AVONACU
© AVONACU 2013
Sri Lanka
Sri Lanka 2012. Vrijdag 5 oktober: Om tien na twaalf rijden we Aalst uit richting Zaventem. Vroeger kon niet want ik moest werken tot twaalf uur maar we hebben ruimschoots de tijd want de check in begint pas om één uur. Rond half twee zijn we van onze bagage verlost en gaan we met Jozef en Lena eerst nog iets drinken, daarna nemen we afscheid van onze trouwe taxidienst en begeven ons naar de paspoort controle. Na wat gekuier in de taks free zone gaan we naar gate B17 waar het vliegtuig van Qatar airlines reeds klaarstaat. Dit is een goed teken want we hebben in Doha maar een dik uur om over te stappen. De tocht verloopt zoals steeds met QA vlekkeloos en ook het overstappen kent geen problemen Zodat we een kwartier na middernacht terug in de lucht hangen. Zaterdag 6 oktober: Rond half acht plaatselijke tijd landen we in Colombo en ook onze bagage ligt bij de eerste op de rolband. Voor we de luchthaven verlaten wisselen we eerst geld want het is zaterdag en we nemen het zekere voor het onzekere. In de aankomsthal staat Chin, onze gids en chauffeur met ‘avonacu’ pancarte ons op te wachten. We gaan de tocht doen met een mooie ?? toyota van een recent jaar dit in tegenstelling tot de Tata Indigo van Rajasthan, al had dit bakske ook zijn charme en liet het ons nooit in de steek. Reeds na 20 minuten, de wegen zijn hier stukken beter dan in India rijden we de parking op van het Sunset Beach hotel. Onze kamer ligt pal aan het zwembad zicht op de Indische Oceaan. Ze is mooi in azuurblauw geschilderd maar heeft een beetje een muffe geur, waarschijnlijk door de ligging aan het zwembad. De situatie wordt een beetje verwarrend als Chin ons tot maandagmorgen achterlaat omdat het hotel wegens werken voor hem geen kamer heeft. Toch heeft hij voor morgen een tuktuk geregeld voor onze rondrit in het Rome van Sri Lanka. Nadat hij vertrokken is gaan we enkele uren rusten en wat slaap inhalen. In de namiddag kuieren we wat rond op zoek naar een leuk restaurantje onder een loodzware zon bij 35 ° in de schaduw. Onze pizza met verse zeevruchten is overheerlijk. Verschillende oruva’s, plaatselijke vissersbootjes dobberen langs de kustlijn, wat de zonsondergang nog spectaculairder maakt. Boven de schuimkoppen van de oceaan kleurt de hemel rood als de hel waardoor je zou denken dat ons einde nabij is, zeer imposant maar bloedmooi. Het is nog geen acht uur als we al in ons bed liggen. Zondag 7 oktober: Na het ontbijt staat Sebastien, de tuktuk driver op ons te wachten in de inkomsthal. Om half tien zijn we op weg naar onze eerste bestemming, de St Mary’s church maar omdat de zondagsdienst nog volop aan de gang is rijden we door naar de vismarkt. De vismijn is gesloten op zondag maar vlak ernaast is men volop bezig met de verwerking van de recente vangsten. Miljoenen vissen van sprot over sardienen en tonijn tot haai liggen er in de blakende zon te drogen op jute zeilen. Vreemd genoeg is er bijna geen geurhinder, misschien omdat de vis eerst gepekeld wordt. We vervolgen onze rondrit met een passage aan het oude fort, reeds lang omgebouwd tot gevangenis en dus niet meer binnenin te bezoeken. Dan gaat het via de vissershaven en de lagune naar de boeddhistische tempel. Na deze bezocht te hebben rijdt Sebastien met ons nog eens naar de St Mary’s church, de grootste van de 125 kerken dat Negombo telt. Na de middag duiken we het zwembad in en houden we een wedstrijdje met een Sri Lankaanse familie, of beter met de mannen ervan want de vrouwen kunnen niet zwemmen en zitten met gewone kleren in het zwembad. Ze zijn hier op bezoek bij familie en wonen zelf in kandy. We begeven ons ook eventjes in het warme sop van de Indische oceaan maar dit wordt snel afgeblazen vanwege te woelige zee. De namiddag vliegt voorbij zodat het alweer tijd is om te gaan dineren. Dit keer neem ik een noedelsschotel met zeevruchten en Jeannique eet gegrilde garnalen met frietjes en salade… overheerlijk. Moe maar meer dan voldaan lopen bij een idyllische zonsondergang langs het strand naar ons hotel. Tevreden duiken we ons bed in. Maandag 8 oktober: Om tien voor acht rinkelt de telefoon, het is de man achter de receptie die ons verwittigt dan Chin op ons staat te wachten. We hebben ons ferm verslapen en moeten nu zo snel mogelijk inpakken en ontbijten. Gelukkig is het buffet niet veel soeps zodat er van uitgebreid ontbijten geen sprake is. Even voor half negen zijn we op weg richting Sigiriya, de wegen zijn vrij goed maar op enkele plaatsen ismen aan het werken waardoor we nu en dan file hebben, eventjes denken we dus dat we in België rondrijden. Rond één uur komen we aan op de site alwaar we eerst tickets moeten kopen (3900 SLR pp) bij het museum. Onder een loden zon beginnen we door de watertuinen langs de rotstuinen aan de 1550 trappen naar de top van de rots. Onderweg passeren fresco’s, spiegelmuur en de leeuwenrots. Bovengekomen staat Jeannique op haar benen te trillen want de hitte is haast onhoudbaar. De suikers van een warme limonade in de schaarse schaduw onder de enige boom doen haar wat bekomen. We bezoeken de ruines van het voormalige paleis en zakken dan terug af langs de cobra grot naar de wagen. Op weg naar het hotel stellen we Chin tevreden en bezoeken een batik fabriekje. Daarna zakken we af naar het Pelwehera village resort, een chic spel waar we drie dagen zullen verblijven. Onze kamer met eigen terras is prachtig. Het enige  minpuntje is dat er geen wifi is op de kamers, enkel in de lobby en in het restaurant. ’s Avonds wagen we ons aan het buffet en het valt reuze mee: keuze in overvloed en allemaal even lekker. Dit alles voor de prijs van € 7. Op de kamer wordt de volgende dag uitgestippeld en dan slaapwel. Dinsdag 9 oktober: Vandaag staat Polonnaruwa op het programma, op een paar wegenwerken na is de weg in vrij goede staat en onderweg passeren we het nationaal park Minneriya. Chin zaagt de oren van onze kop om dit park te bezoeken morgen en Arunadapura links laten liggen. Op de site aangekomen bezoeken we eerst het mooi geordend museum. Daarna zakken we af naar de zuidelijke ruines. Daarna begeven we ons naar de centrale site waar alles op wandelafstand ligt: het paleis en de quadrangle en zoveel meer… als we bij de baden komen zien we een knoert van een varaan op de omwalling zitten. Adriaan is echt fotogeniek, hij neemt alle poses aan. We sluiten ons bezoek af met toch wel een pareltje: de liggende boeddha. Op terugweg houden we halt bij een zijdeshop waar Jeannique wordt aangeleerd hoe je een sari omwikkelt. We laten het bij die ene pasbeurt, de zijden sjaaltjes vallen wel in de smaak. Om half vier begint het te regenen gelukkig zijn we dan al vlak bij het hotel. De rest van de namiddag houden we het rustig en na het avondeten gaan we moe maar voldaan slapen.   Woensdag 10 oktober: Om 9 uur op weg naar Arrunadapura, de historische hoofdstad van Sri Lanka. Het is met wat tegenzin dat onze chauffeur Chin ons ernaartoe brengt. Hij had ons liever andere zaken laten doen waar hij meer kan aan verdienen. Maar we houden ons aan ons programma. We melden hem ook dat we de diefstal van 25.000 SLR en 40 Euro vastgesteld hebben. Hij zal het melden aan het bureau. onderaan het verhaal hierover meer. Onderweg meer wegwerkzaamheden met hier en daar de bijbehorende vertragingen. Aangekomen op de site is hij niet bij machte ons rond te leiden waarmee hij ons ook verplicht een 2000Slr kostende gids te nemen. Het is inderdaad een grote site met prachtige en vooral reusachtige dagoba’s. Hier is her boeddhisme in Sri Lanka ontstaan en van hieruit verspreid over het ganse eiland. Een van de hoogtepunten is de Sri Maha bodi, een ficus van 23 eeuwen oud en tevens een ent van de boom in India waar de boeddha het nirwana bereikte. Een ander hoogtepunt is de hoogste dagoba of stoepa ter wereld waarin 38 miljoen bakstenen verwerkt zijn om een hoogte van 122m te bereiken. Rond half twee zakken we af naar Mihintale waar je 1840 trappen moet overwinnen om alles gezien te hebben. De moesson is weldegelijk in aantocht want we zitten amper in de wagen als het rond half vier begint te onweren en stortregenen en het is nog steeds bezig als we om 10u gaan slapen. Donderdag 11 oktober: Met een beetje spijt nemen we afscheid van het Pelwehera resort en zakken we af naar Kandy. Na een tiental km stoppen we aan de grottentempels van Dambula, meer dan een bezoek waard. Er zijn verschillende kamers in de rotsen uitgehouwen elk met een liggende boeddha en meerdere godenbeelden. Je moet er wel 160 meter voor klimmen en je raadt het al via trappen. We zetten onze weg verder en de volgende tussenstop is Nalanda Gedige, een kleiner Hindoe tempelcomplex waar de enige erotische sculpturen van Sri Lanka te vinden zijn. Zelf hebben we er niets van gevonden tenzij op afbeelding in het kleine museum. Wat lager naar het zuiden staat een kruidentuin op het programma: uitleg over allerlei planten en kruiden die vooral gebruikt worden in Ayurveda. De prijzen van de zalfjes en oliën zijn er dan ook naar. Nog wat lager stoppen we in Matale waar vooral muurschilderingen uit de hel te zien zijn, vrij gruwelijke taferelen. Rond vier uur in de namiddag komen we aan in het Devon hotel om een uurtje later weer te vertrekken naar een culturele show met traditionele dansen, vuurspuwers en hete kolen lopers. Dit was zijn 500 SLR meer dan waard zodat we met een goed gevoel gaan eten in ons hotel. Morgen gaan we uit eten, verder geen commentaar. Vrijdag 12 oktober: ­ Het is half acht als de telefoon rinkelt; Chin vraagt of we willen naar beneden komen wegens een wijziging in het programma. We voelden de bui al hangen want hij is al dagen aan het zeuren en rondtelefoneren omdat hij naar eigen zeggen niet genoeg betaald wordt en omdat hij niet wist dat het een 22-daags programma was. Voor zijn taak als gids, wat die ook moge geweest zijn zou hij ook geen geld ontvangen waardoor hij ons verplichtte een dure lokale gids te nemen in Arunadapura. Gisteren escaleerde de zaak echt toen hij vernam dat hij voor de rustdagen ook geen km-vergoeding kreeg. Hij gaat dus vandaag richting Colombo en het bureau stuurt een nieuwe auto met chauffeur waardoor onze uitstap naar Pinawela verplaatst wordt naar morgen en de rustdag vandaag valt. Ons kan het weinig schelen dat die zeurpiet ons verlaat, we hopen alleen dat Prem want zo heet de nieuwe chauffeur er doorkomt. Na het ontbijt trekken we de stad in langs het meer en de tempel die we later gaan bezoeken. In de stad wisselen we nog wat euro’s, bezoeken een supermarkt waar we allerhande willen kopen om mee te brengen en lopen eens door het meest trendy winkelcentrum vol westerse merken. Daarna gaan we een hapje eten in de Bake house, we vinden het zo lekker dat we besluiten hier vanavond ook te komen. Kort na de middag trekken we naar het museum wat een goede keuze was want net als we aan de ingang zijn begint het te stortregenen, ja de moesson is na 6 maand droogte zeker begonnen. Na meer dan één uur zondvloed begint het eindelijk te minderen en met onze paraplu houden we het droog richting hotel. Net voor we gaan dineren hebben we telefonisch kontakt met Prem die belooft hier morgen om 7u te staan om bij de weesolifantjes te gaan.        Zaterdag 13 oktober: Als we vertrekken naar Pinawela is het vrij druk op de wegen ook al is het zaterdag. Pinawela was oorspronkelijk een opvangtehuis voor weesolifantjes, maar is ondertussen uitgegroeid tot een opvang- en kweekcentrum met meer dan 60 dieren. Het centrum kan overleven door steun van de overheid en de entree gelden van de massa bezoekers. F1 piloot zal onze nieuwe chauffeur Prem ook nooit worden, soms worden we zelfs voorbijgestoken door een tuktuk al is het nog beter zo dan hier met een gek rond te vliegen. Rond kwart na acht komen we aan en gaan direct voor de nog gesloten poort aanschuiven. Om half negen stipt kopen we onze tickets en stuiven naar de olijke dikkerds die vrij op het terrein rondlopen. Daar we bij de eersten zijn hebben we de gelegenheid en het geluk erbij te  gaan en zelfs aan te raken. Ons bezoek bestaat uit 3 delen; Eerst worden de dieren, een 65-tal gevoederd in het bijzijn van de bezoekers. Bij het tweede gedeelte zien we hoe de kleinsten gevoed worden met de fles (7l). Onvoorstelbaar hoe snel ze de inhoud van een liter fles naar binnen werken. Het derde en meest spectaculaire gedeelte is het dagelijkse bad in de rivier. Zeer indrukwekkend als de ganse meute ongeketend door de straat naar de rivier komt om er zonder aarzelen door te waden. Groot en klein, jong en oud allemaal het sop in. Dit was ongetwijfeld dé top attractie tot op heden! Terug in Kandy kuieren we in de namiddag nog wat door de winkelstraten maar om 4u neemt Prem ons mee naar de tempel van de tand. Een van de meest heilige plaatsen in Sri Lanka naar verluidt zou er in het schrijn het heiligdom van de tempel een tand van boeddha bewaard worden. Jeannique brengt net als vele anderen een mooi lotus offer. Na het bezoek gaan we nog een hapje eten en dan naar bed want het was een zware dag.    Zondag 14  oktober: We verhuizen van Kandy naar Nuwara Eliya al gaat dit niet zonder slag of stoot. Prem heet niet allen diarree, hij is deze nacht ook gebeten door een insect waardoor hij tijdens het rijden heel veel pijn heeft in zijn been. Het wordt zo erg dat we ergens halverwege bij een dokter moeten stoppen voor verzorging, daarna gaat het beter. We rijden door km-lange thee plantages en bezoeken de theefabriek van Glenloch waar we alles te weten komen over het theeproces, best interessant. De streek staat ook bekend als de moestuin van Sri Lanka vandaar de vele groetenstalletjes langs de weg. Als we in Nuwara Eliya aankomen regent het pijpenstelen. Het klimaat in de heuvels is duidelijk verschillend van het noorden, het is hier ook merkelijk frisser. Hotel Binota is een Engels residentieel huis met 6 kamers en deze kleinschaligheid kunnen wij best appreciëren. In de late namiddag schuimen we de Vlaamse nieuwssites af op zoek naar weetjes en uitslagen van de verkiezingen. Het zal een triestige en gitzwarte avond worden want de partij van de afgunst en onverdraagzaamheid is de grote winnaar Maandag 15 oktober: Om 8u zijn we op weg naar Horton Plains een nationaal park op 32km hiervandaan. Dit is het enige NP waar je te voet door kan lopen, langs een 9km lang pad het halverwege de apotheose worlds end. Het pad is op vele plaatsen zwaar gerodeerd en lijkt er meer op een uitgesleten rivierbedding. De omgeving is wel majestueus en sprookjesachtig. Zowel mini worlds end als worlds end zouden magistrale zichten moeten hebben, jammer genoeg zien wij er niets van want beide uikijkpunten zitten volledig in de mist. We vervolgen ons pad op een plateau van lange grassen om vervolgens door een tropisch bos bij Baker’s falls aan te komen. De waterval is niet zo hoog maar vrij breed en toch wel spectaculair. De laatste 3km lopen terug door grasland, de Horton Plains. Bij het buiten rijden kunnen we nog een paar machtige edelherten schieten met de camera. Op de terugweg begint het weer te stortregenen en het zal voor de rest van de dag amper nog ophouden. Een goed boek en de pc brengen soelaas. Dinsdag 16 oktober: Het is tien na acht als we te voet vertrekken richting groenten velden en thee plantages. Het valt ons op dat de plaatselijke bevolking echt wel vriendelijke mensen zijn die er niets tegen hebben om op de foto te staan. Na een tijdje de theeheuvels te zwerven vinden we eindelijk wat we zochten: de vrouwelijke plukkers, ook deze zijn wat blij dat ze eens bezoek krijgen en gaan dan ook met plezier op de foto. We stappen door de velden naar de stad waar we aan de rand het Victoria park bezoeken, deze weelderige megatuin wordt perfect onderhouden en kent een oneindig aantal bloemen en planten alsook een mooi collectie zeldzame bomen. Vervolgens trekken we de stad in om een hapje te eten en langs de vele textielkraampjes de namaak trekkingkledij van the north fake, columbia en andere Jack Wolfskins te keuren. Als we even later uit de supermarkt komen is het alweer stevig aan het regenen, te voet naar het hotel terugkeren is heen optie, een tuktuk brengt ons erheen. Woensdag 17 oktober: We nemen afscheid van Nuwara Eliya met gemengde gevoelens: het was er zeer mooi maar ook nat en kil. Nu trekken we 70 km verder door de heuvels naar Ella, ook een stadje in de theeheuvels. Onderweg stoppen we even bij een hindoe tempel waar zoals steeds kitch de overhand heeft. De weg naar Ella slingert zich als een paling om de heuvels heen, waarbij we geen 50m rechtdoor hebben noch plat. Als we in Ella aankomen gaan we eerst naar het treinstation voor de uurregeling van morgen want dan gaan we met de trein naar Badula. Dit wordt vroeg opstaan want de enige trein in de voormiddag is deze van 6.05u. Vieuw Point villa vinden is geen sinecure want het ligt 6km buiten het stadje, wat verder is dan we dachten. Het zijn eigenlijk 5 aparte bungalows met zicht op de heuvels, prachtig gelegen maar echt ver van alles af. In de namiddag gaan we nog eventjes het centrum bezoeken en Prem toont ons Ella Gap een van de mooiere vergezichten. We maken ook van de gelegenheid gebruik om het thuisfront te informeren bij een hapje want in het hotel is er geen internet, gelukkig heeft elke café in het centrum free wifi. Terug in het hotel hebben we direct twee vriendjes; een hond die we Felix noemen en de poes wordt Dambula gedoopt. Dambula maakt het echter nogal bont, vraagt veel aandacht en springt zelfs meermaals op tafel tijdens het avondeten. De soep is trouwens best te doen maar de spaghettisaus is veredelde ketchup, zeker voor verbetering vatbaar. Indien mogelijk eten we morgen in de stad. Om acht uur liggen we in ons bed want om half vijf loopt de wekker af.       Donderdag 18 oktober:   Tien voor vijf zijn we al thee aan het drinken, het ontbijt krijgen we mee. Een klein uurtje later zitten we te wachten in Ella Cental station, en net zoals in Belgie rijden de treinen hier ook met vertraging; zo’n 20 min. Uiteindelijk komt de Colombo- Badula express er aangesjeesd. Met een gemiddelde snelheid van de volle 15km per uur strompelt trein langs de flanken van de heuvels, de ideale snelheid om mooie shoots te nemen. Een dik uur later komen we aan in Badula waar we voor de zoveelste keer een huwelijks ceremonie meemaken. We trekken samen met de schoolgaande jeugd de stad in en gaan er ontbijten bij de lokale bakker, onze ontbijtpakketten hebben we dan al weggegeven aan een hongerige. Daarna bezoeken we de boeddhistische tempel. De bewaking is er zeer vriendelijk en geeft ons een rondleiding maar foto’s mogen er niet genomen worden. Na ons tempelbezoek  zijn bijna alle winkels geopend zodat we door het centrum slenteren op zoek naar gepaste souvenirs. Toevallig lopen we Prem tegen het lijf die net van bij de dokter komt om een laatste keer de insekten beet te laten verzorgen. We houden het shoppen voor bekeken en rijden naar de Duhinda Falls, één ervan is de tweede hoogste van Sri Lanka. Na 2,5km wandelen over een smal pad bezaaid met stenen en trappen bereiken we de majestueuze waterval. Het is weer vrij warm zodat een ijsje afkoeling brengt. Hierna rijden we terug naar Ella waar we stoppen voor de lunch. Het eten is hier zo lekker dat we besluiten hier vanavond terug te komen. De rest van de namiddag is het chillen geblazen. Vrijdag 19 oktober: Een dagje om weinig over te vertellen in de voormiddag gaan we wandelen op zoek naar theeplukkers maar zonder succes. ’s Middags gaan we in het toch wel voortreffelijke chill-café en restaurant lunchen om nadien naar onze nieuwe slaapplaats te rijden. Sky green resort heeft de charme van een legerkazerne, voor de kamer hoefden we zeker niet te verhuizen toch is het eten er superlekker en dat viel in het vorige toch wel zwaar tegen. Daar er tussen de muren en het dak rondom de kamer 10cm opening is krijgen we zowat het ganse insecten assortiment van Sri Lanka op onze kamer binnen. Daarom stond er dus een hemelbed met klamboe klaar. De aanwezigheid van vuurvliegen boven ons hoofd heeft de indruk alsof er kleine zaklampjes rond dwarrelen.   Zaterdag 20 oktober: Na het ontbijt zijn we op weg naar Tissa maar eerst stoppen we ongeveer halverwege bij de bundurawagala tempel, deze is minder gekend maar de in de rotsen uitgehouwen boeddha ’s zijn meer dan een bezoek waard. Rond de middag komen we aan in Tissa en nemen we direct onze intrek in het Hibiscus garden hotel. Een prachtig complex van vijf bungalows met in het midden een mooi zwembad. Dit laatste gaan we zeker nog kunnen gebruiken de komende dagen want het is hier snikheet. Wat een verademing tegenover de natte en kille heuvels. Na een frisse duik maken we ons klaar om naar het tempelcomlex van Kataragama te gaan. Een verzameling van tempels liggen er verspreid over een uitgestrekt terrein en er komen dan ook hindoes,boeddhisten,christenen en moslims samen om vooral grote fruitoffers te brengen aan hun goden. Na ons bezoek tuffen we tegen 35km/u terug naar het hotel ook al beweert hij van niet, volgens ons heeft Prem last van nachtblindheid. Bij onze aankomst gaan we dineren en ondanks dat de kamers en het hoofdgebouw ronduit schitterend zijn, het eten smaakt flets en is afgestemd op westers toerisme.  Daarna gaan we slapen want morgen staat een bezoek aan Yala NP op het programma en dat betekent dus heel vroeg opstaan.   Zondag 21 oktober: Om 20 na 4 zijn we al wakker en maken ons klaar om op safari te vertrekken. Als we buitenkomen staat de Jeep ons te wachten en even later zijn we in het donker onderweg. Rond 6 uur staan we aan te schuiven voor tickets van het park. Aanschuiven ja, want tientallen terreinwagens staan er klaar om door het park te trekken, geladen met kijkgulzige toeristen, camera klaar om er op los te schieten. We zijn amper vertrokken of onze chauffeur zegt ons dat hij er wat spoed gaat achterzetten. Op een bepaalde rots ligt er in het ochtendgloren dikwijls een luipaard te zonnen. Moeilijk is de plaats niet te vinden want het is file rijden aan de rots in die zin zelfs dat er deftig op los gescheld wordt door de drivers onderling. Wij hebben een echte woelmuis achter het stuur en hij wringt zich tot de beste plaats om de luipaard te zien. We staan er amper als de gevlekte reuzenkat zich recht en op het gemak wegwandelt achter de rotsen. Ik heb net de tijd om er een shot of 4 van te nemen.  We rijden verder en krijgen de ganse fauna van het park voor de lens, ongelofelijk hoe rustig dieren zijn als er niet op gejaagd wordt. We eindigen de tocht aan de Indische oceaan waar er een vloedgolf van 8 meter het land binnensloeg met de tsunami van 2009. Alleen al op deze plaats vielen er 39 slachtoffers. Rond 10 uur zijn we terug in ons hotel waar we vooral nagenieten van de tocht en onze foto’s keuren en bewonderen. Na de middag gaan we met een tuktuk even naar de stad om een hapje te eten in Royal restaurant, de zeevruchten zijn er super en alles is er veel smaakvoller dan in het hotel waar alles klaargemaakt wordt naar westerse normen. Geef ons maar de traditionele keuken, enkel de gekruidheid moet wat aangepast worden. Met de locale bus rijden we terug naar het hotel, altijd leuk om de verwonderde gezichten van de lokale bevolking te zien en toch ook een blijk van appreciatie te krijgen als ze zien dat je niet te sjiek bent om met hen mee te rijden. In het heetste van de dag sluiten we ons op in de aircogekoelde kamer waar internet en een goed boek ons vergezellen. Nadien plonzen we nog wat rond in het zwembad en de dag zit er op. Maandag 22 oktober: Vandaag gaan we pas om half negen ontbijten want eigenlijk is dit een rustdag. Daarna staat het zwembad op het programma en rond 11 uur rijden we naar Kirundu, een plaatsje aan de oceaan waar de tsunami ook onverbiddelijk toesloeg. Eigenlijk is het te warm om uit de wagen te komen want de thermometer geeft 41,3° C aan. Dit hoeft voor ons echt niet, zelfs het eten in Royal restaurant smaakt nu wat minder doordat de hitte op je lichaam inwerkt. Terug naar de kamer dan maar en in de late namiddag afkoeling vinden in het zwembad. Vanavond gaan we opnieuw buitenshuis eten en dan is het tijd om de zakken klaar te maken. Morgen om 8 uur vertrekken we richting Mirissa en Prem geeft ons echt hoop:”Mirissa a very hot place sir, one of the hottest in Sri Lanka!”  Santé! (eh excuseer Karim, gezondheid!) 23 oktober: Wie zou ooit kunnen denken dat wij een strandvakantie zouden doen, Wel vandaag en morgen doen we een schuchtere poging. Hiervoor moeten we wel eerst naar Mirissa, een badplaats in het uiterste zuiden van het eiland. Even na achten zijn we onderweg en de wegen richting Colombo zijn verre van slecht want we rijden zowaar regelmatig 70 per uur en kunnen net de bus tussen Tissa en Matara volgen. Even voor Matara bezoeken we de vuurtoren van het uiterste zuidelijke punt van Sri Lanka. We willen de 200 trappen opklimmen maar er wordt wel 300 SLR voor gevraagd, als dan ook nog blijkt dat er geen tickets zijn voor de toegang weigeren we pertinent te betalen. Prem komt er bij en even later beklimmen we gratis de vuurtoren met zijn overweldigende vergezichten. War later rijden we door de vrij grote stad Matara die we morgen met de bus zullen bezoeken. Een tiental km verderop  bereiken we de badplaats Mirissa en al gauw staan we voor de poort van Paradise Beach club. We kiezen een kamer op de eerste verdieping, weet maar nooit met die tsunami’s en ook het zicht op de oceaan die op een 25 meter tegen het strand knalt is een stuk mooier. Prem verlaat ons voor een paar dagen en zal hier overmorgen voor 7 uur terug zijn. We gaan een stukje eten en duiken dan de oceaan in tot…het een weinig later begint te regenen. Een mens gaat dan al eens naar de zee. Woensdag 24 oktober: Deze morgen gaan we met de bus naar Matara, we staan amper op de grote baan als de Colombo Matara express passeert een simpel teken met de hand en de chauffeur gooit zijn remmen dicht. De snelheid waarmee hij naar de stad dondert doet de mensen van topgear blozen. Eventjes denken we dat het de stig himself is die rijdt. Aangekomen in Matara bezoeken we eerst de eilandtempel, die door een prachtige hangbrug verbonden is met het vaste land. Ook de lokale markt nodigt uit tot het nemen van zeer sfeervolle beelden. Daarna trekken we de stad in maar wat later zitten we alweer in de bus naar het hotel want het is verschroeiend heet. Na een lekker bord gegrilde garnalen duiken we  een paar uur onze kamer in waar de airco afkoeling brengt. Jeannique maakt van de gelegenheid gebruik om haar eens goed te laten soigneren door middel van een shirodara massage. Het hoofd wordt overgoten met warme olie, dit een aantal keer een daarna volgt een hoofd en nek massage. We sluiten de namiddag af met een frisse, nu ja frisse duik in de oceaan waar de golven toch wel iets krachtiger zijn dan aan onze Noordzee. ’s Avonds genieten we van het buffet al vinden we dat het gisteren toch wel uitgebreider was, als we gedaan hebben en betaald merken we waarom: buiten staan er twee bbq met vis en vlees en wij hadden het niet eens gemerkt. Donderdag 25 oktober: De dag begint goed: Prem belt om 7 uur dat de wagen in panne staat en dat het zeker 9 uur zal zijn als hij in het hotel is. Wij hebben dus voor niets die ontbijtbox zitten naar binnen spelen, we konden evengoed wat later aan het buffet gaan eten. Eén en ander loopt toch wel fout met heavenly tours, we  zullen er op het einde eens een samenvatting van maken en hen laten weten wat wij er van vonden. Eén ding is zeker: mensen die liegen kunnen wij echt niet vertrouwen. Gelukkig is het personeel van paradise beach club beter georganiseerd en ze nodigen ons zelfs uit om alsnog te komen ontbijten. Na nog wat gezever over de betaling (door heavenly) van onze kamer kunnen we eindelijk rond kwart na 9 vertrekken. We rijden naar Galle met zijn grote Nederlandse fort en bezoeken er de vissershaven, stoere zeebonken en andere grassprieten zijn er druk in de weer en ik wordt zelfs uitgenodigd een kijkje te nemen op een visserssloep. Veel respect voor deze mensen, zij liever dan ik.  We rijden verder richting Colombo en stoppen aan de monding van de maduwa rivier, waar we een boottocht maken door de uitgestrekte lagune. We zien er onder andere een reuze grote watervaraan van een kleine 3 meter, het lijkt wel een krokodil. Verder varen we door de mangroven en zien er menige vogels waaronder visarend en ijsvogel. Na een dik uur zitten we terug in de wagen om nog wat verder te stoppen aan een schildpadopvangcentrum. Schildpad eieren worden door vrijwilligers opgegraven en naar die plaats gebracht waar ze in het zand kunnen uitbroeden zonder dat mens en dier ze kunnen roven. Van zodra de eieren uitgebroed zijn worden de baby schildpadjes de nacht erna in de oceaan gelaten. De laatste 50-tal  km nemen we de snelweg, we moeten er wel 250 SLR voor ophoesten maar Prem lijkt wel een kind op de autoscooter. Hij waagt het zelfs om 130 te rijden ook al mag je maar maximum 100.  Tegen half vier zijn we in het Grand Oriental Hotel, een top end hotel maar zeker niet met top end kamers. Toch heeft het zijn charme en  onder andere Hemmigway en Tsechov verbleven hier. We installeren ons en trekken dan naar de Mcdonals om eens lekker westers te eten, en of het smaakt. We sluiten de dag af met een korte shopping en een drankje in een hippe bar, meer moet dat niet zijn.  Vrijdag 26 oktober: De kamers in het GOH mogen dan wel een beetje ouderwets zijn, hun ontbijt mag er meer dan wezen. Op de 4e verdieping, met een grandioos zicht op de levendige haven kan je zowat alles verkrijgen wat onder de naam ontbijt valt. Vooraleer we de wijk Pettah intrekken ga ik gauw even langs bij de kapper die voor 100 slr mijn haar millimetert kwestie van niet met mijn haar in mijn ogen naar huis te gaan. Pettah is opgedeeld in specifieke wijken, electronica, kledij, kruiden, groenten… Wat is het terug heet vandaag en midden in de stad voel je dit nog veel meer. Nog voor de middag zijn we terug op onze kamer op zoek naar afkoeling. De namiddag brengen we door in Odel Unlimited , het grootste en bekendste shopping center van Sri Lanka. Hier vindt de beter gegoede sri lankaan alsook menig toerist zijn gading in kledij en luxe artikelen. We maken nog een wandeling lans Galle beach en keren dan terug naar het hotel. ’s Avonds gaan we een lekkere salade eten bij Heladiv een hippe keet in het Dutch hospital.      Zaterdag 27 oktober: Na het opstaan maken we onze bagage klaar want de laatste dag is aangebroken. Daarna gaan we nog een keer genieten van het voortreffelijk ontbijt dat het GOH aanbiedt. In de voormiddag gaan we wandelen langs de zeedijk en om half twaalf staat Prem al klaar voor de deur van het hotel voor onze citytour. Hij is een beetje slecht gezind als hij verneemt dat hij ons om middernacht moet komen oppikken om naar de luchthaven te rijden. Zelf had hij ons liever rond vier uur weggevoerd zodat we twaalf uur moesten wachten op de luchthaven : no way. De rondrit stelt eigenlijk niet veel voor, toch is het bezoek aan de boeddhistische tempel de moeite waard. Terug in het hotel nemen we een ultieme douche want voor 14 uur moeten we de kamer uit. Dan gaat het richting Odel shopping center al is het maar om de namiddag met airco  temperaturen te kunnen doorbrengen. We spenderen onze laatste souvenirroepies en met echt de allerlaatste vullen we onze maag in de Mcdonalds. Daarna gaat het licht definitief uit en kan de eerste keer aftellen voor de rit naar de luchthaven beginnen. Rond 23 uur staat Prem in de lobby van GOH om ons naar de luchthaven te voeren. Me maken ook kennis met zijn vrouw die voor de gelegenheid meegekomen is. In de auto bespreken we nog één en ander en ook hij is wel degelijk slachtoffer van de kwaadwilligheid van Heavenly tours. Hij heeft nog geen cent gezien van de kosten die hij maakte en ook onze fikse fooi is hierdoor in rook opgegaan. We vinden er wel een oplossing voor en sturen hem in december een nieuwe fooi indien hij zijn centen niet gekregen heeft. Het afscheid van deze “crème” van een mens is moeilijk en zeer emotioneel en indien er iemand naar Sri Lanka wil kunnen wij hem enkel aanbevelen, e-mail en telefoon zijn in ons bezit. Zondag 28 oktober: Even na middernacht zitten we in de vertrekhal van de luchthaven waar we nog anderhalf uur moeten wachten alvorens we door de douanecontrole mogen. Het personeel kan qua efficiëntie nog één en ander leren van bijvoorbeeld Nepal en zeker India, chaos is hier troef. Om half vijf hangen we in de lucht richting Doha. Daar hebben we enkel de tijd om ons op ons gemakje naar gate 33 te begeven en het busje in te stappen voor de vlucht richting Brussel. De service van Qatar airways is zoals gewoonlijk onberispelijk en even voor 14 uur landen we in België waar we een sprong van -30° maken. Laat de winter nu maar komen. OVER HEAVENLY TOURS: Dit lokale touroperator is ons ten zeerste tegengevallen. Even een opsomming: - Bij aankomst stuurde de verantwoordelijke haar man, die geen letter Engels spreekt, naar de luchthaven om de centen op te halen. Enkel een factuur ontvangen, geen reisschema, card, niets. Ze zegt dat ze ziek is en zelf niet kan komen. - De eerste dag al gaat de chauffeur-gids voor twee dagen naar huis en regelt in de plaats een tuktuk-rijder als gids voor onze rondleiding in de stad Negombo. - De chauffeur zaagt constant over geld en wil ons voortdurend geldslopende dingen laten doen in plaats van het cultureel erfgoed te bezoeken. - Op dag 4 weigert hij het weinige gidsen wat hij al deed verder te zetten onder het motto: ze betalen ons daar niet voor. - Op dag 5 stellen we een inventieve diefstal vast van een deel van onze centen waarbij ik het eigenlijk niet of op het einde van de reis zou pas zou opmerken. We verwittigen ogenblikkelijk de chauffeur die Heavenly op de hoogte breng naar zijn eigen zeggen. Van Heavenly vernemen we niets, geen vraag naar uitleg, geen raad om aangifte te doen, niets. - Op dag 6 doet de chauffeur echt niets anders dan zagen en klagen over Heavenly die hem te weinig betaalt en vindt dat ook wij veel te weinig souvenirs, lees prullaria kopen. Van alles doet hij ons bezoeken: batik fabriek, kruidentuin, kledingzaak, houtsnijwerkfabriek, edelstenenfabriek,…blijkt dat Heavenly hem dit oplegt en dat hij dat 2000 SLR voor krijgt per bezoek. - Op dag 7 belt hij ons om 7 uur uit ons bed om te zeggen dat hij weigert om nog verder voor Heavenly te werken en stapt het gewoon af, ons verzekerend dat er om 16 uur een nieuwe chauffeur zal staan. Van Heavenly geen woord uitleg via telefoon of via mail. - Ik bel Heavenly 3 keer op twee verschillende telefoonnummers waaronder het 24/7 nummer maar niemand antwoordt aan de overzijde. Die dag daagt er geen chauffeur meer op, wel krijg ik er een telefoon van die zich er zelf niet uit verstaat dat de eerste chauffeur al naar huis is. - Dag 8 en de nieuwe Chauffeur, Prem is er. Hij haalt de envelop die de eerste achterliet aan de balie op en blijkt dat het geld voor benzine en bepaalde hotels verdwenen is, als dat er ook al was. Prem is een zeer gemoedelijk man die echt het beste voor heeft met zijn klanten. - Prem moet geld van ons lenen om benzine te kunnen kopen, anders kunnen we zelfs niet verder reizen. - Prem belt zich te pletter om aan centen te geraken maar Heavenly weigert dit. Ze willen eerst de centen van de eerste chauffeur, die zegt dat er niets was. Dit heen en weer bellen duurt dagen en er wordt niets gestort. - Prem zegt ons dat het gestolen geld kan gerecupereerd worden via de verzekering van de wagen, we zijn er 99% zeker van dat het ook in de wagen gebeurd is. Hij raadt ons aan een uitgebreide mail naar Heavenly te schrijven met alle uitleg en zij zullen wel het nodige doen. Heavenly antwoordt dat we hen veel te laat inlichten, terwijl de eerste chauffeur hen volgens ons direct informeerde. Ze zeggen dat dit niet het geval is maar aan de telefoon verspreekt ze zich dan door te zeggen dat die chauffeur haar gezegd heeft dat we ook bestolen kunnen zijn toen we in het zwembad zaten. Voor de zoveelste keer liegt ze dus tegen ons. Centen zullen we dus niet terug zien. In tegenstelling tot Prem ziet het bureau ons als een bancomat met witte huid. Ze wil wel alles met ons bespreken van zodra we in Colombo zijn. Prem krijgt wel fiks onder zijn voeten voor de tip die hij ons gaf in verband met de verzekering. . Zelf hebben we ons “verlies” van een 200 Euro in ons budget ingecalculeerd en praten er niet meer over. - Ondanks dat de eerste chauffeur zelf met de centen van de firma weg is legt Heavenly helemaal geen klacht neer bij de politie tegen hem, we beginnen nu de firma van enige samenwerking te verdenken. Prem ziet geen roepie van de firma wat hen nog verdachter maakt. - Als we in Colombo zijn krijgen we terug telefoon van de eigenares die ons doodgraag wou ontmoeten maar nu is ze uitgegleden in haar bad en moet vrijdag en zaterdag in het hospitaal blijven. Zondag mag ze naar huis maar dan zijn we toch wel al weg zeker… wij geloven daar echt geen snars meer van maar hebben ook echt geen zin meer om haar te ontmoeten, een samenkomst zou zeker escaleren. - Bij het rijden naar de luchthaven zegt Prem ons met enige verontwaardiging dat hij nog steeds geen roepie voor zijn onkosten gekregen heeft en dat hij trouwens een sneer van de firma gekregen heeft omdat hij de klanten te veel verwent en te veel info geeft. - Als we thuis komen staat er een mail in van Heavenly waarin ze hoopt dat we veilig thuis zijn en vraagt of ze onze mooiste foto’s kan bekomen. Van alles wat voorgevallen is geen woord, geen enkele verontschuldiging. Schaamteloos. Heavenly tours: totaal af te raden en voor ons nooit meer. Tot slot: Wat wij tegengekomen zijn staat in schril contrast met het land Sri Lanka. Prachtige fauna en flora, ongelofelijk vriendelijke mensen, lekker eten, paradijselijke stranden en een onuitputtelijk cultureel erfgoed. Sri Lanka: een aanrader.