AVONACU
© AVONACU 2013
Nepal
MAAK UW KEUZE
Nepal 97 Nepal 99 Nepal 01 Nepal 02 Nepal 04 Nepal 09 Nepal 11 Nepal 11 bis Nepal 12 Nepal 13 Nepal 06 Nepal 14
Langtang trek 2014 Vr 18/04 Brussel - Kathmandu Het is net geen half twaalf als mijn zus Martine ons ophaalt om richting Zaventem te vertrekken. The show is on, we zijn onderweg richting ons tweede vaderland, Nepal dus. Kwart na drie, stipt op tijd dus, en de boeing van Turkish airlines brengt ons naar Istanbul waar we direct kunnen overstappen op onze aansluitende vlucht naar Kathmandu. Nog korter kan enkel nog rechtstreeks maar vanuit Brussel is dit onbestaande. De service is toch net iets minder dan deze van de golfstaatmaatschappijen.  Minder drank, trage service en lauw eten maar klagen doen we niet want we zijn in minder dan 11 uur in Ktm. We hebben geluk dat bijna iedereen nieuwkomers zijn zodat we zelf vliegensvlug door de visacounter en paspoortcontrole zijn. Twintig voor zeven hebben we Bhai van Zambuling Adventure al ontmoet met een hartelijk welkom en zijn we onderweg richting hotel Manang voor het ontbijt. Za 19/04 Kathmandu - Syabrubesi Na het ontbijt rijden we direct door naar Syabrubesi waardoor we een dag langer in Ktm hebben na de trek. We hebben ook kennis gemaakt met onze drager, Ming-Dorje, die ons voor geen meter zal loslaten de komende 14 dagen. Soms een beetje "ambetant" maar ook uiterst efficiënt. We rijden langs een nieuwe weg en blijkbaar niet korter maar wel een pak sneller want na minder dan 6 uur staan we voor hotel Buddha in Besi waar we 3 jaar terug ook logeerden. Wat ons opviel waren de ontelbare controles van onze permits en die van onze 4x4 en chauffeur, alles wordt uitzonderlijk veel gecontroleerd, ook de bussen waar zelfs alle bagage op het dak meermaals gecheckt wordt. In Besi eten we eerst een snack en gaan dan wat op ons bed liggen na een verkwikkende douche. Dan maken we nog een tochtje door het dorp, eten een lekkere spaghetti met tomatensaus en kaas maar kiezen er dan toch voor om te gaan tukken want we zijn eigenlijk al 35 uur wakker. 20/04 Sybrubesi - Lama hotel We hebben beiden goed geslapen maar om 6u zijn we wakker. Het heeft flink geregend vorige nacht maar nu zit het zonnetje al uit en de hemel is azuurblauw. Na onze toast met jam en spiegelei zijn we startklaar en onze drager vliegt er als een komeet vandoor terwijl we nog een pepsi aan het kopen zijn voor onderweg. Hij heeft zich echter niets geïnformeerd want hij neemt kordaat de linkerzijde van de rivier alhoewel er rechts een nieuw pad is aangelegd dat laag de rivier volgt. Ons pad gaat op en neer en is echt veel zwaarder maar we kunnen niet anders dan deze kant nemen want hij loopt 10 minuten voor ons uit. Kernfysicus zit er blijkbaar niet in voor onze vriend. Na 2 uur drinken we hot lemon in de waterfall lodge en nog een uurtje later lunchen we in bamboo lodge waar we onze foto's van 3 jaar terug bovenhalen. We zijn er direct 3 kwijt want de vrouw des huizes herkent haar zoon, haar nichtje en haar moeder die in Tholu Syabru woont. Zelf hebben we er een vriendje bij, de kat des huizes komt op onze schoot liggen en eet gewoon alles mee: vegetarische pasta, tomatensoep en chapati. Ondertussen is het bloedheet geworden en Jeannique ziet af als een beest door de hitte maar we moeten verder en nog 500 meter omhoog. Rustig maar bijna zonder stoppen trekken we verder, ondertussen zien we een paar muskus herten, zodat we rond 15 uur in Lama hotel zijn. We kiezen voor de verste, hoogste lodge wat nu extra afzien betekent maar morgen zijn we dan net iets beter af. Onze drager, die enkel het eerste uur heel hevig stond, hebben we de ganse namiddag niet meer gezien en uiteindelijk komt hij een dik half uur na ons aangestrompeld. Toch vond hij het geen lastige dag, wij door zowel afstand, 1100 meter omhoog en niet in het minst de hitte zijn een andere mening toegedaan. Nu hij er is kunnen we ons eens lekker wassen zodat we terug als herboren zijn, of toch bijna...Jeannique doet een tukje en ik leer de menu van buiten zodat ik haar kan briefen voor het avondeten. Rond 17 uur gaan we in de eetkamer ziten en gieten ons vol met lemon thea. Even na zessen eten we pasta met verse boschampignons (een beetje scary) en mash potatoes na een lekker groentesoep. Rond acht uur gaat letterlijk het licht uit. Ma 21/04 Lama hotel - langtang villaga Terug om 7 uur ontbeten, dit keer chocoladepudding, en om half acht terug op pad, Jeannique heeft een beetje last van haar linker arm zodat een wandelstok opgeborgen wordt, de motifene zal deze nacht zijn werk wel doen. Ondanks het vele klimwerk gaat het vrij goed en na een dikke 3 uur staan we in Goretabela waar we lunchen, ook al is het nog vroeg. Het is terug snikheet, zo een 26 graden en dat rond 11 uur. Om half twaalf zijn we terug weg en vanaf nu lopen we boven de boomgrens wat het stappen nog net iets harder maakt. Toch zet Jeannique prima door en om 10 voor 2 staan we in Langtang village. Jeannique gaat wat slapen en ikzelf zet me op het terras om onze drager op te wachten die er na een dik uur doorkomt. We wassen ons, doen andere kleren aan en gaan dan lekkere ginger tea drinken met appel beignets. De rest van de namiddag rusten we uit. We hebben echt een goede lodge gekozen: een kamer met wc, een degelijk matras met schone lakens en niet in het minst super lekker eten. Lang geleden dat ik nog zo een lekker spaghetti met tomatensaus heb gegeten. Voldaan kruipen we in ons bed na een paar uur ervaringen gewisseld te hebben met een koppel gepensioneerde Fransen die net als ons verknocht zijn aan Nepal. Di 22/04 Langtang village - Kyanging gompa Vandaag een korte dag en maar 500 meter omhoog. Het weer is stralend maar O zo gevaarlijk om te verbranden. Om 20 na 10 zijn we al op bestemming maar dat belet niet dat mijn hoofd al vuurrood uitslaat, vanaf nu gaat mijn cap niet meer af overdag. We vinden een kleine lodge met amper 4 kamers gerund door iemand die we kennen van 3 jaar terug. De kamer is ruim en eigenlijk voor 3 zodat we plaats zat hebben. Het middageten, tomaten noedelsoep, verse groentesoep en loempia gaat zeer vlotjes binnen wat 2 dingen betekent: het eten is lekker en we hebben totaal geen last van hoogteziekte al zijn we in 2,5 dagen meer dan 2500 meter gestegen. Toch houden we het kalm deze namiddag want op 3850 meter kan de gezondheid snel omslaan. Langzaam gaat de overigens vrij zonnige namiddag voorbij en terug ligt een lokale poes, een echte tussen ons beide in de lodge. Daar de groentesoep  van de middag zo lekker was neem ik er 's avonds terug samen met gebakken rijst. Jeannique houdt het op puree met gekookte eieren, en of het smaakt...Tegen achten aan gaan we slapen al is dat op deze hoogte geen sinecure, mede omdat er enkelen verblijven van de verkeerde nationaliteit. Wo 23/04 Kyanging gompa - Lama hotel Terug vertrekken we rond half 8 voor een ellenlange afdaling richting Lama hotel. Na 2 uur zijn we terug in Langtang village, bergaf gaar duidelijk soepeler dan bergop. Na een thee in Chyamki zakken we verder af naar Goretabela waar we lunchen al smaakt de soep enkel naar look en zijn de groenten nog rauw, een dikke tegenvaller. Vandaag is het trouwens regelmatig bewolkt en we zijn er niet rouwig om want de vorige dagen heeft de zon ferm huis gehouden op onze huid. Op de kop 7 uur na ons vertrek staan we 1400 meter lager in de jungle van Lama hotel. We hebben het wit grijze alpine landschap terug gewisseld voor het diep groene van het oerwoud. Na een flinke wasbeurt trakteren we onszelf op een flink bord frieten want dat hebben we toch wel verdiend. We bestellen ook direct het avondeten want er is blijkbaar veel volk in de keet toegekomen. Benieuwd hoe de spaghetti met tomaten en ajuin, een gerecht op ons verzoek, zal smaken. Het is nu afwachten tot de kachel aangestoken wordt, al is het merkelijk minder koud dan 3 dagen terug. De spaghetti met tomatensaus en ajuin is gewoon super en de porties meer dan groot genoeg. We zijn klaar voor de zware tocht van morgen. Do 24/04 Lama hotel - Thulo Syabru We staan al goed op ons uur want stipt om half 8 zijn we op weg voor een lange afdaling richting hotspring lodge waar we zullen lunchen. Alles verloopt perfect, Jeannique is duidelijk in vorm, zodat we 20 na 10 al op het terras zitten. We lunchen en rusten er een uurtje alvorens we de loodzware klim aanvangen. Het is bloedheet, de thermometer geeft 32 graden aan, maar het gaat goed want na een dik uur zijn we aan het teahouse ongeveer halverwege. We kopen er 2 liter water want we moeten echt wel bijtanken met dit weer. Van hier is het nog 40 minuten naar de hangbrug die ons aan de andere zijde van de vallei brengt. Nog even dalen en dan beginnen we aan de laatste klim onder een loden zon. Om 14 uur sta ik voor de deur van de lodge waar we 3 jaar geleden ook sliepen en een kwartiertje later is Jeannique er ook. De vrouw des huizes is zo blij dat we terug bij haar komen dat we de kamer gratis krijgen, van service gesproken. We eten appelbeignets met hot lemon op het terras. Jeannique is aan het einde van haar latijn en na een lekkere warme douche kruipt ze in haar slaapzak terwijl ik het kind zoek dat voor ons danste 3 jaar terug en waar ik een foto van heb. Het is echter haar zusje die nu voor de gompa zorgt maar ze gaat de foto zeker overhandigen. Bij valavond komen er nog een Zwitsers koppel met kind van een jaar of 8 bij en wij die dachten dat dit modeste mensen zijn. Die maken meer lawaai dan 15 italianen, gedaan met de rust. Rond 19 uur begint het te regenen, een goede zaak want dan zal het morgen koeler zijn, maar het moet wel ophouden want anders is er ook niets aan. Het avondeten is gewoon super en rond 20 uur gaan we naar bed. Van slapen is er echter niet veel sprake, de Zwitser en zijn gevolg vinden het helemaal niet nodig om een beetje hun stem te dempen en tot half 11 tetteren ze er maar op los. Daarna snurkt hij zo hard dat de honden gaan lopen, goed bezig mijnheer. Toch eens zien of hij een forum heeft op zijn website want dan zal hij er zeker van lusten. Vr 25/04 Thulo Syabru - Sing Gompa Beiden nog moe door een gebrek aan slaap beginnen we, zoals gewoonlijk om half acht aan onze tocht na een heerlijke tas echte koffie. Het is al bloedheet en daar het gisterenavond wat geregend heeft is de luchtvochtigheid optimaal. Toch gaat het prima en Jeannique overtreft haarzelf want zowel het eerste deel als het oerbos en het laatste stuk onder de bakkende zon worden zonder problemen in 3 uur 20 geklommen. In Pophrang Danda kopen we een spaghetti en kroepoek, de kroepoek drijft in het vet en de tomatensaus van de spaghetti is een pakje minuutsoep gedikt met bloem. Jeannique doet zelfs geen moeite om te proeven, ikzelf probeer toch wat koolhydraten naar binnen te krijgen.  Na een uurtje rust vervolgen we onze tocht, een dik uur Nepali flat door een prachtig bos en we zijn in Sing Gompa. We kiezen voor de laatste lodge, sinds vorig jaar in gebruik en met alle kamers voorzien van wc en douche. Daar we nog zo vroeg zijn gaan we eerst wat bijslapen, daarna doe ik een wandelingetje naar de kaasmakerij waar onze Ming Dorje aan het helpen is bij het boteren. Die boter gaat voor 700 nrp per kilo naar Ktm en wordt daar versneden met buffelboter van veel lagere kwaliteit om dan tegen 500 nrp in de supermarkt te liggen, je moet ze hier echt geen truukjes leren. Rond half 5 gaan we thee drinken en de vrouw des huizes haalt net verse cinnamonrolls uit de oven, dit is echt goddelijk eten. Wetende dat er gekookt wordt met een gasoven bestellen we maar direct twee lasagne voor vanavond, de verwachtingen zijn hoog en worden ook ingelost, dit is topeten zou Meus zeggen. Za 26/04 Sing Gompa - Gosainkund Omdat we nu toch in een bakkerij zitten eten we als ontbijt croissant met verse nakboter, dit mogen ze me elke ochtend serveren, ook on Belgie. Twintig na 7 zijn we op weg voor een hevig dagje. Het is zwaarbewolkt achter ons en als we rond 9 uur het sprookjesbos uitkomen om aan de klim naar Laurebina te beginnen begint het te donderen in de verte. Als we net de lodge van Laurebina binnen zijn begint het te regenen, hagelen en te sneeuwen. Even denken we aan een alternatieve route want onder geen geding gaan we terug door de sneeuw omhoog maar na een half uurtje houdt het op. Dit is het sein voor ons om verder te klimmen en ook al blijft het zwaarbewolkt, we houden het droog en om 12 uur 50 stappen we Tibet guest house binnen, een vrij goor kot maar dat zijn ze daar allemaal en hier brandt er in ieder geval een houtvuur. We mogen de kamer, nou ja kamer, gratis hebben als we er lunchen en avondeten. We hebben gezelschap van een achttal Russinnen die best vriendelijk overkomen alsook hun Nepalese staf. In de namiddag hagelt en sneeuwt het regelmatig, we doden de tijd dan maar met hot orange drinken en pringles eten, van die super lekkere met ajuin en zure room. 's Avonds is de spaghetti ook best te vreten en we staan versteld wat die Russinnen naar binnen werken en niet alleen qua eten. Rum, gluwein, whisky en hun eigen metalen fles, als er maar alcohol in zit. Dat zou wel eens een koude nacht kunnen worden voor hen. Tegen 8 uur gaan we slapen. Zo 27/04 Gosainkund - Ghopte Kwart na 7 en we zijn op weg naar de top van de 4665 meter hoge Laurebina pas, tevens het hoogtepunt van de reis. Het weer is fantastisch en in een dik uur staan we boven en kunnen beginnen aan de 900 meter afdaling richting Pedi waar we om kwart voor 11 aankomen. Alles is goed verlopen en we eten er frietjes met cola om bij te komen want het zwaarste gedeelte moet er nog aankomen. De afdaling naar Ghopte is eigenlijk een bergrit in de alpen met 5-6 Cols buiten categorie. Geen wonder dat de meesten, 3 jaar geleden wij ook, in Pedi blijven. Om 15 uur en na 3 uur 15 klimmen en dalen staan we voor onze lodge in Ghopte en dat is geen minuut te vroeg. Het weer valt nog steeds mee en Jeannique maakt van de gelegenheid gebruik om haar haren te wassen, ikzelf scheer mij voor het eerst sinds een dag of 5. Daarna eten we een mushroom soup, lekker maar geen champignon in of omtrend gezien. In de valavond begint het te druppelen en tijdens het avondmaal krijgen we zowaar onweer, gelukkig zitten we binnen aan de stoof. De spaghetti is vrij lekker, de uiensoep is zelfs te straf voor Ming Dorje dus die gaat terug naar de keuken. Ondertussen is de Zwitser met zijn gevolg toegekomen, dat belooft voor de nachtrust. We liggen maar pas in ons bed als even na 21 uur de hemelsluizen open gaan. Echt noodweer is het, gelukkig is blijkbaar onze kamer water- en winddicht want hier zouden we echt niet in naar buiten willen. Rond half 2 krijgt de kleine Zwitserse nog eens haar kuren zodat iedereen wakker is maar voor de rest van de nacht blijft het rustig. Ma 28/04 Ghopte - Kutumsang Van de regen van deze nacht is niets meer te merken en om half 8 zijn we op pad voor de laatste echte klim richting Tarepati. We zijn echt in goede doen en 2 uur later staan we boven op het zadel waar we hot lemon drinken. Dan gaat het over het zadel weinig naar beneden richting Mangengoth waar we oorspronkelijk zouden overnachten maar door ons strak tempo zijn we hier al om 10 voor 12. We kijken op de kaart en Ming-Dorje beweert dat er nog een lodge is Sano Gopte onderweg naar Kutumsang. We zetten onze tocht dus voort en na een kleine 2 uur bereiken we de lodge maar Jeannique heeft er nog niet genoeg van zodat we er enkel een sprite drinken en verder afdalen naar Kutumsang. Hierdoor moeten we nog eens 500 meter dalen wat het totaal op meer dan 1200 zal brengen maar we zetten door. Hierdoor zullen we wel een dag vroeger in Kathmandu zijn maar dat regelen we wel met Bhai. Om kwart voor 4 stappen we voorbij de eerste lodge, een weinig later ontmoeten we de vrouw van wie ik foto's nam in Mangengoth 3 jaar terug en bij haar zullen verblijven. Eerst moet er een grote Everest bier aan geloven want dat hebben we na deze 2 helse dagen wel verdiend. Daarna neem ik een overheerlijke warme douche en Jeannique kruipt in haar slaapzak om wat te bekomen van de inspanning. We krijgen nog gezelschap van een Spaans koppel dat in Mumbai woont en van een Pools koppel dat nu hun studies voor 4 maand op verlof vertrok en nu op 9 mei terugvliegt naar huis om er werk te zoeken. Tot half 9 zitten we gezellig bij elkaar, dan gaan we met zijn allen slapen. Di 29/04 Kutumsang-Tanguny Banjyang-Kathmandu 20 voor 8 beginnen we aan onze laatste stapdag. We gaan tot Tanguny Banjyang en zullen morgenvroeg de bus nemen naar Kathmandu. Eigenlijk is dit een vrij zware maar relatief korte dag maar ook wel een beetje vervelend omdat we echt wel veel over het bus- en jeeppad lopen. Wanneer we rond de middag een soepje aan het eten zijn laat Ming-Dorje ons dood leuk weten dat er morgenvroeg helemaal geen bus is en al evenmin een jeep. De bus vertrekt elke dag om 13 uur, jeeps komen hier zelden of nooit. Het is dan 10 voor 12 en we zijn op anderhalf uur van de bushalte. Terwijl hij zijn eten gezapig naar binnen werkt storten Jeannique en ikzelf ons naar beneden in de hoop dat we de bus nog kunnen halen vandaag. In Chipling heeft M-D ons zo goed als bijgehaald en ziet in dat het ons menens is. Ikzelf spurt de laatste 400 hoogtemeters naar benden en 6 minuten voor vertrek sta ik in de bus om te vragen of we meekunnen en of de chauffeur nog enkele minuten wil wachten op onze drager en Jeannique. Dat is geen probleem voor hem, yesss, we zijn dus vanavond nog in Kathmandu. 5 na 1 beginnen we aan een 4 uur durende helse rit door de heuvels richting Kathmandu. Eerst zijn we amper met een 10 tal personen in een busje met 27 plaatsen, wat het mogelijk maakt om regelmatig deze fantastische maar levensgevaarlijke rit te filmen. De onverharde weg slingert zich van heuvel naar heuvel, omhoog en omlaag waarbij het busje soms niet eens de haarspeldbochten om geraakt en in 2-3 keer moet draaien. Na een uurtje is ons aantal opgelopen van 10 naar 80 in de bus en een 15-tal er boven op, nu wordt het echt tricky, gelukkig is de toch wel jonge chauffeur  vrij voorzichtig ook al rijdt hij op zijn teen slippers. Na een uur of 3 wordt de situatie zowat onhoudbaar voor mijn lange benen en moet ik echt even recht al moeten er dan 3 even wijken. Zo zitten we vooraan op een plaats met 6 zitjes met zij 15-en. Als de bus eindelijk het eindpunt bereikt aan de rand van Kathmandu staat Bhai van Zambuling adventure er klaar met een taxi om ons naar hotel Manang te voeren, betere service kan je echt niet leveren. Nog steeds staan we versteld van de kwaliteit van dit bureau. Een half uurtje later staan we onder een hete douche op onze kamer en is de trek nu definitief voorbij. Rond 19 uur gaan we dineren in the one and only third eye restaurant. Was deze keet maar in Aalst gevestigd. Om 9u liggen we in ons bed want het was een lange en vermoeiende dag. Wo 30/04 Kathmandu Als we om 8u 15 beneden komen om te ontbijten zit Bhai reeds op ons te wachten om ons relaas te aanhoren. We praten over alles en nog wat en het is zeker al na 10- en als hij ons verlaat. Wij maken ons klaar voor een dagje kuieren langs de vele trekking shops met echte merken zodat we alvast weten waaraan we de overschot van onze roepies gaan spenderen. De dag vliegt voorbij zonder dat we het beseffen. Do 01/ 05  Kathmandu Vandaag gaan we op kruidenjacht in Asan Thole en laten ons verdwalen in de kleine steegjes van de oude stad. We komen er ook de plaatselijke 1-mei stoet tegen. Kort na de middag vluchten we naar ons hotel want er hangt onweer in de lucht en we zijn maar net op tijd binnen of het begint te regenen. Na de onweersbui koopt Jeannique nog enkele souvenirs en zoeken we want nieuwe muziek voor de diavoorstelling. Als we s avonds zitten te dineren barst er opnieuw een hevig onweer los, maar geraken toch zo goed als droog in het hotel. Onderweg komen we in het plaatselijk supermarktje de Rusinnen tegen...op zoek naar alcohol, goed bezig dames! Sante! Vr 02/05 Kathmandu Het heeft de ganse nacht geonweerd wat nefast is voor mijn nachtrust. Ik bel Bhai want hij had gisteravond al geprobeerd ons te bereiken maar we waren nog niet in onze kamer. Hij laat weten dat 1 van de 3 Belgen die Pokalde en Lobuche gingen beklimmen, vrienden van Orlando, er heel slecht aan toe is, de ganse nacht aan de zuurstof heeft gehangen en nu op een paard naar Pheriche wordt gebracht. Daar wordt hij behandeld in de plaatselijke hulppost (300 $ per consultatie) en daar wordt hij opgehaald met de helikopter van zodra er kan gevlogen worden. Het is namelijk in de Khumbu ook slecht weer. Wij gaan nog wat shoppen en spreken om half 1 af om samen met Bhai pizza te gaan eten. De gewonde Belg zal maar in de namiddag in Kathmandu geraken door het slechte weer in de bergen, ook in Ktm kan het beter maar sinds de middag houdt het toch op. We spreken een laatste keer af met Bhai, hij zal ons om kwart na 4 ophalen om ons af te zetten op de luchthaven. Een laatste keer gaan we eten in third eye restaurant en zowel het eten als de cocktails zijn niet te versmaden. Om 21 uur 30 kruipen we na een laatste douche in ons bed want morgen wordt opnieuw een lange dag, de laatste van deze trip. Za 03/05 Kathmandu - Brussel 5 voor 4 en we zijn er klaar voor. Om 10 na 4 is Bhai er al en we kunnen direct vertrekken want we gaan er van uit om 3 uur voor vertrek op de luchthaven te zijn. Om 4 uur 30, ruim op tijd dus zijn we er maar alles is nog potdicht en er brandt nog geen enkel licht. Het zal tot kwart voor 5 duren vooraleer de deuren opengaan en dat is helemaal niet prettig als je hoognodig naar toilet moet, vraag dat maar aan Jeannique. Vanaf dan gaat all vrij vlot naar Nepalese normen tot het vliegtuig startensklaar op de tarmac staat. Er wordt wat geroepen en gepanikeerd want blijkbaar is iemand zwaar onwel geworden en wordt er zelfs aan een hartaanval gedacht. Meteen wordt er gebeld naar de boordcommandant en daar staan we dan, met de neus op de startbaan terwijl er een docter direct komt kijken. Die wil echter geen conclusie trekken en aangezien het blijkbaar wat beter gaat hangen we met 20 minuten vertraging in de lucht. Later wordt de persoon achteraan plat gelegd en zijn er geen problemen meer. Stipt op tijd landen we in Istanbul en kan het aftellen beginnen voor de laatste 3 uur durende vlucht. Ook deze vertrekt zo goed als op tijd zodat we op schema in Brussel zullen landen. Dat doen we ook maar het duurt een eeuwigheid eer we onze tweede duffelbag te voorschijn zien komen op de transportband. 3 kwartier na landing staan we in de aankomsthal bij Lena en Jozef, de ouders van Jeannique. Zij zorgen er voor dat we veilig en wel in Aalst geraken.
Nepal 2015 bis: Jagat - Koto - Phu - Naar - Manang - Jomson Vrijdag 09/10: Brussel – Istanbul Met meer dan een half uur vertraging gaan we de lucht in voor een vlekkeloze vlucht richting Istanbul. Daar aangekomen staan we nog bijna drie kwartier stil voor we een parkeerplaats hebben zodat we onze aansluting kunnen vergeten. Om kort te zijn: na een paar uur van hot naar her gestuurd te zijn hebben we tickets voor de vlucht van zaterdag en worden we gedropt in hotel Ramada in het centrum van Istanbul. Na een lauw buffet kruipen we onder de wol. Zaterdag 10/10: Istanbul Vandaag lopen we wat rond in Istanbul maar eigenlijk is het boter noch vis. Voor een citytrip veel te kort en eigenlijk gewoon een verloren dag, dank u Turkish Airlines. Vrij goed op tijd vertrekken we naar Kathmandu en terug is er niets aan te merken op de vlucht, nieuw vliegtuig, lekker eten en alle bagage, -20 stuks met persoonlijke en uit te delen kledij- is mee op bestemming. Zondag 11/10:Istanbul – Kathmandu Aangekomen in Ktm rijden we door verlaten straten naar Ti-Se guesthouse waar we ontbijten. De straten zijn verlaten omdat er al weken geen brandstoffen meer aangevoerd worden vanuit India, een gevolg van de nieuwe grondwet die van kracht is in Nepal. Blijkbaar heeft Bhai  niets geregeld van wat we gevraagd hebben ivm onze hulpactie waardoor we pas om elf uur dertig kunnen vertrekken. Gelukkig rijdt de Nepalese versie van Lewis Hamilton met de bus zodat we toch wat tijd kunnen inhalen. Het valt echt op dat men hier niet stil gezeten heeft en van de aardbeving is er bijna niets meer te merken. Onze Lewis stuurt zijn bus tot een bijna onmogelijk te beklimmen heuvel  vlak bij het schooltje. Dit laatste is zo goed als volledig verwoest, dus onze 300 golfplaten zijn meer dan welkom. We worden er ontvangen als koningen en iedereen met naam en faam in het dorp is aanwezig op een heuse ceremonie speciaal voor ons. Als we ook nog eens 150 kg kleren uitdelen kan de pret helemaal niet meer op. We kunnen nu enkel maar hopen dat onze knalblauwe golfplaten gebruikt worden waarvoor ze aangekocht zijn en belanden ze niet in handen van één of andere verantwoordelijke van het dorp. Met een goed gevoel keren we terug naar Ktm waar de schaarste van brandstof nog meer gevolgen heeft. Veel restaurants zijn gesloten en deze die nog open zijn hebben een vrij beperkte kaart. Er zijn ook veel minder toeristen in Nepal, op de trekkings zou er maar 20 tot 30 % aanwezig zijn van de jaren ervoor. We spoelen onze eerste dag door met een everest bier en gaan slapen. Maandag 12/10: Kathmandu – Jagat met bus en 4x4 Voor de toeristen is er blijkbaar nog brandstof over want 20 na 8 zijn we op weg naar Besisahar. In één rush gaat het tot voor de deur van onze lunchplaats in het dorp waar het 18 jaar geleden allemaal begon. Na een heerlijke dal bhat hebben we nog 3 uur 4x4 voor de boeg zodat we rond 18 uur aankomen in Jagat na een spectaculaire en soms niet ongevaarlijke raid die in Parijs - Dakar niet zou misstaan. De lodge is meer dan te doen en na een lekkere maaltijd is iedereen blij dat ze kunnen gaan slapen. Dinsdag 13/10: Jagat – Dharapani  Gestegen: 1030 M / gedaald: 375 M De eerste dag trekking en we hebben er zin in. Nu en dan moeten we op de aangelegde 4x4 weg maar meestal lopen we op het oude pad. De kleren om uit te delen worden gedragen door onze 4 dragers op eigen verzoek, zo verdienen zij er ook een flinke extra duit aan en hebben wij geen enkel probleem voor het vinden van een drager. Toch is de weg naar Dharapani lang en zijn we wat blij als we dit plaatsje binnenstappen. Helemaal op het einde van het dorp ligt onze lodge en blijkt dat er hier toch wel wat jonge mensen wonen met kleine kinderen die wat extra kledij kunnen gebruiken. Eerst laten we onze dragers, ook allen jonge vaders, een keuze maken; dan komen de lokale moeders hun gading zoeken. Ruim een derde van onze voorraad gaat er aan, de rest is voor de Nar-Phu vallei. Woensdag 14/10: Dharapani – Koto  Gestegen: 866 M / gedaald: 247 M Vandaag een kortere dag en het weer is vrij goed, op een paar stapelwolken na. We houden de tred er goed in en even voor de middag komen we aan in Tal, een zee van open ruimte in dit smalle dal. We kuieren er in de zon en eten het middagmaal op het terras. Onderweg kunnen we nog een glimp opvangen van een paar langoeren die zich verschuilen in het gebladerte van de bomen. Overal is men boekweit aan het oogsten en na het passeren van een forellenkwekerij, jawel, bereiken we langaam onze bestemming: Koto. We hebben leuke kamers en de wifi doet het hier prima. Na het avondeten, lekkere spaghetti met funghi, kruipen we in bed. Het valt op dat er veel wolken hangen en wat later begint het dan ook te regenen. Deze nacht zal het meerdere uren hard regenen, hopelijk valt er niet te veel sneeuw in de hogere regionen. Donderdag 15/10: Koto – Meta   Gestegen: 1405 M / gedaald: 405 M Om 7 uur 30 op pad want het zal een lange, zware dag worden. Direct na de afslag in Koto steken we de rivier over en wandelen we zowaar ergens in de hoge bossen van Zwitserland. Regelmatig veranderen we van oever en het valt ons op dat het pad al stukken beter ligt dan 14-15 jaar geleden. Wat er toen al helemaal niet waren en nu toch wel elke 2 uur zijn theehuizen. Onder de middag kan je er zelfs een basic maaltijd nuttigen: soep of dal bhat, waar we graag gebruik van maken. We stijgen verder langs de rivier en ook in Daramsala, waar we lang geleden sliepen, drinken we nog een kop thee om vervolgens de ellenlange klim naar Meta aan te vangen. Tot onze verbazing zijn er nu een aantal goed uitgeruste lodges maar vol zitten ze zeker niet, integendeel. Op een vijftal Zwitsers na zijn we alleen in de lodge  en onderweg zagen we ook al alleen hen. Voor het eerst is de kou echt goed voelbaar als de zon achter de bergen is verdwenen. Onze slaapzakken zijn echter op veel voorbereid, het mag nog een stuk kouder worden in deze donsjes. Vrijdag 16/10: Meta – Phu  Gestegen: 1074 M / gedaald: 648 M Terug een zeer lange en zware dag richting Phu waar we ook in 2001 verbleven. Een prachtig pad leidt ons zachtjes omhoog naar enkele gehuchten waar nu ook gegeten en gedronken kan worden. In Kyang, waar we overnachtten in 2001drinken we  nu noedelsoep en zijn we nog niet eens halfweg. Voorbij Kyang lopen we een tijdje rakelings langs een afgrond op een in de rotsen uitgehouwen pad. Aan de overzijde loopt een kudde tars zijnde blauwe schapen. Steeds verder gaat het op en af langs de rivier en uiteindelijk vatten we de beklimming naar de poort van Phu aan. Romain heeft het duidelijk moeilijk maar morren doet hij nooit, geen gezaag te horen bij deze kranige senior. Eens voorbij de poort is het nog een kwartiertje doorbijten om het wondermooie dorpje met zijn op een tegenoverliggende heuvel gelegen klooster te bereiken. Het valt op dat de logdes hier duidelijk van mindere kwaliteit zijn als het op slapen aankomt. De eigenaar wil ons in 2 kamers van 4 steken maar er is zo weinig plek dat we zelfs onze zakken niet binnen krijgen. Ik maak hem duidelijk dat dit echt niet kan waardoor we er uiteindelijk nog een kamer van 2 bij krijgen. Sommigen blijken nog niet tevreden maar meer kunnen we echt niet vragen, er is gewoon niets meer. Vallen de kamers een beetje tegen, het eten valt dan weer mee en de lokatie is er toch ook eentje om U tegen te zeggen. We liggen allen op tijd in bed want dit was echt een zware en lange dag. Zaterdag 17/10: Phu  Gestegen: 240 M / gedaald: 240 M Onze eerste rustdag en we profiteren van het goede, meer nog, prachtige weer om het plaatselijke klooster te bezoeken op een nabij gelegen heuvel. Er wonen nog 3 nonnen en het moet meer dan hard zijn om hier je leven door te brengen. We praten er met een 65-jarige non die er woont sinds haar 16de en de laatse jaren zelfs niet meer op de Annapurna-trail geraakt vanwege haar gezondheid. Na de middag gaan we wandelen in het dorpje waar we de terugkeer van de yaks uit de hoge weiden gade slaan  vanop veilige afstand. We ontmoeten er ook Paulo Grobel, Franse gids en levende legende die mij jaren terug met vertrouwen leerde klimmen op watervalijs. Het weerzien is heftig en we spreken af om morgenvroeg eerst een thee te drinken in zijn diningtent wat lager in het dorp. Paulo leeft 6 maanden per jaar in Nepal en 2 maand in Ladakh. Rest dan enkel nog de winter die dient voor cursussen ijsklimmen in de omgeving van La Grave en Schotland, wat een kerel. Terug in de lodge hebben we nog een grote zak kleren uitgedeeld en zoals steeds hetzelfde liedje: veel tevredenen en evenveel misnoegden die te laat zijn. Zondag 18/10: Phu – Naar Phedi  Gestegen: 690 M / gedaald: 1145 M Terug een lange dag vandaag naar het klooster in Naar Phedi. We houden de tred er goed in maar als we een bergriviertje moeten oversteken, inclusief verijsde stenen, duikt Gerrit pardoes het gletsjerwater in met fototoestel en al. Ik geef hem mijn reserve merino truitje zodat het zijne kan drogen maar we zijn meer bezorgd om het fototoestel. Het geeft geen krimp meer en dus is het afwachten wat er nog uitkomt als het terug droog is. Als we onderweg in Kyang een thee drinken wordt er al eens voorzichtig geprobeerd maar zonder resultaat, geduld is een mooie deugd… Na het middagmaal in Chako beweren onze gidsen dat we nog maar een paar uur te gaan hebben, het lijkt ons zeer onwaarschijnlijk en dat is het ook. Na twee uur zijn we pas aan de splitsing richting Naar en dan begint nog een moeilijke en door de wind gevaarlijke afdaling tot over de brug in Phedi. Dan terug een steile klim naar het klooster waar we pas rond 16.30 uur aankomen. Dit was volgens mij de zwaarste dag al is dat misschien omdat er een rustdag aan vooraf ging. In het klooster, dat er in 2001 trouwens nog niet stond is er een volledige blok met gastenkamers die er mooi uitzien ook. Alleen krioelt het er van de oorwormen en zijn de matrassen gemaakt van gewapend beton. De lekkere dal bhat maakt dan weer veel goed. Maandag 19/10: Naar Phedi – Naar  Gestegen: 650 M / gedaald: 6 M De vrij korte tocht naar Naar, wel 650 meter omhoog, begint met een vrij stevige klim die een kleine 2 uur aanhoudt. Plots staan we voor een immense ommuring met een ijzeren poort. Dit is letterlijk de poort naar Naar. Het duurt even voor we ze kunnen open frutselen en zijn redelijk wat verschoten als er zich langs de andere zijde een aantal “verwilderde” yaks bevinden die maar weinig zin hebben om te wijken. Zelf voel ik mijn energie, alles verliep rimpelloos tot op heden, een beetje wegebben. De keelpijn en hoest die ik heb zijn hier waarschijnlijk de oorzaak van. Na nog een uurtje vals plat krijgen we Naar in zicht en al gauw staan we voor een vrij nieuwe lodge waar we intrek nemen. We zijn hier net op het moment van de grote oogst in het dorp. Overal is er een bedrijvigheid van jewelste met dorsvlegels en ander middeleeuws materiaal om te oogsten. Dit zou wel eens de hoogdag van onze reis kunnen worden want dit maak je waarschijnlijk “once in a lifetime” mee. Overal hoor je de kadans van het vlegelen en het ganse dorp is in één grote stofwolk gehuld. Kunnen wij er niet genoeg van krijgen, de inwoners evenmin want dit schouwspel zal doorgaan tot het al een eindje donker is. In de namiddag is het terug kleding-uitdeel-moment. Eerst kiest de eigenares van de lodge er één en ander uit en dan roept ze zowat heel het dorp bijeen om langs te komen, wat ook gebeurt. Plotseling heeft blijkbaar iedereen kleine kinderen en in een mum van tijd is onze laatste kitzak leeggeplunderd. Jammer dat de piekfijne kleren die we gekregen hadden van collega’s en kennissen na een paar dagen in dit stof totaal onherkenbaar zullen zijn. Toch zullen ze meer dan van pas komen met de winter voor de boeg. Bij valavond maken we onze rugzak voor de eerste col, de Kang La, en komen tot de constatatie dat zowat alle mini crampons die Bhai meegegeven heeft voor de trekkers zo goed als onbruikbaar zijn vanwege allerhande schade. Kumar en zijn team doen wat ze kunnen om de crampons op te lappen maar dit is zeker smet op het blazoen van Zambuling. We zullen Bhai hierover zeker onze ongezouten mening geven eens terug in Kathmandu. Nog maar eens het bewijs dat je enkel kan en mag vertrouwen op je eigen materiaal. De zakken zijn gemaakt en de warme kleren liggen klaar voor morgenvroeg. Nu ons bed in want om 4 uur moeten we er uit. Dinsdag 20/10: Naar – Kang La – Ngawal   Gestegen: 1136 M / gedaald: 1630 M Het vlegelen van gisteren was zeer leuk maar als de noeste arbeiders om 3 uur in de morgen terug beginnen is het plezante er voor de meesten toch af. Om half 5 zijn we op weg en na een half uurtje doet René een deskundige uitleg over ons sterrenstelsel. Zeer leerrijk maar toch ben ik blij als de lampen weer aangaan want het is berekoud als je stilstaat. Dat ondervindt ook zijn zus Lieve die haar handen en vingers niet meer warm krijgt. Gelukkig heb ik nog een paar reserve handschoenen in mijn rugzak, dunne maar toch wel zeer warme en na een tijdje is ook dit euvel voorbij. Degelijke handschoenen zijn zeer belangrijk in de bergen. Uw dienaar, die zelf al enkele vingertoppen bevroren heeft gehad, kan er van meespreken. Niet meer met mij, ik heb sindsdien steeds een paar expeditiewanten onderaan de rugzak voor uiterste nood. Toch hebben ze deze reis het licht niet gezien, beter zo. Mijn keelpijn is geëscaleerd in een ferme verkoudheid en ik zal het geweten hebben op deze zware en ellenlange dag. Uit noodzaak blijf ik de ganse dag mooi achter Jeannique die traag maar gestaag alle obstakels neemt en zonder enig probleem de 5320 meter hoge col bedwingt alsof het gerust nog 1000 meter hoger mocht zijn. De Kang La is een echte col met een prachtige aanloop en aan de andere zijde, richting Annapurna-trail,  steil, zeer steil naar beneden. We moeten nu nog 1700 meter afdalen en met een bang hartje beginnen we er aan, zeker Romain, 72 jaar oud en met een vastgezet voetgewricht, die aan het lastigste stuk van de hele trek bezig is. Het is niet alleen steil, het is ook oneindig ver en we nemen zeker 2-3 keer een redelijk lange pauze. Uiteindelijk staan we pal boven Ngawal, onze bestemming van vandaag maar eerst moeten we nog een 300-tal veel te hoge trappen afdalen. Dit wordt Romain een beetje veel en tot 2 keer toe zakt hij gewoon door zijn benen. Met een beetje vertraging, hij wil echt van geen wijken weten, staat ook hij aan de ingang van onze lodge. Jeannique en ikzelf hebben mateloos respect voor deze doorzetter die trouwens ook nooit klaagt over om het even wat. Chapeau! We spoelen deze dag door met een everest bier, meer dan verdiend. Woensdag 21/10: Ngawal – Manang  Gestegen: 216 M / gedaald: 300 M Bij het ontbijt toont de dochter van de lodgeëigenaar ons de befaamde yartsa Gumpa, beter bekend als de golden root. Dit kleinood is een soort zwam en zou biologische epo zijn. Chinezen en Indiërs hebben er duizenden dollars voor over voor een kilootje van dit product. Enkelen van ons kopen er eentje voor de ronde prijs van 1000 roepies, wat ons betreft enkel als souvenir. Als National Geographic hier een uitzending van meer dan een uur aan besteedt, moet dit toch wel iets speciaal zijn. Eens op weg beginnen we met de afdaling naar een parallel pad met de Annapurna-trail. Eventjes voor Braga zijn we ook effectief op het pad, of beter gezegd het jeeppad. Ook al zien we maar een paar 4x4 voertuigen en bromfietsen, dit eens zo platgelopen en wondermooie wandelwonder is nu een ordinair onverharde stoffige weg geworden. In Braga stoppen we in dezelfde lodge-bakkerij als deze waar we in 2000 sliepen op weg naar Tilicho lake. De Carrot cake is er nog steeds niet te versmaden. Tegen de middag zijn we in Manang en nog steeds is er een vrij groot plein in het centrum en nog steeds kan je er in de namiddag naar de cinema waar ze nog steeds “Seven years in Tibet” spelen. Een klein beetje déjà vu dringt tot ons door. Bij valavond wonen we de puja van het vrij grote klooster bij en krijgen we popcorn en boterthee, het ene al wat smakelijker dan het andere maar de gastvrijheid primeert. Ik ben blij als ik na het avondeten kan gaan slapen/rusten want mijn verkoudheid is beter maar zeker nog niet over. Donderdag 22/10: Manang   Gestegen: 40 M / gedaald: 40 M Rustdag in Manang. Veel wordt er niet gedaan, Jeannique voelt zich wat ziekjes en blijft de zowat hele dag in ons hotel. Romain en ikzelf wandelen tot aan het gletsjermeer waar we een theetje drinken en de rest zoekt het wat hoger richting gletsjer, wij waren er al een paar keer en gaan dus niet mee. Verder wordt er niet veel meer gedaan dan wat er verwacht wordt op een rustdag: rusten. Vrijdag 23/10: Manang – Lethar  Gestegen: 780 M / gedaald: 100 M Jeannique heeft mijn verkoudheid ook te pakken en voelt zich mottig, niet ideaal om verder omhoog te trekken. Magina loopt bijna de hielen van Mingmar stuk waardoor het tempo vrij hoog is. (Mingmar, die zijn eerste tocht begeleidt, laat zich nog wat vlug intimideren) Leuk is anders als je je, in Jeannique haar geval, alles behalve fit voelt. Deepak ziet het gebeuren en vervangt Mingmar vooraan waardoor het opnieuw draaglijk wordt voor onze “youngster”. Rond 11 uur zijn we in Yak kharka waar we besluiten om te lunchen. We zijn er verbaasd over dat er op deze hoogte nog zo een lekker eten te verkrijgen is. Een uurtje later zijn we terug op pad en al gauw steken we de hangbrug over die het gehucht Lethar inluidt. We nemen intrek in de verste lodge, één van de minst leuke plaatsen waar we al waren maar de rest is sowieso niet beter hier. De kamers op het dak zijn kil maar weinige keren hadden we zo een “room with a view”. Langzaam tikt de tijd voorbij, het nadeel van een kortere tocht: door de koude kom je niet meer buiten en duurt de namiddag ellendig lang. Door het geringe aantal lodges hier zijn er toch nog een aantal andere trekkers aanwezig. We worden afgeleid door het miauwen van een poes die voor de deur zit. Al gauw zit ze bij Lieve, de grote dierenvriend, op de schoot. Meer nog, na het avondeten gaat de kat mee naar de kamer van Lieve en René. Zaterdag 24/10: Lethar – High camp  Gestegen: 705 M / gedaald: 83 M De poes heeft de hele nacht bij Lieve in haar slaapzak gelegen, de komende dagen zullen waarschijnlijk veel minder zijn voor het beestje… Vandaag is het Jeannique haar beurt om echt af te zien: zere keel, snotteren en gebrek aan longinhoud, niet makkelijk om op deze manier rond te trekken boven de 4000 meter. Het is wel hoog dat we moeten, naar 4900 meter maar gelukkig helemaal niet ver zodat we het kalm aan kunnen doen. Dat high camp waar we naar toe moeten bestond helemaal niet in 1997, dus moeten we nog een uur klimmen van waar we vroeger sliepen. Deze klim is best lastig en langs een pad dat er ook al niet lag voorheen. Jeannique sleept zich door de laatste hoogtemeters maar de locatie is het meer dan waard. Rond de middag staan we onder een flauw zonnetje boven de Mont Blanc en op deze hoogte zullen we ook slapen. We betrekken een kamer, warm zal het zeker niet zijn deze nacht, en gaan dan naar de eetruimte waar de meesten de rest van de dag zullen blijven. Sommigen gaan nog naar een uitkijkpunt op een kwartiertje klimmen. Rond 19.30 uur duiken we in onze slaapzak want om 4 uur worden we gewekt. Zondag 25/10: High camp – Torung La – Muktinath  Gestegen: 550 M / gedaald: 1700 M Om 5 uur hebben we al ontbeten, nou ja, -een toast met jam gegeten- en zijn we op weg richting Torung La. Het is nog volledig donker en Romain heeft toch wel last van zijn “low budget” hoofdlamp. Blijkbaar is het licht even low budget en uiteindelijk geef ik hem de mijne vooraleer hij nog struikelt. Na een uurtje, het is dan al klaar stoppen we aan het eerste theehuis en een warme drank doet heus wel deugd in deze bijtende koude. Net als het theehuis is ook de aanbieding van een paard op geregelde afstand nieuw. Verschillende horsemen bieden de rit omhoog aan op de rug van een ros tegen flink wat dollars, wij zijn echter nog fit genoeg om de beklimming op eigen benen te doen. Om 20 voor 8, na slechts 2 uur 40 minuten dus, staan we op het lange plateau van de Torung La, ondanks de weinige toeristen is het hier toch vrij druk en we gaan binnen in het theehuis zitten want er is een snijdende wind hier boven de 5400 meter. De afdaling is nog steeds dezelfde als in 1997: lang en vrij eentonig. Tot een stuk boven de 4000 meter is er nu ook een jeeptrail aangelegd, gelukkig is en nog geen vehikel te bespeuren. We zijn dus echt niet ver af om de trek over Torung La te doen in een dag of 5-6 zijnde 3-4 dagen stappen en 2 dagen 4x4. Met andere woorden: vergeet het Annapurna circuit, er zijn veel mooiere dingen te bewandelen. Eens in Muktinath bezoeken we “en passant” de hindoetempel met zijn eeuwige vlam, dan gaat het over een lege hoofdstraat naar ons hotel waar een verkwikkende douche wacht. Het restaurant heeft tarkali keuken en laat dat nu de reden zijn om allen samen nog eens een overheerlijke dal bhat te nuttigen bij het avondmaal. En of het smaakt. Maandag 26/10: Muktinath – Jomson  Gestegen: 334 M / gedaald: 1165 M Om 8 uur zijn we op weg naar Jomson, de eindbestemming van onze trek. Het weer is in tegenstelling tot 2 jaar terug schitterend en door het weinig aantal trekkers rijden er ook minder 4x4 en bussen. Na een dikke 3 uur afdalen bereiken we Ekla Batti waar we lunchen. De vedette van ons restaurant is een pluche beerachtige jonge hond die iedereen aanklampt. Wij noemen onze speelkameraad spontaan Rudy naar..., ja naar wie? Na een uiterst lekkere pompoensoep met chapati en frietjes beginnen we aan onze laatste 2 uur stappen. Dit stukje windy valley in de bedding van de rivier Kaligandaki is echt niet van de poes door de hevige windstoten pal in het aangezicht. Eind goed, al goed want we komen aan in Jomson zonder één enkele keer onze regenjas nodig gehad te hebben. We delen de fooien uit aan dragers en staff en genieten van de blije gezichten van deze gasten. Zij kunnen terug enkele maanden verder met hun gezin. 's Avonds drinken we een grote pint bier en smullen van de voortreffelijke keuken van hotel Nilgiri. Dinsdag 27/10: Jomson – Pokhara Om 6 uur zijn we op de luchthaven want we hebben de eerste vlucht maar het is mistig in Pokhara zodat het rond 9 uur is vooraleer we opstijgen. In temple tree resort & spa hebben we meteen een kamer en na een verkwikkende douche gaan sommigen de massagetafel op, anderen nemen een frise duik in het zwembad. Na de middag kuieren we wat rond in het centrum en kopen er een rugzak die moet dienen als handbagage voor de terugreis en als cadeau voor Kjell, mijn neef. Er is zo weinig volk in de stad dat een restaurant vinden voor onze achtkoppige groep helemaal geen probleem is. Zelfs in de hipste tenten is er plaats in overvloed en zitten we zelfs geruime tijd alleen. Na de aardbeving eist ook de oliecrisis duidelijk zijn tol. Wanneer gaat dit prachtige land eindelijk gespaard blijven van tegenslagen? Woensdag 28/10:Pokhara – Kathmandu Onze minibus is stipt op tijd en even voor 8 uur rijden we richting Kathmandu. Tot aan de col om Ktm binnen te rijden gaat het zeer vlot maar de laatste 20 km zie je toch duidelijk dat er al meer brandstof is want het is constant filerijden. Toch zijn we 20 na één op bestemming voor de ingang van hotel Malla. Een sjieke boel is dit hier met mooie tuin en zwembad, ook de kamers zijn ruim en proper in dit domein van de gewezen koninklijke familie. Wat me wel stoort is de bijna 200 roepie per uur internet. In deze tijden waar wifi overal gratis is, zelfs in de bergen boven de 4000 meter, is geld vragen voor een connectie jezelf belachelijk maken. De tijd dat alleen de grotere hotels wifi hadden en er ook grof geld aan verdienden is lang voorbij, shame on you hotel Malla. Na onze installatie in de kamers duiken we Thamel in om een broodje te eten en beginnen we aan de obligate shopping. Gerrit heeft er alvast zin in en vindt zijn gading in TNF shop. Wijzelf houden het bij kijken en beslissen morgen wel wat we aanschaffen. Zware ontgoocheling want Third eye restaurant is aan het verbouwen waardoor we iets anders moeten zoeken, gelukkig weet Gerrit een waardig alternatief. Third eye is zeker beter maar hotel & restaurant Mandap biedt degelijk kost voor de juiste prijs. Donderdag 29/10:Kathmandu We worden wakker rond 6 uur door de hevige regenval en enkele donderslagen. Het ziet er naar uit dat we onze vrije dag in Ktm zullen doorbrengen in onze regenjas. Als we gaan ontbijten staat Bhai ons op te wachten en we gaan samenzitten voor een briefing. Blijkt dat Deepak en Mingmar aan hun eerste trek toe waren maar ons hoor je absoluut niet klagen. De dragers waren gerecruteerd door Kumar, onze trouwe gids en deze heeft zijn werk meer dan behoorlijk gedaan, we hebben over de crew dan ook geen opmerkingen te melden. We laten wel vallen dat de mini-crampons die sommigen mochten gebruiken op een paar na allemaal beschadigd waren maar blijkbaar wist hij hier van want een klein woordje van excuus is niet nodig. Een relatiegeschenk moet de brokken blijkbaar lijmen. Tijd zal uitmaken of dit, en vooral onze vriendschap met Kumar voldoende zal zijn om door te gaan met dit agentschap. Na het ontbijt stappen we door de regen naar de sherpashop en de red fox winkel maar vinden er toch niet onze gading. De dag is nog lang en we vinden wel wat om onze laatse roepies aan te spenderen, bij Mountain Hardwear of TNF is nog wel wat te vinden. Romain is met ons mee en aangezien hij nog steeds beweert dat dit zijn laatse keer was heeft hij redelijk wat cadeautjes nodig maar ook wijzelf moeten één en ander aanschaffen want we willen onze gulle schenkers van onze acties bedanken met een kleine attentie. ‘s Middags eten we iets bij Pumpernickel, een zaak die we kennen van het het eerste uur in 1997. Er is nu ook een sherpashop in Thamel en uiteindelijk vindt ook Jeannique hier haar gading. In de late namiddag bereiken we met overvolle tassen ons hotel Malla en proberen we alles op een degelijke manier opgeborgen te krijgen in onze duffel bags. Al snel is het tijd om ons laatste avondmaal allemaal samen te nuttigen in de Fire & ice, een hippe pizzeria die er ook al is sinds mensenheugenis. Na een lekkere chocolademousse keren we voldaan naar het hotel voor onze laatste nacht Kathmandu. Onze laatste nacht van de reis is het echter niet want door de nog steeds aanslepende blokkade aan de Indische grens is er geen kerosine meer te verkrijgen op de luchthaven en moet Turkish Airlines noodgedwongen stoppen in Delhi waardoor we terug onze aansluiting missen en moeten overnachten in Istanbul. We zullen zaterdag om 9 uur en 5 opstijgen om dan uiteindelijk op Zaventem te landen rond 10 uur 40 lokale tijd. Vrijdag 30/10: Kathmandu – Istanbul Rond 7 uur bestellen we onze emmer heet water om te douchen nepali style. In de lokale krant lezen we dat er bakken sneeuw gevallen zijn op onze trek en er ook sinds donderdag geen vluchten meer zijn van Jomson naar Pokhara. Terug hebben we dus geluk gehad met het weer, voor hetzelfde geld zaten we ergens vast in de sneeuw tijdens onze trek. Dan naar de ontbijtruimte met al dat lekkers en algauw is het 9 uur 30 en zitten we in een busje met Bhai en Mithu richting luchthaven. Alles verloopt prima al stijgen we op met bijna een uur vertraging. Na een uurtje en een sandwich landen we in Delhi voor onze tankbeurt en dat gaat blijkbaar niet zo snel als in de F1. Toch zijn we uiteindelijk rond 20 uur in Istanbul en daar we nu onze weg al weten staan we een weinig later voor het bureau van de hotelreservering. Boardingpassen afgeven en wachten tot we meekunnen met een busje naar...het Hilton garden hotel van de grootstad. Het had slechter gekund al zijn de kamers niet echt mooier dan deze van de Ibis in Pontarlier. Daar krijg je trouwens vers fruitsap en geen poeder, aangelengd met water. Zaterdag 31/10: Istanbul – Brussel Om 10 voor 6 kunnen we al ontbijten en na een snelle hap worden we opgehaald met een busje. Kwart voor 7 staan we terug op de luchthaven en na enkele controles lopen we in de taxfree ruimte waar we wat rond kuieren. Vrij snel is het tijd om in ons vliegtuig plaats te nemen, deze keer eens op tijd vertrekkend trouwens. Nu is het echte aftellen naar het thuisfront toch wel  begonnen en als we het scherm mogen geloven zullen we 25 minuten te vroeg aankomen. Uiteindelijk zijn het 10 minuten en onze 3 tassen rollen letterlijk als eerste van de band. Het zit er op, Nepal 2015 deel 2 is definitief verleden tijd. Op naar het volgende avontuur maar Nepal zal het de komende 2 jaar waarschijnlijk niet worden, we willen nog zo veel landen verkennen. Alhoewel, zeg toch maar nooit…
HULPACTIE NEPAL Zaterdag 23 mei Met   gemengde   gevoelens   stappen   we   om   6   u   30   van   het   vliegtuig   op   Tribuvan   airport   in   Kathmandu.   Bhai   staat   ons   zoals   altijd   op   te   wachten   en   brengt   ons naar Ti-Se   guest   house   in   de   buurt   van   Boudhanath   stoepa.   Volgens   onze   eerste   indruk   lijkt   het   hier   nogal   mee   te   vallen,   we   hadden   erger   verwacht!   Maar   schijn bedriegt   zal   later   blijken!   We   nemen   eerst   wat   rust   en   spreken   af   om   tijdens   de   lunch   met   Bhai   en   Mingma   de   weekplanning   even   door   te   nemen.   In   de namiddag   rijdt   Bhai   met   ons   naar   Thamel,   de   toeristenwijk   en   al   gauw   wordt   duidelijk   dat   de   schade   veel   groter   is   dan   het   lijkt.   Vele   grote   flats   die   nog   overeind staan   zullen   onder   de   sloophamer   moeten,   ze   zijn   namelijk   op   alle   niveaus   gescheurd   waardoor   de   stabiliteit   helemaal   verdwenen   is.   Andere   huizen   liggen helemaal   in   puin,   sommige   zijn   zelfs   enkele   meters   verschoven   alvorens   in   te   storten.   Op   New   road   kopen   we   een   gsm   met   sim   kaart   zodat   we   ten   allen   tijde met   Bhai   of   Mingma   kunnen   contact   houden(11   400   roepies),   zij   willen   dat   we   100%   bereikbaar   zijn.   Rond   16u   30   hebben   we   afspraak   met   Kumar,   onze   altijd goedlachse   gids.   Ook   hij   en   zijn   ouders   verloren   hun   huis.   Hij   leeft   nu   met   zijn   gezin   in   een   tentenkamp   in   de   tuin   van   het   Hyatt   hotel,   trouwens   een   algemeen beeld   hier   overal   in   Kathmandu:   open   ruimtes   en   parken   staan   vol   met   tenten   waar   de   mensen   nu   noodgedwongen   leven   omdat   hun   huis   in   puin   ligt   of   uit   schrik voor   de   vele   naschokken.   We   geven   hem   twee   tenten   en   kledij   voor   zijn   kinderen.   Met   een   bang   hartje   gaan   we   onze   eerste   nacht   in   met   een   hevig   onweer   en bakken   regen.   Alsof   de   mensen   het   nog   niet   zwaar   genoeg   te   verduren   hebben   onder   hun   zeil   of   in   een   tentje!   Enkele   lichte   naschokken   zijn   voelbaar gedurende de nacht! Zondag 24 mei Vandaag   gaan   we   voedsel   kopen   voor   de   mensen   uit   de   Langtang   vallei,   in   deze   zwaar   getroffen   vallei   zijn   door   een   sneeuw   en   rots   lawine   afkomstig   van   de Langtang   lirung   gletsjer   ganse   dorpen   van   de   kaart   geveegd.   De   488   overlevenden   zijn   met   helikopters   naar   Kathmandu   gevlogen   en   leven   nu   in   tenten   in   de tuin   van   het   gele   klooster   ten   noord   westen   van   Kathmandu.   Mingma   regelt   de   aankopen   (300kg   rijst,   30kg   linzen,   30kg   suiker,   10   pakken   thee,   20l   olie,   en   10kg zout) zodat we zeker zijn van de juiste prijzen, goed voor zo'n 23 000 roepies. Het transport kost ons 1 800 roepies. Op   het   kloosterplein   wordt   het   even   lastig.   Het   is   confronterend,   shockerend,   zoveel   mensen   opeengepakt,   verweesde   blikken,   alles   kwijt,   uit   hun   omgeving weggerukt,   hoelang   zullen   ze   hier   moeten   blijven?   We   krijgen   het   moeilijk   en   zoeken   steun   bij   elkaar,   we   kunnen   ons   niet   voorstellen   wat   deze   mensen   moeten doorstaan.   Wij   trokken   reeds   2   keer   door   de   Langtang   vallei   maar   ik   durf   niet   naar   bepaalde   mensen   te   vragen   uit   schrik   voor   het   antwoord   als   je   weet   dat ongeveer   de   helft   de   aardbeving   niet   heeft   overleefd.   De   mensen   zijn   blij   met   onze   voedseldonatie   en   we   geven   ook   nog   10   000   roepies   voor   de   aankoop   van dagverse   groenten.   Ze   vragen   naar   een   waterfilter   want   velen   hebben   last   van   maag   en   darmen,   we   gaan   er   diezelfde   avond   nog   een   kopen   met   een   zestal nieuwe   filters   en   zullen   hem   later   deze   week   bezorgen   (   17   100   roepies).   Het   is   stil   in   de   auto   terug   naar   het   hotel,   de   emoties   wegen   zwaar!   Bhai   probeert   te relativeren; they are so lucky, they are still alive! In   de   vooravond   gaan   we   golfplaten   kopen;   zo'n   140   stuks   goed   om   7   huizen   van   een   nieuw   dak   te   voorzien   (91   300   roepies),   onze   missie   voor   morgen   dus. Terug   in   Ti-Se   guesthouse   verdelen   we   samen   met   Mingma   de   kledij   in   3   pakken   voor   de   volgende   dagen.   Ook   deze   nacht   hevig   onweer   en   een   paar   lichte bevingen. Maandag 25 mei Om   7u   30   vertrekken   we   samen   met   Bhai   en   Kumar   in   een   gehuurde   jeep   (15   000   roepies)   naar   het   Sindupalchok   district,   een   van   de   epicentrumgebieden   ten noordoosten   van   Kathmandu.   De   vrachtwagen   met   de   golfplaten   (6   000   roepies)   is   al   vroeger   vertrokken.   Op   vele   plaatsen   langs   de   weg   lijkt   het   of   ze   met bommen   gegooid   hebben,   zo   groot   is   de   chaos,   hopen   stenen   overal.   Rotsblokken,   omgevallen   bomen,   aardverschuivingen,   scheuren   in   de   weg...   dat   belooft als   de   moesson   begint!      De   golfplaten   en   kledij   worden   afgeleverd   op   3   verschillende   plaatsen,   in   het   laatste   dorpje   Mazuwa   geven   we   4   000   roepies   aan   een familie   wiens   huis   ook   totaal   verwoest   is,   ze   leven   nu   in   het   voormalige   kippenhok   zoals   zovelen.   Hun   zoon   werkt   als   drager   bij   Adventure   Zambuling,   het trekking   bureau   van   Bhai.   De   mensen   zijn   ons   zeer   dankbaar   en   aanzien   ons   als   goden,   spijtig   dat   we   niet   meer   mensen   kunnen   gelukkig   maken   maar   we   doen ons best! Om 16 u 30 terug in Kathmandu en alweer plaatsen we een bestelling golfplaten voor 5 huizen in Nuwakot (65 250 roepies). Dinsdag 26 mei Om   7u   30   zijn   we   met   onze   gehuurde   bus   (19   000   roepies),   golfplaten   op   het   dak,   op   weg   richting   Nuwakot,   gelegen   ten   noorden   van   Kathmandu.   Zo’n   4   uur hotsen   en   botsen   we   door   totaal   verwoeste   dorpen,   de   ravage   is   enorm!   Bij   het   eindpunt   van   de   bus   worden   de   golfplaten   gelost   en   algauw   staat   zowat   het ganse   dorp   rond   de   bus,’   we   also   need’. Al   snel   wordt   duidelijk   dat   alle   huizen   in   puin   liggen   en   daar   sta   je   dan   met   golfplaten   voor   5   daken!   De   mensen   beweren dan   ook   nog   eens   dat   wij   de   eersten   zijn   die   hier   met   hulp   aankomen….Het   is   moeilijk   en   hartverscheurend   maar   we   moeten   keuzes   maken.   We   stappen   de heuvel   op   en   bezoeken   de   mensen   voor   wie   we   de   daken   kochten,   de   dankbaarheid   is   enorm   en   toch   voelt   het   aan   alsof   we   tekortschieten   want   écht   alles   ligt hier   plat!   We   keren   terug   naar   Kathmandu   en   nemen   2   families   mee   waarvoor   we   nog   eens   4   bundels   platen   kopen   (26   000   roepies),   voor   het   transport   met   de lokale bus moeten ze dan morgen zelf zorgen . Moe maar zeker niet voldaan kruipen we in bed. Woensdag 27 mei Nog voor 8u verlaten we samen met Mingma Kathmandu en rijden in oostelijke richting naar Jiri. Van hieruit vertrokken alle legendarische Everest expedities voor de aanleg van de airstip op Lukla. Ook   hier   weer   dezelfde   ravage   langs   de   weg,   in   Charikot   zijn   gebouwen   van   meerdere   verdiepingen   als   kaartenhuisjes   ineengestort.   Het   is   een   lange   weg, ongeveer   185   km   en   we   doen   er   meer   dan   7u   over.   Bij   aankomst   in   Jiri   treffen   we   een   totaal   verwoest   dorp   aan,   geen   enkele   lodge   staat   nog   overeind,   ook   het schooltje   is   enorm   beschadigd   en   voor   de   heropbouw   doen   we   een   donatie   van   60   000   roepies.   We   kunnen   overnachten   in   een   blokhut   gebouwd   door   de Zwitsers   op   een   idyllisch   plaatsje   net   buiten   het   dorp,   groter   kan   het   contrast   niet   zijn,   aan   de   ene   kant   een   rustgevend   uitzicht   over   de   beboste   heuvels versneden   door   verschillende   valleien   en   aan   de   andere   kant   de   totale   verwoesting   van   het   dorp   .   In   de   vooravond   raken   we   in   gesprek   met   twee   jongens   die dezelfde   weg   aflegden   als   wij   maar   dan   op   een   motor.   Ze   bezoeken   verschillende   plaatsen   in   de   meest   getroffen   gebieden   en   gaan   na   waar   er   het   meeste   nood aan   is,   die   noden   bellen   ze   door   naar   Kathmandu   waar   dagelijks   een   team   van   zo’n   20   mensen   bezig   is   met   de   voorbereiding   van   alles;   voedselpakketten maken,   zeilen   verdelen,   golfplaten   aankopen…De   volgende   dag   staat   alles   klaar   op   een   truck   die   de   goederen   ter   plaatse   brengt,   pracht   initiatief!   Hoe   later   de avond   vordert   hoe   meer   mensen   naar   hier   afzakken   om   te   slapen,   zodat   we   uiteindelijk   met   meer   dan   30   personen   de   nacht   zullen   doorbrengen   in   de   hut,   van slapen komt niet veel in huis dus. Donderdag 28 mei De   volgende   morgen   bezorgen   we   wat   medisch   materiaal   en   pijnstillers   aan   het   hospitaal,   nog   twee   van   de   vijf   gebouwen   zijn   bruikbaar   de   rest   gebeurt   in tenten.   Dan   trekken   we   het   dorp   in   met   twee   tenten   en   kledij.   Het   is   verschrikkelijk   om   aan   te   zien   hoe   deze   mensen   hier   nu   leven   of   beter   gezegd   overleven,   ze slapen   momenteel   met   tientallen   opeengepakt   in   hun   vroegere   kippenhok.   Bij   de   verdeling   van   de   kledij   staan   ze   geduldig   te   wachten   tot   we   ze   iets overhandigen,   maar   hoe   kleiner   de   hoop   kledij   wordt   des   te   groter   de   groep   mensen…pakkende   moeilijke   momenten! Aan   een   man   die   voor   de   aardbeving   door een   aardverschuiving   zijn   vrouw   en   oudste   dochter   verloor   en   nu   door   de   aardbeving   voor   een   tweede   maal   zijn   huis   kwijt   speelde   geven   we   een   donatie   van   10 000   roepies   zodat   de   man   met   zijn   andere   3   kinderen   verder   kan,   hoeveel   kan   een   mens   hebben?   Maar   we   moeten   positief   blijven.   De   Nepalezen   zelf   zeggen:   we are homeless, but not hopeless! Die   ingesteldheid,   vechtlust   en   doorzettingsvermogen   bij   die   mensen   is   enorm,   daar   kunnen   wij   nog   iets   van   leren! Alvorens   de   lange   terugweg   naar   Kathmandu aan   te   vatten   drinken   we   nog   iets   op   het   centrale   pleintje   in   Jiri   maar   plots   worden   we   opgeschrikt   door   een   hevige   naschok,   het   is   dan   de   derde   deze   ochtend, waarbij   iedereen   het   pleintje   op   vlucht.   Nadat   we   bekomen   zijn   van   de   schrik   rijden   we   terug   naar   Kathmandu.   Langs   de   terugweg   zien   we   verschillende vrachtwagens die hulpgoederen verdelen langs de hoofdweg dit in tegenstelling tot Sindupalchok en Nuwakot. Vrijdag 29 mei Na   eindelijk   eens   een   nachtje   goed   te   kunnen   slapen,   hebben   we   vandaag   een   vrije   dag   want   de   afgelopen   week   is   al   zeer   vermoeiend   geweest.   We   nemen   de tijd   om   enkele   historische   sites   te   bezoeken.   Patan   Durbar   square   is   volledig   puin   vrij   gemaakt,   we   mogen   het   plein   niet   op,   niemand   trouwens   maar   we   kunnen toch   zien   dat   verschillende   tempels   volledig   verwoest   zijn   en   anderen   zijn   gestut.   In   de   kleine   straatjes   rond   Durbar   square   liggen   nog   vele   gebouwen   in   puin.   De ravage   op   Kathmandu   Durbar   square   is   onvoorstelbaar,   het   is   een   echte   “warzone”.   Het   tempelplein   is   afgesloten   voor   publiek   maar   via   een   zijsteegje   geraken we   er   toch   op   …   Volledige   tempels   zijn   van   hun   platform   geveegd,   steenpuin   en   houten   gesculpteerde   balken   liggen   in   hopen   op   de   grond.   Ja,   ook   hier   is   een groot   stuk   erfgoed   verloren   gegaan.   Daarna   trekken   we   naar   Swayambunath,   alweer   afgesloten   voor   publiek   wegens   gevaar   voor   verder   instortende   gebouwen. We   spreken   met   een   paar   mensen   en   maken   onze   missie   duidelijk   waardoor   we   alsnog   na   registratie   naar   boven   mogen   voor   het   maken   van   enkele   foto’s.   Ook hier   weer   een   ware   ravage,   zowat   alle   gebouwen   rond   de   stoepa   liggen   gedeeltelijk   of   volledig   in   puin,   de   chaos   is   compleet.   Een   Amerikaanse   archeoloog   is samen   met   een   Nepalees   team   bezig   om   waardevolle   fracties   uit   het   puin   te   recupereren.   We   gaan   lunchen   in   Thamel   in   ons   favoriet   restaurant   ‘Third   Eye’   en keren   na   de   middag   terug   naar   Boudhanath.   Daar   nemen   we   contact   op   met   de   mensen   van   het   Senge   Tenzin   relief   team   welke   we   zagen   in   Jiri.   Deze   mensen verrichten dus prachtig werk en we besluiten ook hier een donatie te doen. We kopen 600kg rijst om te verdelen in voedselpakketten voor het district Ramechap. Zaterdag 30 mei We   rijden   terug   naar   de   Langtang   people   met   de   waterfilter   en   reservefilters,   de   mensen   zijn   heel   tevreden   en   kunnen   zich   voorlopig   behelpen,   ze   hebben verder   niet   direct   iets   nodig,   het   enige   wat   ze   vragen   is;   kom   ons   zo   vlug   mogelijk   opzoeken   in   de   Langtang   vallei   wanneer   dit   weer   mogelijk   is.   Ze   zijn   in   volle bespreking   om   enkele   mannen   terug   naar   de   vallei   te   sturen   om   de   nog   overlevende   dieren   te   verzorgen.   Daarna   rijden   we   door   naar   het   Kopan   klooster,   we volgen   dit   klooster   al   van   kort   na   de   eerste   aardbeving   en   zien   dat   ook   deze   mensen   aan   prachtige   hulpverlening   doen;   elke   dag   rijden   ze   met   trucks   uit   naar   de meest   getroffen   en   meest   afgelegen   gebieden   met   hulpgoederen.   We   geven   hier   de   andere   helft   van   ons   medisch   materiaal   en   pijnstillers   en   doen   een   donatie van   35   000   roepies.   In   de   late   namiddag   spreken   we   af   met   onze   goedlachse   gids   Kumar,   hij   krijgt   van   ons   20   000   roepies   voor   de   heropbouw   van   zijn   huis,   hij woont   te   ver   afgelegen   van   Kathmandu   en   moet   zijn   materialen   dichter   bij   huis   aankopen.   We   geven   hem   ook   nog   de   twee   slaapzakken   voor   zijn   ouders   en   de gsm   want   de   zijne   was   stuk,   zijn   reactie   was:   ’you   are   like   god   for   us’   als   dat   geen   voldoening   geeft!   ‘s Avonds   gaan   we   eten   met   Bhai   en   Mingma,   deze   mensen hebben   ons   de   afgelopen   week   fantastisch   geholpen   en   logistiek   ondersteund,   zonder   hen   was   dit   allemaal   niet   mogelijk   geweest,   bedankt   Bhai   en   Mingma!   Bij aankomst   in Ti-Se   guesthouse   wacht   ons   nog   een   verrassing;   Rinpoche   Senge Tenzin   zit   ons   op   te   wachten   in   de   lobby   en   wil   ons   persoonlijk   bedanken   voor   de steun   die   we   gaven   aan   zijn   organisatie,   prachtig   is   dat!   Met   een   groot   hart   en   toch   een   beetje   voldoening   gaan   we   slapen   maar   lang   zal   dit   niet   duren   want   rond 10u   worden   we   opgeschrikt   door   een   hevige   naschok,   amai   was   dat   bibberen   zeg!   Die   voortdurende   naschokken   moeten   psychisch   heel   zwaar   wegen,   telkens weer die schrik, hoe lang en hoe erg zal het nu zijn! Zondag 31 mei Zondagmorgen   5u   30   Bhai   zal   ons   naar   de   luchthaven   brengen,   ook   Kumar   is   er   al   om   afscheid   van   ons   te   nemen.   Het   voelt   een   beetje   raar   aan,   het   is   alsof   we ze in de steek laten… Wanneer   we   zitten   te   wachten   op   de   luchthaven   landen   twee   reuzen   van   cargo   toestellen   met   hulpgoederen   een   van   Canada   en   een   van Amerika.   Wij   hebben gedaan   wat   we   konden   met   ons   beperkt   budget   en   daar   moeten   we   ons   aan   optrekken.   Eenmaal   terug   thuis   hebben   we   enkele   dagen   nodig   om   weer   op   ons positieven te komen, zoveel miserie en zo weinig kunnen doen dit vreet aan een mens. Nepal is in een tijdspanne van bijna 2 minuten 20 jaar achteruitgeslagen! Nogmaals dank aan de mensen die ons steunden om dit project te kunnen waarmaken en hopelijk kunnen we nogmaals op jullie steun rekenen voor oktober!
Nepal HULP Nepal 15