nam in Mangengoth 3 jaar terug en bij
haar zullen verblijven. Eerst moet er een grote Everest bier aan geloven want dat hebben we na deze 2 helse dagen wel verdiend. Daarna neem ik een
overheerlijke warme douche en Jeannique kruipt in haar slaapzak om wat te bekomen van de inspanning. We krijgen nog gezelschap van een Spaans
koppel dat in Mumbai woont en van een Pools koppel dat nu hun studies voor 4 maand op verlof vertrok en nu op 9 mei terugvliegt naar huis om er
werk te zoeken. Tot half 9 zitten we gezellig bij elkaar, dan gaan we met zijn allen slapen.
Di 29/04 Kutumsang-Tanguny Banjyang-Kathmandu
20 voor 8 beginnen we aan onze laatste stapdag. We gaan tot Tanguny Banjyang en zullen morgenvroeg de bus nemen naar Kathmandu. Eigenlijk is dit
een vrij zware maar relatief korte dag maar ook wel een beetje vervelend omdat we echt wel veel over het bus- en jeeppad lopen. Wanneer we rond de
middag een soepje aan het eten zijn laat Ming-Dorje ons dood leuk weten dat er morgenvroeg helemaal geen bus is en al evenmin een jeep. De bus
vertrekt elke dag om 13 uur, jeeps komen hier zelden of nooit. Het is dan 10 voor 12 en we zijn op anderhalf uur van de bushalte. Terwijl hij zijn eten
gezapig naar binnen werkt storten Jeannique en ikzelf ons naar beneden in de hoop dat we de bus nog kunnen halen vandaag. In Chipling heeft M-D
ons zo goed als bijgehaald en ziet in dat het ons menens is. Ikzelf spurt de laatste 400 hoogtemeters naar benden en 6 minuten voor vertrek sta ik in de
bus om te vragen of we meekunnen en of de chauffeur nog enkele minuten wil wachten op onze drager en Jeannique. Dat is geen probleem voor hem,
yesss, we zijn dus vanavond nog in Kathmandu. 5 na 1 beginnen we aan een 4 uur durende helse rit door de heuvels richting Kathmandu. Eerst zijn we
amper met een 10 tal personen in een busje met 27 plaatsen, wat het mogelijk maakt om regelmatig deze fantastische maar levensgevaarlijke rit te
filmen. De onverharde weg slingert zich van heuvel naar heuvel, omhoog en omlaag waarbij het busje soms niet eens de haarspeldbochten om geraakt
en in 2-3 keer moet draaien. Na een uurtje is ons aantal opgelopen van 10 naar 80 in de bus en een 15-tal er boven op, nu wordt het echt tricky, gelukkig
is de toch wel jonge chauffeur vrij voorzichtig ook al rijdt hij op zijn teen slippers. Na een uur of 3 wordt de situatie zowat onhoudbaar voor mijn lange
benen en moet ik echt even recht al moeten er dan 3 even wijken. Zo zitten we vooraan op een plaats met 6 zitjes met zij 15-en. Als de bus eindelijk het
eindpunt bereikt aan de rand van Kathmandu staat Bhai van Zambuling adventure er klaar met een taxi om ons naar hotel Manang te voeren, betere
service kan je echt niet leveren. Nog steeds staan we versteld van de kwaliteit van dit bureau. Een half uurtje later staan we onder een hete douche op
onze kamer en is de trek nu definitief voorbij. Rond 19 uur gaan we dineren in the one and only third eye restaurant. Was deze keet maar in Aalst
gevestigd. Om 9u liggen we in ons bed want het was een lange en vermoeiende dag.
Wo 30/04 Kathmandu
Als we om 8u 15 beneden komen om te ontbijten zit Bhai reeds op ons te wachten om ons relaas te aanhoren. We praten over alles en nog wat en het is
zeker al na 10- en als hij ons verlaat. Wij maken ons klaar voor een dagje kuieren langs de vele trekking shops met echte merken zodat we alvast weten
waaraan we de overschot van onze roepies gaan spenderen. De dag vliegt voorbij zonder dat we het beseffen.
Do 01/ 05 Kathmandu
Vandaag gaan we op kruidenjacht in Asan Thole en laten ons verdwalen in de kleine steegjes van de oude stad. We komen er ook de plaatselijke 1-mei
stoet tegen. Kort na de middag vluchten we naar ons hotel want er hangt onweer in de lucht en we zijn maar net op tijd binnen of het begint te regenen.
Na de onweersbui koopt Jeannique nog enkele souvenirs en zoeken we want nieuwe muziek voor de diavoorstelling. Als we s avonds zitten te dineren
barst er opnieuw een hevig onweer los, maar geraken toch zo goed als droog in het hotel. Onderweg komen we in het plaatselijk supermarktje de
Rusinnen tegen...op zoek naar alcohol, goed bezig dames! Sante!
Vr 02/05 Kathmandu
Het heeft de ganse nacht geonweerd wat nefast is voor mijn nachtrust. Ik bel Bhai want hij had gisteravond al geprobeerd ons te bereiken maar we
waren nog niet in onze kamer. Hij laat weten dat 1 van de 3 Belgen die Pokalde en Lobuche gingen beklimmen, vrienden van Orlando, er heel slecht aan
toe is, de ganse nacht aan de zuurstof heeft gehangen en nu op een paard naar Pheriche wordt gebracht. Daar wordt hij behandeld in de plaatselijke
hulppost (300 $ per consultatie) en daar wordt hij opgehaald met de helikopter van zodra er kan gevlogen worden. Het is namelijk in de Khumbu ook
slecht weer. Wij gaan nog wat shoppen en spreken om half 1 af om samen met Bhai pizza te gaan eten. De gewonde Belg zal maar in de namiddag in
Kathmandu geraken door het slechte weer in de bergen, ook in Ktm kan het beter maar sinds de middag houdt het toch op. We spreken een laatste keer
af met Bhai, hij zal ons om kwart na 4 ophalen om ons af te zetten op de luchthaven. Een laatste keer gaan we eten in third eye restaurant en zowel het
eten als de cocktails zijn niet te versmaden. Om 21 uur 30 kruipen we na een laatste douche in ons bed want morgen wordt opnieuw een lange dag, de
laatste van deze trip.
Za 03/05 Kathmandu - Brussel
5 voor 4 en we zijn er klaar voor. Om 10 na 4 is Bhai er al en we kunnen direct vertrekken want we gaan er van uit om 3 uur voor vertrek op de
luchthaven te zijn. Om 4 uur 30, ruim op tijd dus zijn we er maar alles is nog potdicht en er brandt nog geen enkel licht. Het zal tot kwart voor 5 duren
vooraleer de deuren opengaan en dat is helemaal niet prettig als je hoognodig naar toilet moet, vraag dat maar aan Jeannique. Vanaf dan gaat all vrij
vlot naar Nepalese normen tot het vliegtuig startensklaar op de tarmac staat. Er wordt wat geroepen en gepanikeerd want blijkbaar is iemand zwaar
onwel geworden en wordt er zelfs aan een hartaanval gedacht. Meteen wordt er gebeld naar de boordcommandant en daar staan we dan, met de neus
op de startbaan terwijl er een docter direct komt kijken. Die wil echter geen conclusie trekken en aangezien het blijkbaar wat beter gaat hangen we met
20 minuten vertraging in de lucht. Later wordt de persoon achteraan plat gelegd en zijn er geen problemen meer. Stipt op tijd landen we in Istanbul en
kan het aftellen beginnen voor de laatste 3 uur durende vlucht. Ook deze vertrekt zo goed als op tijd zodat we op schema in Brussel zullen landen. Dat
doen we ook maar het duurt een eeuwigheid eer we onze tweede duffelbag te voorschijn zien komen op de transportband. 3 kwartier na landing staan
we in de aankomsthal bij Lena en Jozef, de ouders van Jeannique. Zij zorgen er voor dat we veilig en wel in Aalst geraken.
Nepal 2015 bis: Jagat - Koto - Phu - Naar - Manang - Jomson
Vrijdag 09/10: Brussel – Istanbul
Met meer dan een half uur vertraging gaan we de lucht in voor een vlekkeloze vlucht richting Istanbul. Daar aangekomen staan we nog bijna drie kwartier stil
voor we een parkeerplaats hebben zodat we onze aansluting kunnen vergeten. Om kort te zijn: na een paar uur van hot naar her gestuurd te zijn hebben we
tickets voor de vlucht van zaterdag en worden we gedropt in hotel Ramada in het centrum van Istanbul. Na een lauw buffet kruipen we onder de wol. Zaterdag
10/10: Istanbul
Vandaag lopen we wat rond in Istanbul maar eigenlijk is het boter noch vis. Voor een citytrip veel te kort en eigenlijk gewoon een verloren dag, dank u Turkish
Airlines. Vrij goed op tijd vertrekken we naar Kathmandu en terug is er niets aan te merken op de vlucht, nieuw vliegtuig, lekker eten en alle bagage, -20 stuks
met persoonlijke en uit te delen kledij- is mee op bestemming.
Zondag 11/10:Istanbul – Kathmandu
Aangekomen in Ktm rijden we door verlaten straten naar Ti-Se guesthouse waar we ontbijten. De straten zijn verlaten omdat er al weken geen brandstoffen
meer aangevoerd worden vanuit India, een gevolg van de nieuwe grondwet die van kracht is in Nepal. Blijkbaar heeft Bhai niets geregeld van wat we gevraagd
hebben ivm onze hulpactie waardoor we pas om elf uur dertig kunnen vertrekken. Gelukkig rijdt de Nepalese versie van Lewis Hamilton met de bus zodat we
toch wat tijd kunnen inhalen. Het valt echt op dat men hier niet stil gezeten heeft en van de aardbeving is er bijna niets meer te merken. Onze Lewis stuurt zijn
bus tot een bijna onmogelijk te beklimmen heuvel vlak bij het schooltje. Dit laatste is zo goed als volledig verwoest, dus onze 300 golfplaten zijn meer dan
welkom. We worden er ontvangen als koningen en iedereen met naam en faam in het dorp is aanwezig op een heuse ceremonie speciaal voor ons. Als we ook
nog eens 150 kg kleren uitdelen kan de pret helemaal niet meer op. We kunnen nu enkel maar hopen dat onze knalblauwe golfplaten gebruikt worden waarvoor
ze aangekocht zijn en belanden ze niet in handen van één of andere verantwoordelijke van het dorp. Met een goed gevoel keren we terug naar Ktm waar de
schaarste van brandstof nog meer gevolgen heeft. Veel restaurants zijn gesloten en deze die nog open zijn hebben een vrij beperkte kaart. Er zijn ook veel
minder toeristen in Nepal, op de trekkings zou er maar 20 tot 30 % aanwezig zijn van de jaren ervoor. We spoelen onze eerste dag door met een everest bier en
gaan slapen.
Maandag 12/10: Kathmandu – Jagat met bus en 4x4
Voor de toeristen is er blijkbaar nog brandstof over want 20 na 8 zijn we op weg naar Besisahar. In één rush gaat het tot voor de deur van onze lunchplaats in
het dorp waar het 18 jaar geleden allemaal begon. Na een heerlijke dal bhat hebben we nog 3 uur 4x4 voor de boeg zodat we rond 18 uur aankomen in Jagat
na een spectaculaire en soms niet ongevaarlijke raid die in Parijs - Dakar niet zou misstaan. De lodge is meer dan te doen en na een lekkere maaltijd is
iedereen blij dat ze kunnen gaan slapen.
Dinsdag 13/10: Jagat – Dharapani Gestegen: 1030 M / gedaald: 375 M
De eerste dag trekking en we hebben er zin in. Nu en dan moeten we op de aangelegde 4x4 weg maar meestal lopen we op het oude pad. De kleren om uit te
delen worden gedragen door onze 4 dragers op eigen verzoek, zo verdienen zij er ook een flinke extra duit aan en hebben wij geen enkel probleem voor het
vinden van een drager. Toch is de weg naar Dharapani lang en zijn we wat blij als we dit plaatsje binnenstappen. Helemaal op het einde van het dorp ligt onze
lodge en blijkt dat er hier toch wel wat jonge mensen wonen met kleine kinderen die wat extra kledij kunnen gebruiken. Eerst laten we onze dragers, ook allen
jonge vaders, een keuze maken; dan komen de lokale moeders hun gading zoeken. Ruim een derde van onze voorraad gaat er aan, de rest is voor de Nar-Phu
vallei.
Woensdag 14/10: Dharapani – Koto Gestegen: 866 M / gedaald: 247 M
Vandaag een kortere dag en het weer is vrij goed, op een paar stapelwolken na. We houden de tred er goed in en even voor de middag komen we aan in Tal,
een zee van open ruimte in dit smalle dal. We kuieren er in de zon en eten het middagmaal op het terras. Onderweg kunnen we nog een glimp opvangen van
een paar langoeren die zich verschuilen in het gebladerte van de bomen. Overal is men boekweit aan het oogsten en na het passeren van een forellenkwekerij,
jawel, bereiken we langaam onze bestemming: Koto. We hebben leuke kamers en de wifi doet het hier prima. Na het avondeten, lekkere spaghetti met funghi,
kruipen we in bed. Het valt op dat er veel wolken hangen en wat later begint het dan ook te regenen. Deze nacht zal het meerdere uren hard regenen, hopelijk
valt er niet te veel sneeuw in de hogere regionen.
Donderdag 15/10: Koto – Meta Gestegen: 1405 M / gedaald: 405 M
Om 7 uur 30 op pad want het zal een lange, zware dag worden. Direct na de afslag in Koto steken we de rivier over en wandelen we zowaar ergens in de hoge
bossen van Zwitserland. Regelmatig veranderen we van oever en het valt ons op dat het pad al stukken beter ligt dan 14-15 jaar geleden. Wat er toen al
helemaal niet waren en nu toch wel elke 2 uur zijn theehuizen. Onder de middag kan je er zelfs een basic maaltijd nuttigen: soep of dal bhat, waar we graag
gebruik van maken. We stijgen verder langs de rivier en ook in Daramsala, waar we lang geleden sliepen, drinken we nog een kop thee om vervolgens de
ellenlange klim naar Meta aan te vangen. Tot onze verbazing zijn er nu een aantal goed uitgeruste lodges maar vol zitten ze zeker niet, integendeel. Op een
vijftal Zwitsers na zijn we alleen in de lodge en onderweg zagen we ook al alleen hen. Voor het eerst is de kou echt goed voelbaar als de zon achter de bergen
is verdwenen. Onze slaapzakken zijn echter op veel voorbereid, het mag nog een stuk kouder worden in deze donsjes.
Vrijdag 16/10: Meta – Phu Gestegen: 1074 M / gedaald: 648 M
Terug een zeer lange en zware dag richting Phu waar we ook in 2001 verbleven. Een prachtig pad leidt ons zachtjes omhoog naar enkele gehuchten waar nu
ook gegeten en gedronken kan worden. In Kyang, waar we overnachtten in 2001drinken we nu noedelsoep en zijn we nog niet eens halfweg. Voorbij Kyang
lopen we een tijdje rakelings langs een afgrond op een in de rotsen uitgehouwen pad. Aan de overzijde loopt een kudde tars zijnde blauwe schapen. Steeds
verder gaat het op en af langs de rivier en uiteindelijk vatten we de beklimming naar de poort van Phu aan. Romain heeft het duidelijk moeilijk maar morren doet
hij nooit, geen gezaag te horen bij deze kranige senior. Eens voorbij de poort is het nog een kwartiertje doorbijten om het wondermooie dorpje met zijn op een
tegenoverliggende heuvel gelegen klooster te bereiken. Het valt op dat de logdes hier duidelijk van mindere kwaliteit zijn als het op slapen aankomt. De
eigenaar wil ons in 2 kamers van 4 steken maar er is zo weinig plek dat we zelfs onze zakken niet binnen krijgen. Ik maak hem duidelijk dat dit echt niet kan
waardoor we er uiteindelijk nog een kamer van 2 bij krijgen. Sommigen blijken nog niet tevreden maar meer kunnen we echt niet vragen, er is gewoon niets
meer. Vallen de kamers een beetje tegen, het eten valt dan weer mee en de lokatie is er toch ook eentje om U tegen te zeggen. We liggen allen op tijd in bed
want dit was echt een zware en lange dag.
Zaterdag 17/10: Phu Gestegen: 240 M / gedaald: 240 M
Onze eerste rustdag en we profiteren van het goede, meer nog, prachtige weer om het plaatselijke klooster te bezoeken op een nabij gelegen heuvel. Er wonen
nog 3 nonnen en het moet meer dan hard zijn om hier je leven door te brengen. We praten er met een 65-jarige non die er woont sinds haar 16de en de laatse
jaren zelfs niet meer op de Annapurna-trail geraakt vanwege haar gezondheid. Na de middag gaan we wandelen in het dorpje waar we de terugkeer van de
yaks uit de hoge weiden gade slaan vanop veilige afstand. We ontmoeten er ook Paulo Grobel, Franse gids en levende legende die mij jaren terug met
vertrouwen leerde klimmen op watervalijs. Het weerzien is heftig en we spreken af om morgenvroeg eerst een thee te drinken in zijn diningtent wat lager in het
dorp. Paulo leeft 6 maanden per jaar in Nepal en 2 maand in Ladakh. Rest dan enkel nog de winter die dient voor cursussen ijsklimmen in de omgeving van La
Grave en Schotland, wat een kerel. Terug in de lodge hebben we nog een grote zak kleren uitgedeeld en zoals steeds hetzelfde liedje: veel tevredenen en
evenveel misnoegden die te laat zijn.
Zondag 18/10: Phu – Naar Phedi Gestegen: 690 M / gedaald: 1145 M
Terug een lange dag vandaag naar het klooster in Naar Phedi. We houden de tred er goed in maar als we een bergriviertje moeten oversteken, inclusief verijsde
stenen, duikt Gerrit pardoes het gletsjerwater in met fototoestel en al. Ik geef hem mijn reserve merino truitje zodat het zijne kan drogen maar we zijn meer
bezorgd om het fototoestel. Het geeft geen krimp meer en dus is het afwachten wat er nog uitkomt als het terug droog is. Als we onderweg in Kyang een thee
drinken wordt er al eens voorzichtig geprobeerd maar zonder resultaat, geduld is een mooie deugd… Na het middagmaal in Chako beweren onze gidsen dat we
nog maar een paar uur te gaan hebben, het lijkt ons zeer onwaarschijnlijk en dat is het ook. Na twee uur zijn we pas aan de splitsing richting Naar en dan begint
nog een moeilijke en door de wind gevaarlijke afdaling tot over de brug in Phedi. Dan terug een steile klim naar het klooster waar we pas rond 16.30 uur
aankomen. Dit was volgens mij de zwaarste dag al is dat misschien omdat er een rustdag aan vooraf ging. In het klooster, dat er in 2001 trouwens nog niet
stond is er een volledige blok met gastenkamers die er mooi uitzien ook. Alleen krioelt het er van de oorwormen en zijn de matrassen gemaakt van gewapend
beton. De lekkere dal bhat maakt dan weer veel goed.
Maandag 19/10: Naar Phedi – Naar Gestegen: 650 M / gedaald: 6 M
De vrij korte tocht naar Naar, wel 650 meter omhoog, begint met een vrij stevige klim die een kleine 2 uur aanhoudt. Plots staan we voor een immense
ommuring met een ijzeren poort. Dit is letterlijk de poort naar Naar. Het duurt even voor we ze kunnen open frutselen en zijn redelijk wat verschoten als er zich
langs de andere zijde een aantal “verwilderde” yaks bevinden die maar weinig zin hebben om te wijken. Zelf voel ik mijn energie, alles verliep rimpelloos tot op
heden, een beetje wegebben. De keelpijn en hoest die ik heb zijn hier waarschijnlijk de oorzaak van. Na nog een uurtje vals plat krijgen we Naar in zicht en al
gauw staan we voor een vrij nieuwe lodge waar we intrek nemen. We zijn hier net op het moment van de grote oogst in het dorp. Overal is er een bedrijvigheid
van jewelste met dorsvlegels en ander middeleeuws materiaal om te oogsten. Dit zou wel eens de hoogdag van onze reis kunnen worden want dit maak je
waarschijnlijk “once in a lifetime” mee. Overal hoor je de kadans van het vlegelen en het ganse dorp is in één grote stofwolk gehuld. Kunnen wij er niet genoeg
van krijgen, de inwoners evenmin want dit schouwspel zal doorgaan tot het al een eindje donker is. In de namiddag is het terug kleding-uitdeel-moment. Eerst
kiest de eigenares van de lodge er één en ander uit en dan roept ze zowat heel het dorp bijeen om langs te komen, wat ook gebeurt. Plotseling heeft blijkbaar
iedereen kleine kinderen en in een mum van tijd is onze laatste kitzak leeggeplunderd. Jammer dat de piekfijne kleren die we gekregen hadden van collega’s en
kennissen na een paar dagen in dit stof totaal onherkenbaar zullen zijn. Toch zullen ze meer dan van pas komen met de winter voor de boeg. Bij valavond
maken we onze rugzak voor de eerste col, de Kang La, en komen tot de constatatie dat zowat alle mini crampons die Bhai meegegeven heeft voor de trekkers
zo goed als onbruikbaar zijn vanwege allerhande schade. Kumar en zijn team doen wat ze kunnen om de crampons op te lappen maar dit is zeker smet op het
blazoen van Zambuling. We zullen Bhai hierover zeker onze ongezouten mening geven eens terug in Kathmandu. Nog maar eens het bewijs dat je enkel kan
en mag vertrouwen op je eigen materiaal. De zakken zijn gemaakt en de warme kleren liggen klaar voor morgenvroeg. Nu ons bed in want om 4 uur moeten we
er uit.
Dinsdag 20/10: Naar – Kang La – Ngawal Gestegen: 1136 M / gedaald: 1630 M
Het vlegelen van gisteren was zeer leuk maar als de noeste arbeiders om 3 uur in de morgen terug beginnen is het plezante er voor de meesten toch af. Om
half 5 zijn we op weg en na een half uurtje doet René een deskundige uitleg over ons sterrenstelsel. Zeer leerrijk maar toch ben ik blij als de lampen weer
aangaan want het is berekoud als je stilstaat. Dat ondervindt ook zijn zus Lieve die haar handen en vingers niet meer warm krijgt. Gelukkig heb ik nog een paar
reserve handschoenen in mijn rugzak, dunne maar toch wel zeer warme en na een tijdje is ook dit euvel voorbij. Degelijke handschoenen zijn zeer belangrijk in
de bergen. Uw dienaar, die zelf al enkele vingertoppen bevroren heeft gehad, kan er van meespreken. Niet meer met mij, ik heb sindsdien steeds een paar
expeditiewanten onderaan de rugzak voor uiterste nood. Toch hebben ze deze reis het licht niet gezien, beter zo. Mijn keelpijn is geëscaleerd in een ferme
verkoudheid en ik zal het geweten hebben op deze zware en ellenlange dag. Uit noodzaak blijf ik de ganse dag mooi achter Jeannique die traag maar gestaag
alle obstakels neemt en zonder enig probleem de 5320 meter hoge col bedwingt alsof het gerust nog 1000 meter hoger mocht zijn. De Kang La is een echte col
met een prachtige aanloop en aan de andere zijde, richting Annapurna-trail, steil, zeer steil naar beneden. We moeten nu nog 1700 meter afdalen en met een
bang hartje beginnen we er aan, zeker Romain, 72 jaar oud en met een vastgezet voetgewricht, die aan het lastigste stuk van de hele trek bezig is. Het is niet
alleen steil, het is ook oneindig ver en we nemen zeker 2-3 keer een redelijk lange pauze. Uiteindelijk staan we pal boven Ngawal, onze bestemming van
vandaag maar eerst moeten we nog een 300-tal veel te hoge trappen afdalen. Dit wordt Romain een beetje veel en tot 2 keer toe zakt hij gewoon door zijn
benen. Met een beetje vertraging, hij wil echt van geen wijken weten, staat ook hij aan de ingang van onze lodge. Jeannique en ikzelf hebben mateloos respect
voor deze doorzetter die trouwens ook nooit klaagt over om het even wat. Chapeau! We spoelen deze dag door met een everest bier, meer dan verdiend.
Woensdag 21/10: Ngawal – Manang Gestegen: 216 M / gedaald: 300 M
Bij het ontbijt toont de dochter van de lodgeëigenaar ons de befaamde yartsa Gumpa, beter bekend als de golden root. Dit kleinood is een soort zwam en zou
biologische epo zijn. Chinezen en Indiërs hebben er duizenden dollars voor over voor een kilootje van dit product. Enkelen van ons kopen er eentje voor de
ronde prijs van 1000 roepies, wat ons betreft enkel als souvenir. Als National Geographic hier een uitzending van meer dan een uur aan besteedt, moet dit toch
wel iets speciaal zijn. Eens op weg beginnen we met de afdaling naar een parallel pad met de Annapurna-trail. Eventjes voor Braga zijn we ook effectief op het
pad, of beter gezegd het jeeppad. Ook al zien we maar een paar 4x4 voertuigen en bromfietsen, dit eens zo platgelopen en wondermooie wandelwonder is nu
een ordinair onverharde stoffige weg geworden. In Braga stoppen we in dezelfde lodge-bakkerij als deze waar we in 2000 sliepen op weg naar Tilicho lake. De
Carrot cake is er nog steeds niet te versmaden. Tegen de middag zijn we in Manang en nog steeds is er een vrij groot plein in het centrum en nog steeds kan je
er in de namiddag naar de cinema waar ze nog steeds “Seven years in Tibet” spelen. Een klein beetje déjà vu dringt tot ons door. Bij valavond wonen we de
puja van het vrij grote klooster bij en krijgen we popcorn en boterthee, het ene al wat smakelijker dan het andere maar de gastvrijheid primeert. Ik ben blij als ik
na het avondeten kan gaan slapen/rusten want mijn verkoudheid is beter maar zeker nog niet over.
Donderdag 22/10: Manang Gestegen: 40 M / gedaald: 40 M
Rustdag in Manang. Veel wordt er niet gedaan, Jeannique voelt zich wat ziekjes en blijft de zowat hele dag in ons hotel. Romain en ikzelf wandelen tot aan het
gletsjermeer waar we een theetje drinken en de rest zoekt het wat hoger richting gletsjer, wij waren er al een paar keer en gaan dus niet mee. Verder wordt er
niet veel meer gedaan dan wat er verwacht wordt op een rustdag: rusten.
Vrijdag 23/10: Manang – Lethar Gestegen: 780 M / gedaald: 100 M
Jeannique heeft mijn verkoudheid ook te pakken en voelt zich mottig, niet ideaal om verder omhoog te trekken. Magina loopt bijna de hielen van Mingmar stuk
waardoor het tempo vrij hoog is. (Mingmar, die zijn eerste tocht begeleidt, laat zich nog wat vlug intimideren) Leuk is anders als je je, in Jeannique haar geval,
alles behalve fit voelt. Deepak ziet het gebeuren en vervangt Mingmar vooraan waardoor het opnieuw draaglijk wordt voor onze “youngster”. Rond 11 uur zijn
we in Yak kharka waar we besluiten om te lunchen. We zijn er verbaasd over dat er op deze hoogte nog zo een lekker eten te verkrijgen is. Een uurtje later zijn
we terug op pad en al gauw steken we de hangbrug over die het gehucht Lethar inluidt. We nemen intrek in de verste lodge, één van de minst leuke plaatsen
waar we al waren maar de rest is sowieso niet beter hier. De kamers op het dak zijn kil maar weinige keren hadden we zo een “room with a view”. Langzaam tikt
de tijd voorbij, het nadeel van een kortere tocht: door de koude kom je niet meer buiten en duurt de namiddag ellendig lang. Door het geringe aantal lodges hier
zijn er toch nog een aantal andere trekkers aanwezig. We worden afgeleid door het miauwen van een poes die voor de deur zit. Al gauw zit ze bij Lieve, de
grote dierenvriend, op de schoot. Meer nog, na het avondeten gaat de kat mee naar de kamer van Lieve en René.
Zaterdag 24/10: Lethar – High camp Gestegen: 705 M / gedaald: 83 M
De poes heeft de hele nacht bij Lieve in haar slaapzak gelegen, de komende dagen zullen waarschijnlijk veel minder zijn voor het beestje… Vandaag is het
Jeannique haar beurt om echt af te zien: zere keel, snotteren en gebrek aan longinhoud, niet makkelijk om op deze manier rond te trekken boven de 4000
meter. Het is wel hoog dat we moeten, naar 4900 meter maar gelukkig helemaal niet ver zodat we het kalm aan kunnen doen. Dat high camp waar we naar toe
moeten bestond helemaal niet in 1997, dus moeten we nog een uur klimmen van waar we vroeger sliepen. Deze klim is best lastig en langs een pad dat er ook
al niet lag voorheen. Jeannique sleept zich door de laatste hoogtemeters maar de locatie is het meer dan waard. Rond de middag staan we onder een flauw
zonnetje boven de Mont Blanc en op deze hoogte zullen we ook slapen. We betrekken een kamer, warm zal het zeker niet zijn deze nacht, en gaan dan naar de
eetruimte waar de meesten de rest van de dag zullen blijven. Sommigen gaan nog naar een uitkijkpunt op een kwartiertje klimmen. Rond 19.30 uur duiken we in
onze slaapzak want om 4 uur worden we gewekt.
Zondag 25/10: High camp – Torung La – Muktinath Gestegen: 550 M / gedaald: 1700 M
Om 5 uur hebben we al ontbeten, nou ja, -een toast met jam gegeten- en zijn we op weg richting Torung La. Het is nog volledig donker en Romain heeft toch
wel last van zijn “low budget” hoofdlamp. Blijkbaar is het licht even low budget en uiteindelijk geef ik hem de mijne vooraleer hij nog struikelt. Na een uurtje, het
is dan al klaar stoppen we aan het eerste theehuis en een warme drank doet heus wel deugd in deze bijtende koude. Net als het theehuis is ook de aanbieding
van een paard op geregelde afstand nieuw. Verschillende horsemen bieden de rit omhoog aan op de rug van een ros tegen flink wat dollars, wij zijn echter nog
fit genoeg om de beklimming op eigen benen te doen. Om 20 voor 8, na slechts 2 uur 40 minuten dus, staan we op het lange plateau van de Torung La,
ondanks de weinige toeristen is het hier toch vrij druk en we gaan binnen in het theehuis zitten want er is een snijdende wind hier boven de 5400 meter. De
afdaling is nog steeds dezelfde als in 1997: lang en vrij eentonig. Tot een stuk boven de 4000 meter is er nu ook een jeeptrail aangelegd, gelukkig is en nog
geen vehikel te bespeuren. We zijn dus echt niet ver af om de trek over Torung La te doen in een dag of 5-6 zijnde 3-4 dagen stappen en 2 dagen 4x4. Met
andere woorden: vergeet het Annapurna circuit, er zijn veel mooiere dingen te bewandelen. Eens in Muktinath bezoeken we “en passant” de hindoetempel met
zijn eeuwige vlam, dan gaat het over een lege hoofdstraat naar ons hotel waar een verkwikkende douche wacht. Het restaurant heeft tarkali keuken en laat dat
nu de reden zijn om allen samen nog eens een overheerlijke dal bhat te nuttigen bij het avondmaal. En of het smaakt.
Maandag 26/10: Muktinath – Jomson Gestegen: 334 M / gedaald: 1165 M
Om 8 uur zijn we op weg naar Jomson, de eindbestemming van onze trek. Het weer is in tegenstelling tot 2 jaar terug schitterend en door het weinig aantal
trekkers rijden er ook minder 4x4 en bussen. Na een dikke 3 uur afdalen bereiken we Ekla Batti waar we lunchen. De vedette van ons restaurant is een pluche
beerachtige jonge hond die iedereen aanklampt. Wij noemen onze speelkameraad spontaan Rudy naar..., ja naar wie? Na een uiterst lekkere pompoensoep
met chapati en frietjes beginnen we aan onze laatste 2 uur stappen. Dit stukje windy valley in de bedding van de rivier Kaligandaki is echt niet van de poes door
de hevige windstoten pal in het aangezicht. Eind goed, al goed want we komen aan in Jomson zonder één enkele keer onze regenjas nodig gehad te hebben.
We delen de fooien uit aan dragers en staff en genieten van de blije gezichten van deze gasten. Zij kunnen terug enkele maanden verder met hun gezin. 's
Avonds drinken we een grote pint bier en smullen van de voortreffelijke keuken van hotel Nilgiri.
Dinsdag 27/10: Jomson – Pokhara
Om 6 uur zijn we op de luchthaven want we hebben de eerste vlucht maar het is mistig in Pokhara zodat het rond 9 uur is vooraleer we opstijgen. In temple tree
resort & spa hebben we meteen een kamer en na een verkwikkende douche gaan sommigen de massagetafel op, anderen nemen een frise duik in het
zwembad. Na de middag kuieren we wat rond in het centrum en kopen er een rugzak die moet dienen als handbagage voor de terugreis en als cadeau voor
Kjell, mijn neef. Er is zo weinig volk in de stad dat een restaurant vinden voor onze achtkoppige groep helemaal geen probleem is. Zelfs in de hipste tenten is er
plaats in overvloed en zitten we zelfs geruime tijd alleen. Na de aardbeving eist ook de oliecrisis duidelijk zijn tol. Wanneer gaat dit prachtige land eindelijk
gespaard blijven van tegenslagen?
Woensdag 28/10:Pokhara – Kathmandu
Onze minibus is stipt op tijd en even voor 8 uur rijden we richting Kathmandu. Tot aan de col om Ktm binnen te rijden gaat het zeer vlot maar de laatste 20 km
zie je toch duidelijk dat er al meer brandstof is want het is constant filerijden. Toch zijn we 20 na één op bestemming voor de ingang van hotel Malla. Een sjieke
boel is dit hier met mooie tuin en zwembad, ook de kamers zijn ruim en proper in dit domein van de gewezen koninklijke familie. Wat me wel stoort is de bijna
200 roepie per uur internet. In deze tijden waar wifi overal gratis is, zelfs in de bergen boven de 4000 meter, is geld vragen voor een connectie jezelf belachelijk
maken. De tijd dat alleen de grotere hotels wifi hadden en er ook grof geld aan verdienden is lang voorbij, shame on you hotel Malla. Na onze installatie in de
kamers duiken we Thamel in om een broodje te eten en beginnen we aan de obligate shopping. Gerrit heeft er alvast zin in en vindt zijn gading in TNF shop.
Wijzelf houden het bij kijken en beslissen morgen wel wat we aanschaffen. Zware ontgoocheling want Third eye restaurant is aan het verbouwen waardoor we
iets anders moeten zoeken, gelukkig weet Gerrit een waardig alternatief. Third eye is zeker beter maar hotel & restaurant Mandap biedt degelijk kost voor de
juiste prijs.
Donderdag 29/10:Kathmandu
We worden wakker rond 6 uur door de hevige regenval en enkele donderslagen. Het ziet er naar uit dat we onze vrije dag in Ktm zullen doorbrengen in onze
regenjas. Als we gaan ontbijten staat Bhai ons op te wachten en we gaan samenzitten voor een briefing. Blijkt dat Deepak en Mingmar aan hun eerste trek toe
waren maar ons hoor je absoluut niet klagen. De dragers waren gerecruteerd door Kumar, onze trouwe gids en deze heeft zijn werk meer dan behoorlijk
gedaan, we hebben over de crew dan ook geen opmerkingen te melden. We laten wel vallen dat de mini-crampons die sommigen mochten gebruiken op een
paar na allemaal beschadigd waren maar blijkbaar wist hij hier van want een klein woordje van excuus is niet nodig. Een relatiegeschenk moet de brokken
blijkbaar lijmen. Tijd zal uitmaken of dit, en vooral onze vriendschap met Kumar voldoende zal zijn om door te gaan met dit agentschap. Na het ontbijt stappen
we door de regen naar de sherpashop en de red fox winkel maar vinden er toch niet onze gading. De dag is nog lang en we vinden wel wat om onze laatse
roepies aan te spenderen, bij Mountain Hardwear of TNF is nog wel wat te vinden. Romain is met ons mee en aangezien hij nog steeds beweert dat dit zijn
laatse keer was heeft hij redelijk wat cadeautjes nodig maar ook wijzelf moeten één en ander aanschaffen want we willen onze gulle schenkers van onze acties
bedanken met een kleine attentie. ‘s Middags eten we iets bij Pumpernickel, een zaak die we kennen van het het eerste uur in 1997. Er is nu ook een
sherpashop in Thamel en uiteindelijk vindt ook Jeannique hier haar gading. In de late namiddag bereiken we met overvolle tassen ons hotel Malla en proberen
we alles op een degelijke manier opgeborgen te krijgen in onze duffel bags. Al snel is het tijd om ons laatste avondmaal allemaal samen te nuttigen in de Fire &
ice, een hippe pizzeria die er ook al is sinds mensenheugenis. Na een lekkere chocolademousse keren we voldaan naar het hotel voor onze laatste nacht
Kathmandu. Onze laatste nacht van de reis is het echter niet want door de nog steeds aanslepende blokkade aan de Indische grens is er geen kerosine meer te
verkrijgen op de luchthaven en moet Turkish Airlines noodgedwongen stoppen in Delhi waardoor we terug onze aansluiting missen en moeten overnachten in
Istanbul. We zullen zaterdag om 9 uur en 5 opstijgen om dan uiteindelijk op Zaventem te landen rond 10 uur 40 lokale tijd.
Vrijdag 30/10: Kathmandu – Istanbul
Rond 7 uur bestellen we onze emmer heet water om te douchen nepali style. In de lokale krant lezen we dat er bakken sneeuw gevallen zijn op onze trek en er
ook sinds donderdag geen vluchten meer zijn van Jomson naar Pokhara. Terug hebben we dus geluk gehad met het weer, voor hetzelfde geld zaten we ergens
vast in de sneeuw tijdens onze trek. Dan naar de ontbijtruimte met al dat lekkers en algauw is het 9 uur 30 en zitten we in een busje met Bhai en Mithu richting
luchthaven. Alles verloopt prima al stijgen we op met bijna een uur vertraging. Na een uurtje en een sandwich landen we in Delhi voor onze tankbeurt en dat
gaat blijkbaar niet zo snel als in de F1. Toch zijn we uiteindelijk rond 20 uur in Istanbul en daar we nu onze weg al weten staan we een weinig later voor het
bureau van de hotelreservering. Boardingpassen afgeven en wachten tot we meekunnen met een busje naar...het Hilton garden hotel van de grootstad. Het had
slechter gekund al zijn de kamers niet echt mooier dan deze van de Ibis in Pontarlier. Daar krijg je trouwens vers fruitsap en geen poeder, aangelengd met
water.
Zaterdag 31/10: Istanbul – Brussel
Om 10 voor 6 kunnen we al ontbijten en na een snelle hap worden we opgehaald met een busje. Kwart voor 7 staan we terug op de luchthaven en na enkele
controles lopen we in de taxfree ruimte waar we wat rond kuieren. Vrij snel is het tijd om in ons vliegtuig plaats te nemen, deze keer eens op tijd vertrekkend
trouwens. Nu is het echte aftellen naar het thuisfront toch wel begonnen en als we het scherm mogen geloven zullen we 25 minuten te vroeg aankomen.
Uiteindelijk zijn het 10 minuten en onze 3 tassen rollen letterlijk als eerste van de band. Het zit er op, Nepal 2015 deel 2 is definitief verleden tijd. Op naar het
volgende avontuur maar Nepal zal het de komende 2 jaar waarschijnlijk niet worden, we willen nog zo veel landen verkennen. Alhoewel, zeg toch maar nooit…
HULPACTIE NEPAL
Zaterdag 23 mei
Met
gemengde
gevoelens
stappen
we
om
6
u
30
van
het
vliegtuig
op
Tribuvan
airport
in
Kathmandu.
Bhai
staat
ons
zoals
altijd
op
te
wachten
en
brengt
ons
naar
Ti-Se
guest
house
in
de
buurt
van
Boudhanath
stoepa.
Volgens
onze
eerste
indruk
lijkt
het
hier
nogal
mee
te
vallen,
we
hadden
erger
verwacht!
Maar
schijn
bedriegt
zal
later
blijken!
We
nemen
eerst
wat
rust
en
spreken
af
om
tijdens
de
lunch
met
Bhai
en
Mingma
de
weekplanning
even
door
te
nemen.
In
de
namiddag
rijdt
Bhai
met
ons
naar
Thamel,
de
toeristenwijk
en
al
gauw
wordt
duidelijk
dat
de
schade
veel
groter
is
dan
het
lijkt.
Vele
grote
flats
die
nog
overeind
staan
zullen
onder
de
sloophamer
moeten,
ze
zijn
namelijk
op
alle
niveaus
gescheurd
waardoor
de
stabiliteit
helemaal
verdwenen
is.
Andere
huizen
liggen
helemaal
in
puin,
sommige
zijn
zelfs
enkele
meters
verschoven
alvorens
in
te
storten.
Op
New
road
kopen
we
een
gsm
met
sim
kaart
zodat
we
ten
allen
tijde
met
Bhai
of
Mingma
kunnen
contact
houden(11
400
roepies),
zij
willen
dat
we
100%
bereikbaar
zijn.
Rond
16u
30
hebben
we
afspraak
met
Kumar,
onze
altijd
goedlachse
gids.
Ook
hij
en
zijn
ouders
verloren
hun
huis.
Hij
leeft
nu
met
zijn
gezin
in
een
tentenkamp
in
de
tuin
van
het
Hyatt
hotel,
trouwens
een
algemeen
beeld
hier
overal
in
Kathmandu:
open
ruimtes
en
parken
staan
vol
met
tenten
waar
de
mensen
nu
noodgedwongen
leven
omdat
hun
huis
in
puin
ligt
of
uit
schrik
voor
de
vele
naschokken.
We
geven
hem
twee
tenten
en
kledij
voor
zijn
kinderen.
Met
een
bang
hartje
gaan
we
onze
eerste
nacht
in
met
een
hevig
onweer
en
bakken
regen.
Alsof
de
mensen
het
nog
niet
zwaar
genoeg
te
verduren
hebben
onder
hun
zeil
of
in
een
tentje!
Enkele
lichte
naschokken
zijn
voelbaar
gedurende de nacht!
Zondag 24 mei
Vandaag
gaan
we
voedsel
kopen
voor
de
mensen
uit
de
Langtang
vallei,
in
deze
zwaar
getroffen
vallei
zijn
door
een
sneeuw
en
rots
lawine
afkomstig
van
de
Langtang
lirung
gletsjer
ganse
dorpen
van
de
kaart
geveegd.
De
488
overlevenden
zijn
met
helikopters
naar
Kathmandu
gevlogen
en
leven
nu
in
tenten
in
de
tuin
van
het
gele
klooster
ten
noord
westen
van
Kathmandu.
Mingma
regelt
de
aankopen
(300kg
rijst,
30kg
linzen,
30kg
suiker,
10
pakken
thee,
20l
olie,
en
10kg
zout) zodat we zeker zijn van de juiste prijzen, goed voor zo'n 23 000 roepies. Het transport kost ons 1 800 roepies.
Op
het
kloosterplein
wordt
het
even
lastig.
Het
is
confronterend,
shockerend,
zoveel
mensen
opeengepakt,
verweesde
blikken,
alles
kwijt,
uit
hun
omgeving
weggerukt,
hoelang
zullen
ze
hier
moeten
blijven?
We
krijgen
het
moeilijk
en
zoeken
steun
bij
elkaar,
we
kunnen
ons
niet
voorstellen
wat
deze
mensen
moeten
doorstaan.
Wij
trokken
reeds
2
keer
door
de
Langtang
vallei
maar
ik
durf
niet
naar
bepaalde
mensen
te
vragen
uit
schrik
voor
het
antwoord
als
je
weet
dat
ongeveer
de
helft
de
aardbeving
niet
heeft
overleefd.
De
mensen
zijn
blij
met
onze
voedseldonatie
en
we
geven
ook
nog
10
000
roepies
voor
de
aankoop
van
dagverse
groenten.
Ze
vragen
naar
een
waterfilter
want
velen
hebben
last
van
maag
en
darmen,
we
gaan
er
diezelfde
avond
nog
een
kopen
met
een
zestal
nieuwe
filters
en
zullen
hem
later
deze
week
bezorgen
(
17
100
roepies).
Het
is
stil
in
de
auto
terug
naar
het
hotel,
de
emoties
wegen
zwaar!
Bhai
probeert
te
relativeren; they are so lucky, they are still alive!
In
de
vooravond
gaan
we
golfplaten
kopen;
zo'n
140
stuks
goed
om
7
huizen
van
een
nieuw
dak
te
voorzien
(91
300
roepies),
onze
missie
voor
morgen
dus.
Terug
in
Ti-Se
guesthouse
verdelen
we
samen
met
Mingma
de
kledij
in
3
pakken
voor
de
volgende
dagen.
Ook
deze
nacht
hevig
onweer
en
een
paar
lichte
bevingen.
Maandag 25 mei
Om
7u
30
vertrekken
we
samen
met
Bhai
en
Kumar
in
een
gehuurde
jeep
(15
000
roepies)
naar
het
Sindupalchok
district,
een
van
de
epicentrumgebieden
ten
noordoosten
van
Kathmandu.
De
vrachtwagen
met
de
golfplaten
(6
000
roepies)
is
al
vroeger
vertrokken.
Op
vele
plaatsen
langs
de
weg
lijkt
het
of
ze
met
bommen
gegooid
hebben,
zo
groot
is
de
chaos,
hopen
stenen
overal.
Rotsblokken,
omgevallen
bomen,
aardverschuivingen,
scheuren
in
de
weg...
dat
belooft
als
de
moesson
begint!
De
golfplaten
en
kledij
worden
afgeleverd
op
3
verschillende
plaatsen,
in
het
laatste
dorpje
Mazuwa
geven
we
4
000
roepies
aan
een
familie
wiens
huis
ook
totaal
verwoest
is,
ze
leven
nu
in
het
voormalige
kippenhok
zoals
zovelen.
Hun
zoon
werkt
als
drager
bij
Adventure
Zambuling,
het
trekking
bureau
van
Bhai.
De
mensen
zijn
ons
zeer
dankbaar
en
aanzien
ons
als
goden,
spijtig
dat
we
niet
meer
mensen
kunnen
gelukkig
maken
maar
we
doen
ons best! Om 16 u 30 terug in Kathmandu en alweer plaatsen we een bestelling golfplaten voor 5 huizen in Nuwakot (65 250 roepies).
Dinsdag 26 mei
Om
7u
30
zijn
we
met
onze
gehuurde
bus
(19
000
roepies),
golfplaten
op
het
dak,
op
weg
richting
Nuwakot,
gelegen
ten
noorden
van
Kathmandu.
Zo’n
4
uur
hotsen
en
botsen
we
door
totaal
verwoeste
dorpen,
de
ravage
is
enorm!
Bij
het
eindpunt
van
de
bus
worden
de
golfplaten
gelost
en
algauw
staat
zowat
het
ganse
dorp
rond
de
bus,’
we
also
need’.
Al
snel
wordt
duidelijk
dat
alle
huizen
in
puin
liggen
en
daar
sta
je
dan
met
golfplaten
voor
5
daken!
De
mensen
beweren
dan
ook
nog
eens
dat
wij
de
eersten
zijn
die
hier
met
hulp
aankomen….Het
is
moeilijk
en
hartverscheurend
maar
we
moeten
keuzes
maken.
We
stappen
de
heuvel
op
en
bezoeken
de
mensen
voor
wie
we
de
daken
kochten,
de
dankbaarheid
is
enorm
en
toch
voelt
het
aan
alsof
we
tekortschieten
want
écht
alles
ligt
hier
plat!
We
keren
terug
naar
Kathmandu
en
nemen
2
families
mee
waarvoor
we
nog
eens
4
bundels
platen
kopen
(26
000
roepies),
voor
het
transport
met
de
lokale bus moeten ze dan morgen zelf zorgen
.
Moe maar zeker niet voldaan kruipen we in bed.
Woensdag 27 mei
Nog voor 8u verlaten we samen met Mingma Kathmandu en rijden in oostelijke richting naar Jiri.
Van hieruit vertrokken alle legendarische Everest expedities voor de aanleg van de airstip op Lukla.
Ook
hier
weer
dezelfde
ravage
langs
de
weg,
in
Charikot
zijn
gebouwen
van
meerdere
verdiepingen
als
kaartenhuisjes
ineengestort.
Het
is
een
lange
weg,
ongeveer
185
km
en
we
doen
er
meer
dan
7u
over.
Bij
aankomst
in
Jiri
treffen
we
een
totaal
verwoest
dorp
aan,
geen
enkele
lodge
staat
nog
overeind,
ook
het
schooltje
is
enorm
beschadigd
en
voor
de
heropbouw
doen
we
een
donatie
van
60
000
roepies.
We
kunnen
overnachten
in
een
blokhut
gebouwd
door
de
Zwitsers
op
een
idyllisch
plaatsje
net
buiten
het
dorp,
groter
kan
het
contrast
niet
zijn,
aan
de
ene
kant
een
rustgevend
uitzicht
over
de
beboste
heuvels
versneden
door
verschillende
valleien
en
aan
de
andere
kant
de
totale
verwoesting
van
het
dorp
.
In
de
vooravond
raken
we
in
gesprek
met
twee
jongens
die
dezelfde
weg
aflegden
als
wij
maar
dan
op
een
motor.
Ze
bezoeken
verschillende
plaatsen
in
de
meest
getroffen
gebieden
en
gaan
na
waar
er
het
meeste
nood
aan
is,
die
noden
bellen
ze
door
naar
Kathmandu
waar
dagelijks
een
team
van
zo’n
20
mensen
bezig
is
met
de
voorbereiding
van
alles;
voedselpakketten
maken,
zeilen
verdelen,
golfplaten
aankopen…De
volgende
dag
staat
alles
klaar
op
een
truck
die
de
goederen
ter
plaatse
brengt,
pracht
initiatief!
Hoe
later
de
avond
vordert
hoe
meer
mensen
naar
hier
afzakken
om
te
slapen,
zodat
we
uiteindelijk
met
meer
dan
30
personen
de
nacht
zullen
doorbrengen
in
de
hut,
van
slapen komt niet veel in huis dus.
Donderdag 28 mei
De
volgende
morgen
bezorgen
we
wat
medisch
materiaal
en
pijnstillers
aan
het
hospitaal,
nog
twee
van
de
vijf
gebouwen
zijn
bruikbaar
de
rest
gebeurt
in
tenten.
Dan
trekken
we
het
dorp
in
met
twee
tenten
en
kledij.
Het
is
verschrikkelijk
om
aan
te
zien
hoe
deze
mensen
hier
nu
leven
of
beter
gezegd
overleven,
ze
slapen
momenteel
met
tientallen
opeengepakt
in
hun
vroegere
kippenhok.
Bij
de
verdeling
van
de
kledij
staan
ze
geduldig
te
wachten
tot
we
ze
iets
overhandigen,
maar
hoe
kleiner
de
hoop
kledij
wordt
des
te
groter
de
groep
mensen…pakkende
moeilijke
momenten!
Aan
een
man
die
voor
de
aardbeving
door
een
aardverschuiving
zijn
vrouw
en
oudste
dochter
verloor
en
nu
door
de
aardbeving
voor
een
tweede
maal
zijn
huis
kwijt
speelde
geven
we
een
donatie
van
10
000
roepies
zodat
de
man
met
zijn
andere
3
kinderen
verder
kan,
hoeveel
kan
een
mens
hebben?
Maar
we
moeten
positief
blijven.
De
Nepalezen
zelf
zeggen:
“
we are homeless, but not hopeless!
”
Die
ingesteldheid,
vechtlust
en
doorzettingsvermogen
bij
die
mensen
is
enorm,
daar
kunnen
wij
nog
iets
van
leren!
Alvorens
de
lange
terugweg
naar
Kathmandu
aan
te
vatten
drinken
we
nog
iets
op
het
centrale
pleintje
in
Jiri
maar
plots
worden
we
opgeschrikt
door
een
hevige
naschok,
het
is
dan
de
derde
deze
ochtend,
waarbij
iedereen
het
pleintje
op
vlucht.
Nadat
we
bekomen
zijn
van
de
schrik
rijden
we
terug
naar
Kathmandu.
Langs
de
terugweg
zien
we
verschillende
vrachtwagens die hulpgoederen verdelen langs de hoofdweg dit in tegenstelling tot Sindupalchok en Nuwakot.
Vrijdag 29 mei
Na
eindelijk
eens
een
nachtje
goed
te
kunnen
slapen,
hebben
we
vandaag
een
vrije
dag
want
de
afgelopen
week
is
al
zeer
vermoeiend
geweest.
We
nemen
de
tijd
om
enkele
historische
sites
te
bezoeken.
Patan
Durbar
square
is
volledig
puin
vrij
gemaakt,
we
mogen
het
plein
niet
op,
niemand
trouwens
maar
we
kunnen
toch
zien
dat
verschillende
tempels
volledig
verwoest
zijn
en
anderen
zijn
gestut.
In
de
kleine
straatjes
rond
Durbar
square
liggen
nog
vele
gebouwen
in
puin.
De
ravage
op
Kathmandu
Durbar
square
is
onvoorstelbaar,
het
is
een
echte
“warzone”.
Het
tempelplein
is
afgesloten
voor
publiek
maar
via
een
zijsteegje
geraken
we
er
toch
op
…
Volledige
tempels
zijn
van
hun
platform
geveegd,
steenpuin
en
houten
gesculpteerde
balken
liggen
in
hopen
op
de
grond.
Ja,
ook
hier
is
een
groot
stuk
erfgoed
verloren
gegaan.
Daarna
trekken
we
naar
Swayambunath,
alweer
afgesloten
voor
publiek
wegens
gevaar
voor
verder
instortende
gebouwen.
We
spreken
met
een
paar
mensen
en
maken
onze
missie
duidelijk
waardoor
we
alsnog
na
registratie
naar
boven
mogen
voor
het
maken
van
enkele
foto’s.
Ook
hier
weer
een
ware
ravage,
zowat
alle
gebouwen
rond
de
stoepa
liggen
gedeeltelijk
of
volledig
in
puin,
de
chaos
is
compleet.
Een
Amerikaanse
archeoloog
is
samen
met
een
Nepalees
team
bezig
om
waardevolle
fracties
uit
het
puin
te
recupereren.
We
gaan
lunchen
in
Thamel
in
ons
favoriet
restaurant
‘Third
Eye’
en
keren
na
de
middag
terug
naar
Boudhanath.
Daar
nemen
we
contact
op
met
de
mensen
van
het
Senge
Tenzin
relief
team
welke
we
zagen
in
Jiri.
Deze
mensen
verrichten dus prachtig werk en we besluiten ook hier een donatie te doen. We kopen 600kg rijst om te verdelen in voedselpakketten voor het district Ramechap.
Zaterdag 30 mei
We
rijden
terug
naar
de
Langtang
people
met
de
waterfilter
en
reservefilters,
de
mensen
zijn
heel
tevreden
en
kunnen
zich
voorlopig
behelpen,
ze
hebben
verder
niet
direct
iets
nodig,
het
enige
wat
ze
vragen
is;
kom
ons
zo
vlug
mogelijk
opzoeken
in
de
Langtang
vallei
wanneer
dit
weer
mogelijk
is.
Ze
zijn
in
volle
bespreking
om
enkele
mannen
terug
naar
de
vallei
te
sturen
om
de
nog
overlevende
dieren
te
verzorgen.
Daarna
rijden
we
door
naar
het
Kopan
klooster,
we
volgen
dit
klooster
al
van
kort
na
de
eerste
aardbeving
en
zien
dat
ook
deze
mensen
aan
prachtige
hulpverlening
doen;
elke
dag
rijden
ze
met
trucks
uit
naar
de
meest
getroffen
en
meest
afgelegen
gebieden
met
hulpgoederen.
We
geven
hier
de
andere
helft
van
ons
medisch
materiaal
en
pijnstillers
en
doen
een
donatie
van
35
000
roepies.
In
de
late
namiddag
spreken
we
af
met
onze
goedlachse
gids
Kumar,
hij
krijgt
van
ons
20
000
roepies
voor
de
heropbouw
van
zijn
huis,
hij
woont
te
ver
afgelegen
van
Kathmandu
en
moet
zijn
materialen
dichter
bij
huis
aankopen.
We
geven
hem
ook
nog
de
twee
slaapzakken
voor
zijn
ouders
en
de
gsm
want
de
zijne
was
stuk,
zijn
reactie
was:
’you
are
like
god
for
us’
als
dat
geen
voldoening
geeft!
‘s
Avonds
gaan
we
eten
met
Bhai
en
Mingma,
deze
mensen
hebben
ons
de
afgelopen
week
fantastisch
geholpen
en
logistiek
ondersteund,
zonder
hen
was
dit
allemaal
niet
mogelijk
geweest,
bedankt
Bhai
en
Mingma!
Bij
aankomst
in
Ti-Se
guesthouse
wacht
ons
nog
een
verrassing;
Rinpoche
Senge
Tenzin
zit
ons
op
te
wachten
in
de
lobby
en
wil
ons
persoonlijk
bedanken
voor
de
steun
die
we
gaven
aan
zijn
organisatie,
prachtig
is
dat!
Met
een
groot
hart
en
toch
een
beetje
voldoening
gaan
we
slapen
maar
lang
zal
dit
niet
duren
want
rond
10u
worden
we
opgeschrikt
door
een
hevige
naschok,
amai
was
dat
bibberen
zeg!
Die
voortdurende
naschokken
moeten
psychisch
heel
zwaar
wegen,
telkens
weer die schrik, hoe lang en hoe erg zal het nu zijn!
Zondag 31 mei
Zondagmorgen
5u
30
Bhai
zal
ons
naar
de
luchthaven
brengen,
ook
Kumar
is
er
al
om
afscheid
van
ons
te
nemen.
Het
voelt
een
beetje
raar
aan,
het
is
alsof
we
ze in de steek laten…
Wanneer
we
zitten
te
wachten
op
de
luchthaven
landen
twee
reuzen
van
cargo
toestellen
met
hulpgoederen
een
van
Canada
en
een
van
Amerika.
Wij
hebben
gedaan
wat
we
konden
met
ons
beperkt
budget
en
daar
moeten
we
ons
aan
optrekken.
Eenmaal
terug
thuis
hebben
we
enkele
dagen
nodig
om
weer
op
ons
positieven te komen, zoveel miserie en zo weinig kunnen doen dit vreet aan een mens. Nepal is in een tijdspanne van bijna 2 minuten 20 jaar achteruitgeslagen!
Nogmaals dank aan de mensen die ons steunden om dit project te kunnen waarmaken en hopelijk kunnen we nogmaals op jullie steun rekenen voor oktober!
